Heartless Love (SPG)

CHAPTER TWO

Luna's POV:

Nandito kami ngayon ni Hoshi sa office ni Mr. Haru. Mabuti na lang at nahanap n'ya last minute ang papers na pinapakuha sa amin. Isa ito sa pagsubok na kailangan namin gawin para makasali sa "Javori".

"Here's what you asked for." Nilapag ni Hoshi ang brown envelope sa puting lamesa ni Mr. Haru.

Hindi sumagot si Mr. Haru, bagkus ay binuksan n'ya ang envelope at tinignan ang laman. Tahimik lang kami ni Hoshi habang pinapanood ang reaksyon n'ya. As usual ay walang emosyon ang mukha nito at nang matapos n'yang tignan ang mga papel ay nilapag n'ya ito at binalik ang tingin sa aming dalawa.

"There will be one more task to officially join the Organization.." Napansin kong parang nagdadalawang isip s'ya.

"What is it?" Nakakunot noo kong tanong.

"Sir Locky will be the one to tell you. Tomorrow, he will be back and meet you two."

"That old man is still alive?" Tanong ni Hoshi sabay tumawa na may halong pagka-sarcastic.

"Watch your mouth, Hoshi," madiin kong saway sa kan'ya dahil hindi ko gusto ang sinabi n'ya.

"Why are you so attached to that man?" Tumayo si Hoshi sabay humarap sa akin. "Just because he took us, doesn't mean he's a good person Luna! he used our parents!"

Hoshi has a point but at the same time, he doesn't. It was still our parent's choice.

"Tsk." Sinipa n'ya ang inupuan n'ya sabay lumabas ng office.

"Sorry about him, Mr. Haru.." nakayuko at nahihiya kong sambit.

"You don't have to apologize, Luna. I understand where his anger is coming from." Nang marinig ko ang sagot n'ya ay napatingin ako sa kan'ya. Ngayon ko lang napansin na nagkakaroon na pala s'ya ng puting buhok at mas nag-matured na ang itsura. It's been 10 years since that day.. "And you can just call me Haru when it's just us."

-

#FLASHBACK

"Hoshi.. Luna." Mahinang banggit ni Locky sa dalawang bata na umiiyak sa sahig.

Kanina pa umiiyak ang mga bata dahil sa pagkamatay ng mga magulang nila, maga na nga ang mga mata nito at halos namamaos na. Naglakad si Locky papunta sa tapat ng litrato at urn ng mga magulang ni Hoshi. "Shina and Joseph," mahinang saad n'ya habang nakatingin sa litrato ng magulang ni Hoshi. Napalunok s'ya nang makaramdam ng sakit sa bandang dibdib.

Sunod n'yang tinignan ay ang kabilang litrato na magulang naman ni Luna. "Hanna.. Sora.." Nanghihina n'yang nilapag ang mga biniling bulaklak para sa kanila. Napayuko s'ya at naiyukom ang mga palad dahil sa lungkot at galit na nararamdaman ngayon.

Ang apat na taong namatay ay ang pinakamalapit sa kan'ya. Simula bata pa lang sila ay kinupkop n'ya ang mga ito, inalagaan, pinaaral, tinrained hanggang sa paglaki at parang anak na rin ang tingin n'ya sa mga ito. Nasaksihan n'ya kung paano sila matumba, lumakas, mag-asawa at magkaanak. Hindi n'ya aakalain na mauuna pa ang mga ito umalis kaysa sa kan'ya.

Marahan s'yang napalingon sa dalawang bata na hanggang ngayon ay umiiyak pa rin. Wala na silang ibang kamag-anak dahil inampon lang ni Locky ang kanilang mga magulang na inabandona sa kalsada. Walang puwedeng kumuha sa kanila.

Napapikit ng madiin si Locky at huminga ng malalim. Pinigilan n'ya ang mga luha na tumulo dahil kailangan n'ya magmukhang malakas. Hindi n'ya dapat ipakita na mahina s'ya lalo na sa harap ng mga bata.

Nang makaipon s'ya nang lakas ay naglakad s'ya papunta kina Hoshi at Luna. Silang tatlo lang ang nandidito ngayon sa loob ng kwarto. Walang ibang bisita ang mga magulang ng bata kung hindi ang mga kasamahan lang rin nila sa organisasyon ni Locky na ngayon ay nagsiuwian na.

"Hoshi, Luna," tawag n'ya sa dalawang bata.

Humina ang pag-iyak ng mga bata at napatingin sa kan'ya. Ngayon n'ya lang nakita ang mga anak nila Shina at Hanna. Walong taong gulang na sila ngayon. Malalaki na sila at talaga namang kamuka ang mga magulang nila. Hindi sila sinasama sa Javori building at hindi rin sila pinakilala kay Locky dahil gusto ng mga magulang nila na mamuhay sila ng normal.

"Mabuhay ng normal.." mahinang sambit ni Locky habang nakatingin sa dalawang bata.

