C-18
2053 Words
Galit na galit si Nimfa habang pinagmamasdan mula sa malayo sina Lucian at Yvone na magkasabay na lumabas ng bahay ng pamilya Datuin. Nakahawak siya sa poste ng gate, tila gusto na niyang sumugod at pagbantaan si Yvone, pero pinigilan niya ang sarili.
“Kung makayakap, parang legal na legal. Hmp! Akala mo kung sinong malinis,” bulong niya sa sarili.
Hindi na siya nag-abalang pumasok sa loob ng bahay. Ayaw niyang makita siya ng papa ni Nimfa—na tila takot na takot sa kanya simula nang magising ito. "Baka mamatay pa talaga sa stress ‘yung matanda kapag ako ang nakita niya." Kaya mabilis siyang umalis.
---
Sa mansyon, si Lucian at Yvone ay parang nagbalik sa normal. Tahimik silang kumain, wala nang bangayan. Nang gabing iyon, magkaiba man ang kwarto nilang tinulugan, pareho nilang naramdaman ang kakaibang bigat ng katahimikan—pero mas piniling huwag pag-usapan pa ang nangyari.
---
Kinabukasan, habang abala si Lucian sa opisina, biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang babaeng halos wala nang tinatago—nakasuot ng pulang bodycon dress, litaw ang halos kalahati ng dibdib.
“Holy s**t,” bulong ni Jones, ang private investigator ni Lucian, na noon ay nasa tabi ng desk. Natawa ito sa pagkabigla.
Tumigil sa pagsusulat si Lucian at tumayo. “What are you doing here?”
“Just visiting,” maharot na sagot ni Nimfa, sabay lapag ng isang imbitasyon sa mesa ni Lucian. “Birthday ko next week. And yes, you're invited, Lucian.”
“Hindi ako mahilig sa party,” malamig na sagot ni Lucian.
“Kapag ‘di ka pumunta…” tumagilid ang tingin ni Nimfa at kumindat. “…lalo lang akong manggugulo. Baka may sumabog na secret, 'di ba?”
Sumingit si Jones, kunot-noo. “Ang dami mong sinasabi. Dami mo ring tanong.”
Napalingon si Nimfa sa kanya, pero ngumiti lang siya ng mapanukso. “Still sharp, Jones.”
Nagkatinginan si Lucian at Jones.
“Wait,” bulong ni Jones habang lumapit kay Lucian. “Akala ko ang pangalan niya… Sheryl?”
“Exactly my thought,” sagot ni Lucian, habang nakatitig sa babaeng nasa harap nila. “So, what is it really—Nimfa or Sheryl?”
Tumawa si Nimfa, bahagyang hinawi ang buhok. “Gusto niyo talaga ng totoo? Sa lahat ng galing niyo mag-imbestiga, hindi niyo pa rin nahanap ang tunay kong pangalan?”
Napatikom ang bibig ni Jones. “Damn. This girl is twisted.”
“Careful who you trust, Lucian,” dagdag pa ni Nimfa habang palabas. “At sa birthday ko, better be there. Or else…”
Nilingon ni Lucian si Jones habang lumalabas si Nimfa. “Get me everything—background, real name, identity. I want to know who she really is.”
Jones cracked his knuckles. “On it, boss. Time to dig some dirt.”
“Ako ang makikipaglaro sa kaniya, Boss.” Matapang na pahayag ni Jones habang sinusundan ng tingin si Nimfa palabas ng opisina.
“Good,” maikli ngunit matalim ang sagot ni Lucian, habang hawak pa rin ang invitation card ni Nimfa. Tumayo siya, binuksan ang drawer, at inilabas ang isang folder. “Panahon na para malaman natin kung ano talaga ang agenda niya.”
---
Sa mansyon, naiwan si Yvone, at tila hindi siya mapakali. Habang naglalakad papuntang kusina, bigla siyang napahawak sa sentido—masakit na masakit ang ulo niya. Ramdam niya ang pagbigat ng kanyang katawan.
Dahan-dahan siyang naupo sa may gilid ng counter at kinuha ang isang maliit na puting lalagyan mula sa kanyang bag—isang bote ng gamot na matagal nang iniabot sa kanya ng kanyang ama.
“Ito ang iniinom ko kapag sumusumpong ang sakit ng ulo ko,” bulong niya sa sarili. Isa lang ang natitirang tableta. “Bihira ang ganitong gamot… sabi pa ni Papa, imported daw ‘to.”
Ininom niya iyon ng walang pag-aalinlangan. Kasabay nito, nakita siya ng isa sa mga katulong.
“Ma’am Yvone,” lapit ng kasambahay. “Mukhang masama po ang pakiramdam niyo. Magpahinga po muna kayo. Tatawagan ko si Sir Lucian.”
---
Ilang minuto lang ang lumipas, tumunog ang cellphone ni Lucian. Pagkakita niya ng number galing sa mansyon, agad niya itong sinagot.
“Hello?”
