May mga umagang gumigising ka na may kakaibang bigat sa dibdib—parang may paparating na bagyo kahit maliwanag ang langit. Ganito ang umagang iyon.
Nakatayo ako sa kusina, nakatitig sa cellphone na matagal nang tumigil sa pag-vibrate. Isang mensahe lang ang laman ng inbox ko—maikli, diretso, at masakit.
“Kailangan nating mag-usap. Ngayon.”
—Sayven
Wala ang karaniwang lambing. Walang ingat ka o mamaya tayo. Isang pangungusap na may bigat na parang hatol.
Pagdating niya, hindi niya agad hinanap ang yakap ko. Dumiretso siya sa sala, inilapag ang bag, at umupo. Nakita ko sa mukha niya ang pagod—ibang klaseng pagod, ’yung galing sa biglang pagkadurog ng tiwala.
“Anong nangyari?” tanong ko, pilit na kalmado.
Hindi siya tumingin agad. Inilabas niya ang cellphone at inilapag sa mesa sa pagit