Kailangan magdesisyon ni Locky kung ibibigay n'ya ba ang dalawa sa isang orphanage o aampunin n'ya. Alam n'ya kung gaano kahirap ang pinagdaanan ng mga magulang nila at ayaw nilang pagdaanan din ito ng mga anak nila. Gusto nila Hanna na mabuhay ang mga anak nila ng normal.

Napabuntong hininga si Locky at naglakad na. Nilampasan n'ya ang dalawang bata na ngayon ay hindi na umiiyak. Pagkabukas n'ya ng pinto ay bumungad sa kan'ya si Haru na kanang kamay n'ya.

"What will happen to them?" tanong ni Haru.

"They will live a normal life," sagot ni Locky na walang emosyon na pinapakita sa mukha. "Call an orphanage."

"Wait!"

Napahinto si Locky nang marinig n'yang sumigaw si Hoshi, ang anak nina Shina at Joseph. Lumingon s'ya at nakitang nasa likuran n'ya na pala ang bata habang nakatingin ito ng seryoso sa kan'ya. Napataas ang kilay n'ya at humarap dito.

"Hindi mo kami puwede ibigay sa kung saan," mahina nitong tanggi.

Tumawa si Locky at iniluhod ang kanang tuhod sa sahig para makapantay ang bata. Tiniklop n'ya ang hawak n'yang itim na tungkod na kulay gold ang hawakan sabay pinatong ang kamay n'ya sa buhok ni Hoshi.

"Iyon ang mas makakabuti sa inyo," nakangiting sabi nito sabay ginulo ang buhok ng bata.

"Alam ko ang sikreto n'yo."

Natigilan si Locky dahil sa narinig n'ya. Naging seryoso ang mukha n'ya at mabilis na inalis ang kamay sa buhok ng lalaki. Napakunot ang noo n'ya habang nakatingin kay Hoshi.

"Alam ko ang tungkol sa organization n'yo. Javori. Isang agents at spies ang magulang namin ni Luna. Namatay sila dahil sa misyon na binigay mo." Hindi makapaniwala si Locky sa naririnig. Hindi n'ya akalain na sa batang edad nito ay marami na pala itong alam. Sigurado s'yang narinig ni Hoshi ang lahat ng ito sa kan'yang mga magulang.

"Kaya hindi mo kami puwede ibigay sa kung saan at kanino lang. Sasabihin ko sa mga police ang alam ko."

Napangisi si Locky dahil sa sinabi at inaakto ni Hoshi. Sino ang maniniwala sa 8 years old na bata? Wala.

Tumayo si Locky at tinignan si Luna na nakatayo lang habang pinapanood sila. Mukhang narinig n'ya ang usapan nilang dalawa. "Haru, get them and bring them to my mansion."

Naunang maglakad palabas si Locky. Ginamit n'ya ang tungkod sa paglalakad hanggang sa makapunta na ito sa parking area. Sumandal s'ya sa itim n'yang kotse at hinintay sila Haru. Kumuha s'ya ng sigarilyo sa bulsa at sinindihan ito.

"They're smart," mahina n'yang sambit sabay sinubo ang sigarilyo. "I'm sorry, Shina and Hanna. Mukhang hindi matutupad ang gusto n'yong mamuhay ng normal ang mga anak n'yo."

~

"Mister, saan n'yo po kami dadalhin?" Tanong ni Luna nang pasunurin sila ni Haru sa kan'ya.

"Utos ito ni Sir Locky," simple at maiksing sagot ni Haru.

Kaibigan rin ni Haru ang mga magulang ng dalawang bata. Hindi n'ya akalain na kahapon na pala ang huling pagsasama at pagkikita nilang limang magkakaibigan. Masyadong mabilis ang pangyayari.

"Totoo po ba na dahil sa matandang lalaki kanina ay kaya namatay ang magulang namin ni Hoshi?" Sumunod na tanong ni Luna at nagsisimula na ulit umiyak.

"I can't answer that," sagot ni Haru.

Hindi n'ya pwedeng sagutin ang mga tanong ng bata dahil related ito sa trabaho nila. Tanging si Locky lang ang puwedeng sumagot sa kanila.

"Stop crying, tsk," naiinis na utos ni Hoshi kay Luna.

Hindi tumigil si Luna sa pag-iyak, bagkus ay mas lumakas pa ang iyak n'ya. Nasa loob pa rin sila ng building kaya naman may mga napapatingin sa kanila. Agad na binuhat ni Haru si Luna.

"Shh, huwag kana umiyak," kalmado na sabi ni Haru. Sinusubukan n'yang patahanin ito dahil nakakaagaw na sila ng atensyon mula sa mga tao.

"Iyakin," bulong ni Hoshi at naunang maglakad.

Pinunasan ni Hoshi ang natitirang luha sa gilid ng mata n'ya. Sa totoo lang ay kinabahan s'ya at natakot dahil sa sinabi n'ya kay Locky kanina pero ayaw n'ya namang mapunta sila sa bahay ampunan ni Luna. Kinailangan n'ya iyon gawin. Mabuti na lang ay narinig n'ya ang usapan ng magulang n'ya bago sila umalis kahapon dahil kung hindi ay sa bahay ampunan ang bagsak nilang dalawa ni Luna.

"Kurigari," mahina at galit n'yang saad.