“Sir, si Ma’am Yvone po. Parang nahihilo. Umupo po sa veranda, sa may stretching chair. Mukhang hindi po maganda ang pakiramdam.”
Wala nang inaksayang oras si Lucian. Agad siyang umalis ng opisina at tumulak pauwi. Sa loob ng kotse, hindi niya mapigilang kabahan.
“Anong nangyari? Bakit bigla na lang sumama ang pakiramdam niya?”
---
Pagdating sa mansyon, halos sabay ang pagbukas ng pinto at mabilis na hakbang ni Lucian papasok.
“Nasaan siya?”
“Nasa veranda po, Sir.”
Agad siyang nagtungo roon. Nakita niya si Yvone, nakasandal sa stretching chair, tila nanghihina ngunit pilit na ngumiti.
“How do you feel now?” malumanay ngunit nag-aalalang tanong ni Lucian habang lumapit.
“Wala lang ito, Lucian. Sanay na ako…” mahinang sagot ni Yvone.
Napansin ni Lucian ang maliit na lalagyan ng gamot sa mesa. Kinuha niya ito at binasa ang label.
“What is this?” tanong niya, kunot ang noo.
“Gamot ko. Kapag sumasakit ang ulo ko. Galing ‘yan kay Papa dati pa,” paliwanag ni Yvone habang nakapikit.
“Tinitipid ko na lang. Kasi hindi raw madaling hanapin ‘yang gamot na ‘yan,” dagdag pa nito.
Binuksan ni Lucian ang lalagyan at inamoy ang loob. “This isn’t a common medicine… Imported ‘to. Bakit hindi mo sinabi na malala pala ang migraine mo?”
“Hindi naman palagi. Tsaka ayokong dagdagan pa ang iniisip mo.”
Lumapit si Lucian, naupo sa tabi niya, at marahang hinaplos ang likod ng palad ni Yvone.
“Yvone… next time, kahit kaunting sintomas lang, sabihin mo sa akin. I don’t want anything bad happening to you,” malumanay na sabi nito.
Napatingin si Yvone sa mga mata ni Lucian. Hindi niya alam kung bakit parang unti-unti siyang natutunaw sa concern nito.
“Akala ko demonio ka,” mahina niyang biro, habang pinipilit ngumiti.
“Pwede pa rin naman akong maging demonio,” mahinang ngisi ni Lucian. “Pero demonio lang ako sa mga nananakit sa’yo.”
Napabuntong-hininga si Yvone.
“Lucian…”
“Yes?”
“Salamat.”
Saglit silang nagkatitigan, at doon unti-unting nabawasan ang bigat sa dibdib ni Yvone. Kahit sandali, parang gumaan ang sakit sa ulo niya.
Hindi na umalis si Lucian ng mansyon. Sa halip na sa opisina, sa mismong mansion na niya dinala ang kanyang trabaho. Ang laptop niya ay nasa harap ng coffee table sa veranda habang binabantayan ang kalagayan ni Yvone na kasalukuyang nagpapahinga sa sofa.
Lihim siyang nag-aalala. Hindi niya inaasahan na ganito pala kabigat ang epekto ng migraine ni Yvone. Dahil dito, minabuti niyang manatili sa tabi nito.
Bigla tumunog ang cellphone ni Yvone na nakapatong sa side table. Agad niya itong kinuha, at nakita ang pangalan sa screen: SABEL.
Saglit siyang nagdalawang-isip kung sasagutin o hahayaan na lang. Pero naisip niyang baka emergency, kaya pinindot niya ang “Answer.”
“Bakit hindi pumasok si Yvone?!” agad na sigaw ng nasa kabilang linya bago pa siya makapagsalita.
“Excuse me?” mahinahong sagot ni Lucian.
“Ikaw ba 'to? Yvone?” agad na balik ni Sabel. “Look, hindi siya dumating sa seminar! Tapos ngayon, hindi siya pumasok! Ano bang iniisip niya? Na makakalusot siya?”
Hindi pa rin nagsalita si Lucian. Pinakinggan lang niya ang tuloy-tuloy na pagsasalita ng babae sa kabilang linya.
“Akala niya siguro hindi siya mapaparusahan! Dahil sa kanya, nadamay kami ni Grace! Alam mo ba kung gaano galit ang principal sa amin ngayon? Hindi lang kami pinagalitan — hindi na raw kami makakabalik sa school hangga’t hindi namin naibabalik ang tiwala ng head office! All because of her scandal!”
Nanikip ang panga ni Lucian. Ngunit nanatili siyang mahinahon.
“Masakit ang ulo ni Yvone. Kaya hindi siya pumasok. At tungkol sa sinasabi mong scandal, siguro mas mainam na bago kayo magsisihan, balikan niyo muna kung sino talaga ang nag-umpisa ng gulo sa Baguio,” malamig na tugon niya.
Natahimik si Sabel sa kabilang linya.
