May mga simula na hindi engrande.
Walang palakpakan. Walang sigawan ng kaya mo ‘yan!
May mga simula na tahimik pero sapat na ang lakas para yumanig ang loob mo.
Maaga akong nagising.
Hindi dahil may alarm, kundi dahil hindi mapakali ang isip ko.
Nasa tamang desisyon ba ako?
May karapatan pa ba akong mangarap?
Tahimik ang bahay.
Naririnig ko lang ang mahinang paghinga ni Eli at ang paghigop ng hangin mula sa bintana.
Tumayo ako at nagsuot ng simpleng blouse.
Walang mamahalin. Walang espesyal.
Pero pakiramdam ko,
parang may bigat akong dala hindi sa balikat, kundi sa dibdib.
-“Good luck,” sabi ni Sayven habang inaabot ang bag ko.
Tumango ako.
“Hindi ko alam kung kailangan ko ‘yan,” sagot ko. “Pero salamat.”
Ngumiti siya. Yung ngiting hindi nagsasabing kaya mo, kundi kahit ano
