MARRY ME

Chapter 3

Chapter 3

Week past after that craziness conversation with the bubwit kiddo. I've always got recieved a death threat, because he was just announced in our school that I am his girlfriend. Little did I know that he just corner and trapped me with his tightened long arms. And he used to blackmailing me to get the championship he wants.

And that day have past in my existing life, I could say..it challenge me so hard. That I need to wake up early every morning. Taking bath while the water is on cold one. And going to school with my sleepiness eyes.

But I needed it. I want to help everyone to be passed the last semester as I know that I could passed it.

"You should used to put some manners to your attitude." I rolled my eyes on him. He always been like this. Playing with his damn gadget.

"Just wait there, Ms Whoever you are." He said without looking at me.

"Paano ka makakapasa kung hindi ka titigil diyan sa kakalaro mo sa social media?"

"I can passed without your help. Just shut the Hell up!" He shouted.

An angriness came out from my self. I badly want to punched him and erase him in this world. But I don't know on what should I do? I am just a future doctor who wants to help poor people  who can't afford their hospital bills. Iyon lang ang kaya kong magawa.

Tumayo ako at pabagsak na inilapag sa may mesa niya ang mga librong kakailanganin niyang aralin.

"f**k!" He cursed.

Hindi ko pinansin ang pagmumura niya, sa halip ay deretso lang Akong nakatingin sa kaniya, habang siya at parang inayawan ni satanas sa mukha niya. Natalo ata sa laro?

"I told you to study first before do any stupid things, right? Why aren't you listening to me? I am your tutor for every day!" I shouted, trying not to make fun of him.

"So? What do you want me to do?" Frustrate na tumayo ito at kinuha ang bag niya bago tuluyang lumabas ng room.

I sighed. Wala akong nagawa kundi ang habulin siya. Matangkad at mahaba ang biyas nito, kaya sure akong nakalayo na Ang mokong na 'yon.

"Where are you going, Miss Salvatera?" Aniya ng professor sa oras namin. Napahinto ako sa pagpalakad at nilingon ito.

"Good morning, Prof." Nakayukong pagbati ko rito.

"Good morning." Aniya pabalik. "But why are you here outside? We were having a presentation about the perfect reservation of foods to the patients."

"Po?"

Kumunot ang noo nitong tinignan ako. "I talked your brother, minutes ago. And I asked him if you're free for the whole week--yet he said 'not'."

Nakagat ko ang pang-ibabang labi ko at napatungo nalang. Hindi ko na nga rin pala nakakasama ng matagal ang kapatid ko. Palagi kasi akong maaga kung umalis ng bahay. At kung dito naman sa school, nasa MDH siya dumidiretso. Marami kasi ang mga pasiyente na kailangan ng katulad niya.

"Are you still with me?"

Awtomatiko kong naiangat ang paningin ko sa kay Prof. Nahihiyang humingi ako ng paumanhin dito. Ngunit tila nga ba mabait ito sa amin?

"Is it true that you were not having vacation for the independence day, and the poundation day?" Mapapansin ang pag-aalala sa tono ng boses nito.

Pilit akong ngumiti at tumango." I have a job po kasi professor. "

"Is that so?" Nagtatanong na aniya.

Tumango ako,"May ipagagawa pa po ba kayo?" Magalang kong tanong.

Kaagad itong umiling at ngumiti. Mas lalo tuloy siyang gum'wapo.

And like him. I am really attracted to a man who have dimples. I don't know why, but I love their dimples. Lalo na kapag ngumingiti sila. Mas lalong nakakadagdag sa agaw pansin ang mga dimples nila. At iyong si Professor David ay mayroon.

"Nah. Just go to your room." Ngumiti ito sa akin bago ako talikuran at maglakad patungo sa room.

Napabuntong hininga ako at nag-isip. Bumalik ako roon, baka hindi ko na mahanap ang mokong na 'yon. At kapag hindi naman ako bumalik, baka at mapatawag ako sa dean's office. 

