The Retribution (Season 2)

Chapter 37

Nagtitigan kaming dalawa, habang nakangiti siyang nakatingin sa akin.

"Yes, what do you want?" tanong ko sa kanya. Umiwas ako nang tingin at naramdaman ko ang pag upo niya, malapit sa kinaroroonan ko.

I admit, she's pretty. Mukhang mabait siyang tingnan dahil sa maamo niyang mukha. Well, mabait nga ata siya dahil wala naman akong nararamdamang kakaiba sa kanya ngayon.

"I don't need anything. I just saw you sitting here, kaya lumapit na rin ako," narinig kong sabi niya.

Hindi ako nagsalita at napasandal sa puno. Muli akong tumingin sa paligid at nakikita kong dumarami na ang mga dumarating na studyante.

"Sa tingin ko, ito ang unang beses na nakarating ka dito dahil na rin sa nakikita kong reaksyon mo," puna niya sa akin.

Hindi ko pinansin ang sinabi niya dahil totoo naman talaga. Ito ang unang beses na nakarating ako dito at wala pa akong alam sa lugar na ito.

"Campus pa lang ang nakikita mo at maging ang Villa kung saan ka tumutuloy. Nandito lang rin sa lugar na ito ang main headquarters, pero hindi mo agad-agad ito mapupuntahan o makikita. Pwera na lang kung interesado ka," muli niyang sabi.

Napakunot-noo ako dahil sa sinasabi niya. Ibig sabihin malaki talaga ang lugar na ito?

"Are you one of the L.K?" tanong ko nang hindi pa rin tumitingin sa kanya.

Narinig kong natawa siya.

"Haha, yes. Well, I'm the L.K leader. Just call me Steffy, if you didn't know me," pakilala niya.

Doon lang ako bumaling sa kanya, na nakatingin pala sa akin. Mariin niya akong tinitigan na para bang kinikilala ako.

"So, you are the leader. For sure being a leader, you want some information about me, why I'm here right?" mariin kong sabi

Ngumiti siya. Mukhang palangiti ang isang ito, baka kapatid niya ang Ranzy na iyon.

"Well, Yes I want some information about you. Ngunit hindi tulad nang iniisip mo ang nais ko. Nang mapagmasdan kasi kita kagabi, napansin kong may similarity kayo ng taong kilala ko. So, I want to know you if my thought was right. But if you don't want to share it, it's okay," sabi niya.

Nagtataka ko siyang tiningnan. Dahil doon sa tinutukoy niyang kapareho ko daw.

"And who's that person?" tanong ko.

Muli siyang ngumiti at tumingin sa malayo, saka napabuntong-hininga.

"She's the person I admire a lot. She's strong and strict leader. Marami na siyang nagawa sa pagiging leader niya. But even if she's the strongest among all of us. Her heart was deeply wounded and sad," sabi niya.

Naramdaman ko ang lungkot sa huli niyang sinabi. Maging siya ay parang nalungkot sa sinabi niya.

"How could you say that she's sad and deeply wounded?" nagtatakang tanong ko.

"She lost someone that part of her life. The man she loved. The mother she admired the most and also her missing daughter, that still unknown to be found," seryoso niyang sabi.

Mariin akong napatingin sa kanya. Mukhang matindi ang pinagdadaanan ng taong tinutukoy niya. Ngunit may kung ano sa lungkot na parang naapektuhan sa sinabi niya. Hindi ko alam kung ano ba iyon.

"Naapektuhan kami dahil sa subrang strikto niya. Hindi kami pweding pumunta sa kanila at hindi sila pweding pumunta dito. Pwera lang sa bawat councils ng Organisasyon. Kaming mga L.K, hindi kami pwedi pumunta doon. May parusa kapag pumunta kami sa kanila," paliwanag niya.

Kuno't noo akong nakikinig sa sinasabi niya. Bakit naman hindi pwedi?

"Bakit?"

"Haha! Nakakalito pero ganoon ang gusto niyang mangyari. I don't know why. She's a strick but a caring leader. Maybe if we found her daughter. Babalik siya sa dati na wala ng lungkot sa puso niya," malungkot na ngiti ang sumilay sa labi niya, matapos niya iyong sabihin.

Nakaramdam ako ng kakaiba sa sinabi niya. Hindi ko alam kung bakit, ngunit lungkot din ang naramdaman ko tulad niya

"I want to share something. This place is have a lot of memories with them. My parents, my grandparents and they're friends. Alam mo bang nagsimula sila sa pagiging magkaaway?" sabi niya at tumingin sa akin.

Bahagya siyang ngumiti at napailing sa sinabi niya, tila ba may naalalang senaryo.