“Ang totoo n’yan,” dugtong pa ni Lucian, “kung hindi pa 'yan nakita sa video, baka hindi pa kayo maparusahan. Pero ‘yung buong sisi, ibunton niyo kay Yvone? Unfair yata ‘yon.”
“Bakit ikaw ang sumagot?” may taray sa tinig ni Sabel.
“Dahil asawa niya ako. At ayokong inaabala siya habang nagpapagaling,” mariing sagot ni Lucian. “Kung may reklamo ka, sabihin mo sa akin. Hindi ‘yung tinatawagan mo siya para pagalitan habang may sakit.”
Muling natahimik si Sabel.
“Sabihin mo sa principal niyo,” dagdag pa ni Lucian, “na kung gusto niyang magharap ng reklamo, ipaabot niya sa legal department ko. Kasi kung may isang pangalang sira sa social media dahil sa video, ‘yun si Yvone. At kung kailangan ko, ipapa-lifestyle check ko lahat ng may hawak ng camera nung araw na ‘yon.”
Tuluyang napatigil si Sabel.
“Good day,” malamig na paalam ni Lucian bago niya ibinaba ang tawag.
---
Bumalik siya sa loob ng mansyon, at doon niya naabutan si Yvone na nakatingin sa kanya.
“Who was that?” mahinang tanong ni Yvone.
“Wala. Yung isa mong co-teacher lang. Pinagsabihan ko na,” sagot ni Lucian habang ibinabalik ang cellphone sa mesa. “Wala ka dapat ipag-alala. Ako ang bahala sa’yo.”
Habang magkasalo silang nag-aalmusal sa veranda, panaka-nakang sinisipat ni Lucian si Yvone. Nakasalampak ito sa upuan, nakasuot ng simpleng cotton dress, at bagaman maputla pa ng kaunti ang pisngi, kita naman ang muling pagbabalik ng sigla nito.
“Okay ka na ba talaga?” tanong ni Lucian habang hawak ang baso ng juice.
Napatingin si Yvone sa kanya at bahagyang tumango. “Oo, okay na ko. Nawala na rin yung sakit ng ulo ko. Makakapasok na rin ako mamayang tanghali.”
Bahagyang kumunot ang noo ni Lucian. “Sigurado ka bang kakayanin mo?”
“Kailangan ko nang pumasok. Ang dami nang naiwan sa’kin,” sagot ni Yvone.
Umiling si Lucian. “Huwag mong pilitin ang sarili mo. Hindi ka robot, Yvone. Mas mahalaga pa rin ang kalusugan mo kaysa trabaho.”
Bahagyang nag-init ang pisngi ni Yvone sa sinabing iyon. Hindi niya alam kung dahil ba sa pag-aalala ni Lucian o sa paraan ng pagtitig nito sa kanya habang sinasabi iyon. Tahimik siyang uminom ng kape, pilit pinapawi ang kaba sa dibdib.
“Kamusta na nga pala ang trabaho mo?” tanong ni Yvone, para maputol ang katahimikan.
Umangat ang tingin ni Lucian mula sa tablet niya. “Well, productive naman. Pero guess what? Nagpunta si Nimfa sa opisina ko kahapon.”
Muling napatingin si Yvone. “Si Nimfa? Bakit?”
Nag-angat ng isang kilay si Lucian at sinuklay ang buhok niya paatras gamit ang mga daliri. “Nagbigay ng invitation para sa birthday niya next week. Parang akala mo party ng buong siyudad.”
“Pupunta ka ba?” tanong ni Yvone, bahagyang nag-iwas ng tingin para hindi mahalatang interesado siya sa sagot.
“Definitely not,” matatag na sagot ni Lucian.
Napatingin si Yvone sa kanya. Hindi niya inaasahan ang sagot ni Lucian. Tipid siyang ngumiti. “Bakit?”
“Because I don’t go to parties thrown by manipulative women,” sagot ni Lucian. “At isa pa…”
Tumigil ito sandali, saka tumitig kay Yvone.
“…mas importante ka sa’kin kaysa sa kahit anong paanyaya niya.”
Bahagyang napalunok si Yvone. “Bakit mo naman nasabi 'yan?”
Lumapit si Lucian at dahan-dahang tinapik ang kamay niya. “Because you matter. She doesn’t. She's nothing, Yvone. Hindi kita ipagpapalit sa drama ng kahit sino.”
Hindi makatingin nang diretso si Yvone. Nag-aalab ang pisngi niya. At sa unang pagkakataon, hindi niya alam kung paano itatago ang kakaibang tuwa na nadarama niya.
“Wala ka bang pasok ngayon?” pag-iiba niya ng usapan.
“Wala. Dito na lang ako ulit magtratrabaho. Ayoko munang iwan ka.”
Muling nanahimik si Yvone, pero sa loob niya ay may kakaibang sayang kumakawala. At sa likod ng mga titig at salita ni Lucian, unti-unti niyang naiisip:
Bakit parang ayokong mawala siya sa tabi ko?
- Writer
