May mga araw na walang sigawan,
walang luha, walang away pero mas masakit.
Dahil sa katahimikan, doon lumalabas ang mga tanong na hindi kayang sagutin ng tapang lang.
At iyon ang linggong iyon.
Lunes ng umaga. Habang nagtitimpla ako ng kape, nakaupo si Sayven sa sofa, nakatingin sa phone pero alam kong hindi niya binabasa ang laman.
Isang linggo.
Iyon ang oras na ibinigay sa kanya. Iyon din ang oras na ibinigay sa amin para tanungin ang sarili namin kung ano ba talaga ang buhay na gusto naming ipaglaban.
“May pasok ka?” tanong ko,
kahit alam ko ang sagot.
“Oo,” sagot niya. “Pero half-day lang.”
Tumango ako.
Walang dagdag.Walang tanong.
At doon ko naramdaman mas mahirap pala ang maghintay kkaysa ang masaktan agad.
___
Martes.
Pag-uwi niya,hindi siya nagreklamo.Hindi rin siya