"My grandparents and they're friends, is have a different gangs. My grandmother belongs to the gang that called, 'Legendary ladies' and my grandfather, belongs to the gang that called; Nightwolf Gang'. They are enemies back then. The legendary ladies belongs to the Assassin Organization. Dahil ang leader ng gang nila ay isang Assassin. And my grandfather gangs was belong to a mafia. They suffered a lot before but in the end. They both together now. They are now an alliance. That's why this campus called 'Mafia Assassin University ' and also they become one organization now; a Mafia Assassin Organization. They have a lot of alliance, but something tragic came. They lost the Queen of they're organization. Simula ng mawala queen, maraming nagbago," malungkot niyang sabi.

Nakikinig lang ako sa kanya at nakaramdam din nang lungkot dahil sa pagkawala ng Queen ng mga ito. Sino naman ang Queen nila?

"Anong nangyari?" interesado kong sabi.

"She died. They lost a leader, a friend, a mother. I still remember the day I heared the news before. I was seven years old. It was a very sad news for us, because of the last war between our organization and Yumirae Mafia. We win the war but we lost her," malungkot niya pa rin sabi.

Napansin kong pinunasan niya ang pisngi niya. Umiiyak na pala siya. Talagang nakakalungkot mawalan ng kapamilya.

"That time, bigla ring nawala ang anak niya; si tita Dhrevey, ni hindi nila alam kung nasaan ito. Ngunit nalaman lang nila na buntis pala ito, noong mga oras na nagkakagulo sila noon. Sumabay din kasi ang pagkawala ng lalaking mahal niya at hindi niya alam ang nangyayari. It's to late to save her mother. That's why the pain in tita Dhrevey's heart is still there. She have a twin child. A son and a daughter. But she lost her daughter that untill now it's still missing," sabi niya.

Natigilamn ako sa huli niyang sinabi. Para bang may koneksyon ito sa akin at hindi ko alam kung bakit.

"The pain in her heart. That's the reason why, all of you are affected right?" tanong ko.

Tumango siya.

"She's one of the L.K member before. She's the youngest among all of them, but a mysterious one. Ngunit ngayon, isa na siyang makapangyarihang pinuno. Kaya mahirap sa amin na kausapin siya ngayon," malungkot niya pa rin sabi.

Napatango-tango ako. Nais kong intindihin at lungkot sa mga kinu-kwento niya. Ngunit ang mga pumasok lang sa isip ko na malinaw ay talagang masakit ang pinagdaanan ng taong tinutukoy niya. Ano nga ulit pangalan niya? Dhrevey ba iyon? Yeah, it's really sad and hurt. She lost her man, her mother and daughter. That's a painful one. I sighed.

"By the way, I remember last night. That you said, you also belong in this place. Why did you said that?" Pag iiba niya nang usapan.

Napaiwas ako nang tingin.

"She said, I belong in this place. So maybe I am. I'm not sure," tanging sabi ko.

"Hmm, well can I ask one question?" Biglang tanong niya. Kaya napatingin ako sa kanya.

Seryoso ang mukha niyang nakatingin sa akin. Mukhang kanina pa siya gustong magtanong.

"Fine, what is it?" sagot ko.

"You said last night, that you suffered a lot That you have a grugde. What do you mean by that?"

Napabuntong-hininga ako. Hindi agad ako nakapagsalita. Dahil hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sa kanya ang pinagdaanan ko. Ngunit mukhang makakapagkatiwalaan naman siya. Maybe I can share something...

"I suffered, because I become a human tester for almost a long year. I don't know how long they use my body as human tester. And I have grudge against Montemayor, because they are the one who use me. They are the one who destroy my life being a human," mariin kong sabi saka bumaling sa kanya.

Nakita ko ang pagkagulat sa mukha niya nang marinig ang mga sinabi ko. Hindi siya makapaniwalang nakatingin sa akin.

"Y-You? You became they're human tester?" hindi niya makapaniwalang sabi.

"Yes I am and I'm bless that someone save me. I also can't believe that, I will survive. Its a miracle to be a human again," sabi ko. Mabilis kong pinahid ang luha ko dahil sa aking sinabi.

Napatikom ang bibig niya at napaiwas nang tingin sa akin.

"Oh my god! They are so cruel. How could they do that? My god!" sabi niya at napapailing.

"I understand now, but you need to face them. They are here, they want to see you."

Sabay kaming napatingin sa taong biglang nagsalita. Nagugulat akong nakatingin dito. Hindi ko siya kilala pero nakita ko siya kagabi.

"Sinong tinutukoy mo, Aizen?" tanong ni Steffy.

"Nandito sila Francess at hinahanap ka Scarmey," muling sabi niya.

Naikuyom ko ang aking kamay. May ideya na ako kung ano ang dahilan kung bakit sila nandito. Ngunit mukhang kailangan ko silang harapin para tapusin ang lahat sa amin.