But he's not my dream. Hindi ko pinangarap na mapalapit sa kaniya. Naipit lang ako. Dahil alam kong

sa akin lubos na nagtitiwala ang Dean.

Napangiwi nalang akong napagpasiyahan na habulin ang bubwit na 'yon. Mabuti pang nasa may tabi niya ako, bibihira ang pambubuyo niya ng mga babae.

Nagtungo muna ako sa may SSG council office para kuhain ang logbook ko. Mabuti na rin ang mag-tsek ako kung nasusunod ba ang mga batas at regulations sa PUP. Kaya ay dala ko maski ang aking coat bilang presidente.

"Kailangan daw ng Med student sa MDH." Aniya Sam. Ang pinsan ko.

Saglit na binalingan ko ito ng tingin, bago ko isa-isahing kunin ang mga kakailanganin kapag nag-lilibot ako. Tumango ako sa kaniya.

"Pupunta ka ngayon?" Tanong ko.

Nagkibit-balikat ito at hindi siguradong napatango. Nakaupo ito sa may silya niya, nag-titipa ng kung ano sa may Laptop niya.

"Naroon na naman na si Faye at Kuya Yaki." Tipid na ngiting aniya, nang mabalingan niya akong muli saglit.

"Ah-huh? Busy ka ba ngayon?"

"Nah. A little, tho?" Patanong niyang ring sagot. "Eh, ikaw? Balita ko may bago ka na namang gawain ngayon?"

Nakagat ko ang pang-ibabang labi at napatungong tumango. "Kailangan kasi, you know naman na importante sa akin ang scholarship ko, right?"

"Paano naman ang mental health mo niyan? " Hindi ako nakasagot. "Hindi makakabuting manatili kang gumagabay sa lalaking 'yon, 'shi. Hindi ko talagang nanaisin na mabully ka rin nang ibang estudyanteng nanghuhumaling sa lalaking 'yon."

"Hindi naman kasi ako pumayag na maging girlfriend niya. Siya lang ang may sabi no'n!" Nakangusong kinakagat ko ang aking daliri. "'Saka..wala akong pake kung mabully ako. Gagraduate na naman tayo--ako, hindi na kailangan pang bigyan ng pansin ang mga gustong magpapansin na estudyante sa akin."

"Whatever, Cous!" Sabay irap nito sa akin at bumalik na sa kaniyang ginagawa.

LUMABAS na ako matapos nang pakikipag-usap sa aking pinsan. Dumiretso ako sa kabilang hallway. Na sobrang tahimik. May mga klase kasi sa Architecture building. Kaya hindi gaanong mapapansin na may gumagala sa may hallway. Takot nalang nila sa Pinsan kong palagi nandito upang mag-libot.

Bigla ay umingay ang pasilyo. Tumunog na kasi ang bell, hudyat na lunch time na para sa architect building. Agad na nakarinig ako ng mga palahaw na tilian, sigawan, at kasiyahan ng mga estudyanteng nadaraanan ko ang bawat silid. Napailing ako at kumuha ng earphone sa bulsa ng aking coat. Isinalpak ko iyon sa aking tenga, matapos Kong i-connect sa Cellphone ang dapat gawin. Pinindot ko ang maliit na bilog sa may parte ng mahabng wire na mababalutan ng kulay puti na batid kong may kahawihan sa goma ang itsura nito.

Bumaba ako sa may hagdan at tumungo naman sa susunod pang building. Medicine Building. Halos lahat na nga ng mga estudyante ay nasa labas na. I wonder kung paano mahahanap ang bubwit na maatittude na 'yon? Sa dinami-rami ng tao rito sa paaralan, impossibleng mahanap ko siya? Eh, baka nga nanloloko na naman iyon sa mga oras na 'to. Na palagi niya namang ginagawa.

Hindi na talaga ata maalis sa katulad niya 'yon? Natural na ang ganoong ugali niya. Mahirap mabago.

