May mga desisyong hindi kailanman malinis. Kahit gaano mo pag-isipan, kahit gaano mo timbangin may maiiwan at may mawawala.
At sa araw na iyon, alam kong hindi lang si Sayven ang pipili.
Pati ako.
Maaga siyang nagising.
Hindi dahil may lakad kundi dahil hindi na siya makatulog.
Narinig ko ang yabag niya sa sala, ang pagbukas ng ilaw, ang tahimik na paghinga
na parang may kinakausap na sarili.
Lumabas ako ng kwarto.
Nakatayo siya sa bintana, nakatingin sa labas na parang may hinihintay na sagot
mula sa kalangitan.
“Hindi ka pa rin natutulog?” tanong ko.
Umiling siya.
“Parang ayaw tumigil ng utak ko,” sagot niya.
-Umupo kami sa sofa.Walang yakap.Walang lambing. Hindi dahil may lamat kundi dahil kailangan naming malinaw.
“Kinausap ulit ako ni Marcus kagabi,” sabi niya.
Tumango