Narinig n'ya sa magulang n'ya kung sino ang kalaban ng mga Javori at ito ay ang Kurigari. Sila ang huling misyon ng magulang nila ni Luna bago sila namatay. Sila ang dahilan kung bakit wala na ngayong pamilya ang dalawa.

"I will kill them all." Niyukom n'ya ang palad n'ya habang determinado ang mga mata na patayin ang mga iyon.

Hoshi's POV:

Agad akong napaupo mula sa pagkakahiga. Napahawak ako sa ulo ko at napadaing nang makaramdam ng kirot mula dito. Migraine again, tsk.

"Hey, what's wrong?" Napalingon ako sa babaeng kasama ko sa kama nang umupo rin ito.

Hindi ako sumagot at kinuha ang phone ko. Tinignan ko ang oras at nakitang alas dose na pala ng madaling araw. I'm having a nightmare again.

"Hmm.. Mukhang wala ka sa mood.." naramdaman ko ang kamay ni Celine sa balikat ko. "Why don't I lift your mood a bit?" Tanong n'ya sabay umupo sa lap ko. Agad kong naramdaman ang bulaklak n'ya na tumama sa private part ko dahil parehas kaming walang saplot ngayon.

"That's what I like about you.." mahina kong sambit sabay pinagmasdan s'ya na marahang inalis ang kumot na nakabalot sa katawan.

Nang bumungad ang dibdib n'ya ay napalunok ako. Celine is not just a beauty, she has a good body too.

"I'll lead and as for you.. just enjoy." Mapungay ang mga mata n'ya. Pinatong n'ya sa kama ang dalawa n'yang kamay habang sinimulang ipagdikit ang private parts namin.

Hindi ko maiwasang mapaungol nang mahina dahil sa ginagawa n'ya. She really knows how to make me feel good. Hindi ko tuloy maiwasang hawakan ang mga dibdib n'ya at pisilin ang mga ito. Nang maramdaman kong wet na si Celine ay hinawakan ko s'ya sa baiwang para mas ipagdikit ang private parts namin.

"Ahh, Hoshi.. sht... I want you inside me.. now."

Napangisi ako. She's getting impatient and can't control her s****l desires now but I want to slow down and tease her more.

"Do you like this?" Tanong ko sa kan'ya sabay pinaglaruan ang magkabilang n*****s n'ya.

"Fck.. of course.. ang sarap, Hoshi.."

Naramdaman kong mas tumigas ang private part ko nang marinig ang sinabi n'ya.

"Sht.. you're getting hard. Gusto ko na ipasok.." pagmamakaawa n'ya habang gumigiling ito at napapapikit.

Binalik ko ang hawak sa baiwang n'ya at inangat s'ya nang kaonti. Marahan kong pinasok ang private part ko sa kan'ya at nang makaupo s'ya sa lap ko ay nakita kong napatirik ang mga mata n'ya.

"Fck Hoshi.." umuungol na sambit nito. "You're so hard.. ang sarap.."

"And you're so wet, Celine," nakangisi kong saad sabay tinaas s'ya nang kaonti. "Stay, I'll be the one to work." Sinimulan kong maglabas pasok sa bulaklak n'ya at mas lalong lumakas ang ungol n'ya. Napatingin ako sa dibdib n'ya na sumasabay ang alog sa bawat pagtama ng katawan namin.

This is heaven.

Sex is heaven.

"Ahh.. more Hoshi.. faster.."

Bawat pasok ay binibilisan at mas binabaon ko sa kan'ya. She couldn't stop moaning kaya naman hinawakan ko s'ya sa batok at hinila para halikan. I entered my tongue inside her mouth and as I was exploring her, naramdaman ko na lang na naninginig na s'ya at nilabasan.

"Ahh! Fck!" Napasigaw s'ya at sinubukang tumayo pero madiin ko s'yang hinawakan sa braso. Hiniga ko s'ya sa kama at pumatong ako. "Wait, Hoshi, It's still sensitive-"

"Edi mas masarap," bulong ko sa kan'ya sabay inangat ang hita nya at pinasok ang ari ko.

Binilisan ko ang paglabas pasok ko. Nakita kong napakapit na si Celine sa bed sheet habang napapatirik ang mga mata. Nang maramdaman kong mas sumisikip s'ya sa loob at mas madulas ay napaungol na rin ako sa sarap. Hinawakan ko s'ya sa dibdib at pinisil ang mga ito hanggang sa maramdamang lalabasan na ako. Mabilis kong hinugot ang ari ko at pinutok sa tyan n'ya ang puting likido.

"Ahh.. sht," mahinang sambit ko sabay sinubsub ang mukha sa leeg n'ya. Maya-maya nang makaipon na ako ng lakas ay tumayo na ako at sinuot ang short ko habang si Celine ay tulala pa at nanghihina. "I'll get us water. Stay there."

"Hoshi-" Biglang bumukas ang pinto at sabay kaming napalingon ni Celine doon.

"What the f*ck?!" Gulat na sigaw ni Luna habang nanlalaki ang mga mata at malakas na sinara ang pinto.

Sht.