"President!"

Napahinto ako sa pag-lalakad ng may marining na sigaw. Hindi naman gaanong malakas ang sound system nitong earphone ko, kaya maririnig maski katamtaman lang ang boses ng tumatawag.

Tinanggal ko sa Aking tenga ang sinalpak ko kaninang earphone. Walang emosiyon kong bumaling patalikod sa kung saan may sumigaw. Napataas nalang ako ng kilay nang mapagtanto ko kung sino iyon.

Ang lalaking palaging nagbibigay ng regalo sa akin.

Katulad nang nakasanayan, habol ang hininga itong nakatayo sa aking harap. Batid kong kagagaling lang sa pagtakbo.

Nginitian niya ako at kinawayan. Ngumiti naman ako pabalik, ngunit Hindi tumunghay sa pag kamay niya, pilit lang din Akong ngumiti.

"Kumusta?" Ako na ang naunang nagsalita. Kaswal lang naman iyon, ngunit hindi ko alam kung bakit tila nagulat ito.  "Hindi ko pa nabubuksan ang ibinigay mo sa akin noong nakaraang linggo..pero salamat." Nginitian ko ito.

Palihim akong napangiti ng panay ang pag-lunok nito. Agad na umiwas siya ng tingin at tumango.

"Iyon ba?"

"Ah-huh?" Naguguluhang tanong ko.

"Sana magustuhan mo," pansin ang tila nauutal niyang sabi.

Tumango ako sa kaniya. Inilipat ko sa kabilang kamay ang hawak kong logbook, inabot ng aking isang kamay ang balikat niya. Bahagya ko pa iyong tinapik. Napasinghap ang lalaking ito na kaharap ko. Natawa ako at tumango sa kaniya.

Para siyang babae kung umasta. Ngunit nakakataba ng puso na talagang napakabait niya kung makipag-usap. Medyo nahihiya pa. Halata ko na iyon.

Nang bigla ay nakaramdam ako ng pagkulo ng aking Tiyan. Nanlaki ang mga matang napaiwas ako ng tingin, nang bigla ay matawa ang lalaking ito sa harap ko. Nahihiyang nahaplos ako sa aking tiyan.

"Halatang busy ka, ah? Hindi mo napansin na nagugutom ka?" Ngayon ay medyo maayos na ang pakikitungo niya. Nakangiti habang tinitignan ako.

Nahihiyang tumango ako, "I was about to check if there's a students who is not following the rules ang regulations here at our school." Pagdadahilan ko.

Sana ay hindi niya alam ang tungkol sa kay Tayshaun. Iyong bubwit na kanina ko pa hinahanap.

Nang malingunan ko ito, tumango siya at biglang umakbay sa aking balikat. Sa sobrang gulat ay  hindi ako nakapag-react kaagad. Para kasing naalala ko iyong sa ginawa sa akin noong bubwit sa MDH. Napasinghap ako at pilit na nginitian ito.

"Tara, libre ko." Aniya at naglakad na.

Hindi na ako nagpumiglas pa dahil sa Mas malakas ito sa akin. Hinayan ko nalang siyang Isama ako sa paglalakad pay ngong cafeteria. Ngunit hindi pa naman nga kami nakalalayo ay may bigla nang napatigil sa paglalakad dahil sa lakas ng sigawan sa bandang unahan. Napakunot ako ng noo, at itinanggal ang braso ng kasama long nakaakbay sa akin. Pilit ko itong nginitian at bahagya pang yumuko bilang paumanhin.

"Maybe, next time nalang? Kailangan ko pa kasing pumunta roon sa mga kumpol na estudyante. Baka nagkakagulo na." Mahinang sabi ko. "Sige, mauna na ako."

May sasabihin pa nga sana ito, ngunit bigla nalang akong tumalikod at naglakad patungo sa kung saan ay may sigawan.

Nagugutom ako. At hindi pwedeng malipasan ng gutom. Tiyak kong mag-aalburuto na naman ang paniniki ng dibdib ko, at may minsan pang manghihina. Pero hindi ko naman pwedeng talikuran nalang ang responsibilidad ko bilang namumuno sa paaralang tumulong sa akin. At ang trabaho kong gabayan at turuang mag-patuloy sa nais niya ang anak at apo ng nag-mamay-ari. Nakakahiya kung tatanggihan ko ang mga munting hiling nilang pasakit sa akin.

"Excuse me," ipinangharang ko ang aking mga braso sa  mga estudyanteng pilit na binabangga ako. "Uh..I said, excuse me." Pigil ang inis na hinawi ko ang mga ito.

Ngayon ay abot tanaw ko na ang dahilan kung bakit maraming estudyante ang mga narito, imbes na mag-pahinga. Napataas ako ng kilay habang napaawang naman ang bibig na pinapanood ang ginagawang kalokohan ng barkada ni Bubwit.  Aawatin ko na sana sila, ngunit ganoon na lang nalaglag ang mga balikat at panga kong pinanood na buhusan ng ilang baldeng maruruming tubig ang babaeng umiiyak, na yakap yakap ang mga tuhod, na sinalo ang halos lahat ng ibinuhos sa kaniya.

Napasinghap ako nang umugong ang kani-kaniyang sigawan. Natutuwa sa pinapanood.

"Yeah! Serves as you ugly girl!" Puno halos ng kayabangan ang buong katawan nitong isinigaw iyon sa babae. Na  ibinuhos pa natirang balde na may laman.

"I told you to answer my homework, but you didn't. So, face the consequences."

Mariin akong napapikit ng sipain niya sa may bandang tuhod ang babae, dahilan para pumalahaw sa buong field ang sigaw nito. Pamilyar na boses.

"You're nothing but a w***e, b***h!" Muli ay sinipa niya ito.

Bigla ay hindi ko maintindihan kung bakit nag-init ang sulok ng aking mata. Napabuga ako ng mabigat na buntong hininga, at hindi na napigilan ang sariling tumakbo patungo sa gawi ng babae, nang akma ay ihahampas ni Tayshaun ang baldeng iniabot ng kaibigan niya.

"Hmp!"

Napaliyad ako ng may biglang tumama na kung ano sa aking ulunan. Yakap ko na ang babae, at ako ang sumalo ng dapat sa kaniya. Unti-unti ay parang namanhid ang buong katawan ko. Napangiwi ako at biglang humiwalay sa pagkakayakap sa babae. Umiiyak pa rin ito. Nginitian ko siya at pinunasan ang luha niya.

"Sh..Don't cry." I whispered with pain.

Ngunit muli na naman itong humagulgol. "I--m sorry.." Iyon lang ay niyakap niya na ako.

Pakiramdam ko ay nararamdaman kong bumibigat na ang talukap ng aking mata. Naliliyo man, sinubukan kong pinunasan ang mga luha sa mata ko. Napaubo ako. At hindi lang basta ubo iyon. May kasamang dugo.

"Hershey!" Narinig ko ang tinig ng aking kapatid. Huli na bago ko ito malingon, agad na naipikit ko ang mata at doon ay batid kong nawalan na ako ng malay.

DAHA-DAHAN kong iminulat ang aking mga mata. Ngunit agad ding napapikit nang saktong tumama iyon sa may nakakasilaw na liwanag. Napadaing ako nang maikuyom ko ang aking kamao. Na para bang may kung anong may tumusok sa kalooban ng aking pulsuhan.

"Oh, god! She's awake!"

Napabuga ako ng hininga at muling nagmulat. Ngayon ay puros mga mukha na ang bumungad sa akin. Natatakpan ang liwanag. Ews!

Inalalayan akong bumangon nina Kuya, Sam, at ng kaibigan ko. Nilagyan pa ni kuya ng unan ang aking ulunan, bago tumingin sa akin ng may pag-aalala.

I'm sure he'll mad now. Kahit hindi ko na ilarawan pa ang itsura niya ngayon, mapapansin na naman na iyon. He's my brother. My so-over-protective brother. At kahit kailan ay hindi niya hinahayaan na may makapanakit sa amin ng pinsan namin na si Sam. Lalo na sa akin.

Ibubuka ko pa lang sana ang bunganga ko nang biglang pangunahan na ako ng Faye.

"Omg! Naaalala mo pa ba ako? Kilala mo pa ba kami? Kumusta? May nakalimutan ka bang ala-ala? Oh, baka naman may amnesia ka? Waah! Sana huwag!" Sunod-sunod niyang tanong. Na batid kong anumang oras ay iiyak na ito.

Bigla ay may kung anong kalokohan ang pumasok sa aking isipan. Nang dahil sa mga tinanong niya, nakaisip akong gumawa ng kalokohan. Tinignan ko lamang ito. Tingin na tila ba ay hindi maintindihan ang sinasabi niya.

Nanlaki ang mga mata nitong napayapos sa akin. "Waah! I told you, Yaki! Nagkaroon nga siya ng amnesia! Peste kasing Taysahun 'yon eh! Nakalimutan tayo ng best friend ko! Gosh! Hindi pwede 'to!" Ayon na naman ang napakaarte niyang sinabi.

Bigla ay may tumikhim. Napalingon ako sa aking kapatid, na mag-krus ang mga brasong deretso lang na nakatingin sa akin. Agad ay tumungo ako at ngumuso.

Ano kaya ang ginawa niya sa mga kaibigan ni Tayshaun? Hindi naman siguro niya ito pinanurasahan ng malala, 'no? Mga maimpluwensiya sila, wala kaming laban.

"Can the two of you leaved us alone?" Malumanay na tanong ng aking kapatid.

Huli na nang mapagtanto kong sumagot ang dalawang babae, narinig ko na lamang ang marahan na pag-sara ng pinto. Napabuntong hininga akong nag-angat ng tingin sa aking kapatid. Ganoon pa rin naman ang itsura ng mukha niya. Nag-aalala, ngunit mapapansin ang galit. Nakabagkrus ang mga braso, maski ang mga binti niya. Nakasandal ito sa may dingding, nakatingin deretso sa mga mata ko.

"Hindi kita pipilitin na ikwento sa akin ang mga nangyari, Hershey." Maya-maya ay aniya habang napabuntong hininga na inilagay sa bulsa ng pantalon niya ang kamay niya.

"I'm sorry, Kuya.." Nakatungong pagpapaumanhin ko. Puno ng senseridad. "Sobrang naawa ako kanina--hindi ko kaagad napag-bawalan ang mga--'

"That's not what I wanted to know. " pinigil niya ang maari kong sabihin.

Napatungo ako. Napapahiya.

"At kung iniisip mong baka may ginawa ako sa kanila, tuturuan ko silang lahat ng leksiyon." Mariing aniya.

Nakagat ko ang pang-ibabang labi. Nang nag-angat ako ng tingin sa aking kapatid, naglalakad na ito patungo sa gawi ko. At naghila ng upuan, upang maupo sa aking tabi. Hinawakan niya ang aking kamay at dinampian iyon ng halik.

"Remember the doctor said last time we've talk?"  He sighed. "Your heart is weak, but you're personality is stronger than the biggest stone. That no one could break it."

"But why does I cried in just a simple things?" I consciously asked.

He twisted his lips. "Because crying is our comfort zone, Baby. The more you keep the pain in your heart got darken, the more you'd cry."

"Do I keeping any pain in my heart?"

Nagkibit balikat ang kapatid ko at pilit na nginitian ako. He knows me best. And he's the future Doctor who offered himself to take the chances at healing my Ill. And I am waiting for that day. So that, I could shout to the whole world that I am a survivor of heart disease.

"Keeping means you're afraid of anyone's judgement, baby. And you must not do it." I can feel his sorrowful voice.

I nodded my head and gave my weak smile on him. "I'll keep that in my mind, Kuya. I promised."

HOUR past after he leaved me alone in this room. I am watching toxic news while eating these fruits that my brother gives. May kailangan lang daw siyang asikasuhin, samantalang umuwi na naman na ang dalawa. Na batid kong magsisimula ng mag-dahilan sa mga magulang.

Tulalang kumakain ako ng mansanas, habang ang isip ay nagsisimula na namang maglayag. Nakonsensiya kaya siya sa ginawa niya sa'kin? Dahil pwedeng magkaroon nga ako ng amnesia kapag nagkataon na napuruhan niya ako. O baka naman ikamatay ko ang malakas niyang paghampas ng balde sa ulo ko. Ngunit paano kung hindi niya pinagsisihan iyon?  Sa ugali ng bubwit na 'yon? Akalain mong sa pinsan ko pa pala ipinapagawa ang mga home works na ibinibigay ko sa kaniya sa uwian? That he needed to answer it, whenever he likes it or not. Nang sa ganoo'y maawa ang Daddy niya at ipasa siya.

"How are you feeling?" Si Tiya nang dumalaw siya sa akin kinabukasan.

Halos salubong lang silang dalawa ni Kuya Yaki. Kaalis lang kasi no'n, saktong dumating naman siya. May dala itong mga pagkain, damit, at kung anu-ano pang kahibangan ng tiyahin ko. Narito siya sa aking tabi, habang nagbabalat ng dalandan para sa akin. Ngumiti ako at nag-tumbs up.

"May klase pa po ako ngayon, tiya. Kaso ayaw akong pauwiin ni Kuya. Mabibinat daw ako." Agad na napanguso ako at tinaggap ang inalok niyang dalandan. "Sabi niya pa nga, kakausapin niya si Head na hindi muna ako papasok, hangga't hindi pa magaling ang mga sugat ko."

Ngumiwi si tiya at naupo sa may gilid ng hinihigaan kong stretcher. Inayos niya ang kumot bago ako nilingon.

"Dahil hindi pa kakayanin ng ulo mo ang sumabak sa mag-hapon na pagod. Baka ay dumugo nalang bigla, at mahimatay ka." Mahinahong pagpapaalala niya.

"Eh, kaya naman po ng katawan ko." Depensa ko.

Akmang babatukan ako ni tiya, nang iharang ko ang aking kamay sa aking ulo. Umiling ito at napabuntong hininga.

"Ang gusto ko ay makapagtapos kayong magkapatid ng pag-aaral, hindi ang gawing katulong ang sarili niyo sa pag-aaral." Makahulugan niyang sinabi. "Kayong dalawa na lang ang magkapamilya, bukod sa amin ni Sam. Kaya hindi ko matatanggap kung pati ikaw ay mawala, Shi." Nabasag ang tinig nito.

Ibinalik ko sa plato na nasa  lamesa ang hawak kong dalandan. Uminom ako saglit ng tubiy, bago humangos ng paghinga, at itinuon na ang paningin sa aking tiyahin. Nginitian ko ito, at pilit kong inabot ang kaniyang kamay. Doon ay isinukat ko kung gaano kahaba ang mga daliri sa kamay nito. Natawa ako sa aking napansin.

"Kung tatanda man po ako, sana ay hindi ang mga daliri sa kamay at paa ko." Pabirong sabi ko. Na pilit pinapalis ang pagiging madamdamin ng aking tiyahin. "Kasi kapag lumaki ang mga kamay ko katulad ng sa iyo, ay baka iwan ako ng magiging asawa ko." Doon ay nabigla ako sa biglaang pagbawi ng tiya sa kaniyang kamay.

"Kahit kailan ka talagang bata ka, oh. Imbes na mag-pahinga, puro kakornihan pa na mga biro ang inaatupag." Pagpaparinig niya nang tumayo at mag-tungo ito sa sofa.

Sumama naman ang mukha kong nginusuan ito.

"Kahit kailan ka rin talaga, tiya, oh! Imbes na matuwa sa mga Biro ko, nilalait mo pa!" Pang-gagaya ko sa kaniya kanina.

Tatawa na sana ako, ngunit nang makita ko ang nakataas niyang kilay na sinadya pang iguhit bago pumunta rito, natahimik ako. Napakibit balikat nalang akong bumalik sa pagkakahiga at kinuha ang cellphone ko. Nag-lagay rin ako ng earphone sa aking tenga upang makinig sa kanta, habang nag-s-scroll sa aking i********: accounts.

Kaagad na naaliw ako sa panibagong update ng music video ng aking paboritong mananayaw at singer, na si Jason Derulo. Noong bata pa lamang ako ay talagang idol ko na ito. Napakahusay sa lahat ng bagay. Minsan nga ay pinangarap ko nang makapunta sa concert nito..sa pilipinas man o ibang bansa..kaso wala naman akong pambili ng ticket.

Simula hanggang wakas ay pinakinggan ko talaga ng maigi ang kantang iyon. Naaliw na nga ako e. Minsan pa ay sumasay ako aa chorus, na narinig ko kanina. Napakatagal kong naghintay..at talagang worth it naman ito kaysa sa paghintay na pumunta ang bubwit na iyon dito upang mag-sorry.

KINAGABIHAN na dalawin naman ako ng kaibigan ko, ay halos hampasin ko na ang balikat nito sa sobrang kakigilan sa tono ng boses ni Jason Derulo sa kanta niya kanina. Panay ang ilag nito, ngunit nahuhuli ko rin.

"Ang ganda talaga..as in! Ewan ko, pero kinikilig ako habang pinapanood ko 'yong MV niya kanina!" Napatakip ako sa aking bibig. Napapatili.

"Baliw ka na talaga," napailing nalang ang pinsan ko at tumayo upang tumungo sa may sofa. At doon ay naupo ito.

Natigilan naman ako at inirapan siya. Pinagkrus ko ang aking braso ay bumali pa paharap sa may sofa, nang sa ganoon ay kaharap ko lamang ito. Umawang ang labi niya nang taasan ko siya ng kilay.

"Bakit hindi ka manlang natutuwang masaya ako?" Nagkukunwaring naiiyak ako. Laglag ang panga itong bumuntong hininga.

"Sinong matutuwa na makita ang kaibigan mong nakalista ang pangalan dito sa hospital, na pangarap naming pagtrabahuhan?" Patanong na aniya.

"Ewan," inosenteng nag-peacw sign ako sa kaniya. Ngunit inirapan ako nito. "Whatever!" I rolled my eyes on her.

"Whatever your face!" She sarcastically said,

"Inggitera!" Sigaw ko,

"Bayani!"

"Oy! Huwag ka ngang mandamay ng artista! Halatang wala kang maisip na panlaban e." Pabirong sabi ko. Na Mas lalo pa niyang ikinais.

"You know what? Mas mabuti pa ngang nagka-amnesia ka nalang," inirapan niya ako at ihinilig ang sarili sa may sofa.

"Why?" Tila naeexcite Kong tanong.

Ngumiwi siya at umiling, "Para naloko kita na Boyfriend mo ngang talaga iyong si Tayshaun. Para magpapakatanga kang habulin siya. Na makikipag-away ka pa sa mga babaeng umaaligid sa kaniya--maski nga mga babae niyang kaibigan ay hahamumin mo ng sabunutan. Ang ending...doon ka sa albularyo. Tumulong ka sa paggagamot ng mga tao."

Laglag ang pangang napasapo ako sa aking noo. Bigla ay parang nabingi ako sa mga sinabi niya. Mas lalo pa akong nainis nang mag-eco sa loob ng silid ang nangangasar niyang tinig.