Friends with Benefits

CHAPTER 18

"What are your plans for your birthday? Sa hotel n'yo ba gaganapin or out of the country? May gown ka na ba?" Sunod sunod na tanong ni Irene at napabuntong hininga na lang ako.

I'll be celebrating my 19th birthday on the last Tuesday of this month, and l'm still unsure about my plans. Mom has suggested hosting a grand party at our hotel or even traveling abroad, katulad ng sinabi ni Irene. But I'd like to have an intimate celebration with only familiar faces around pero 'di ko alam pano sasabihin. Siguradong mabibigla si mommy dahil siya

'yong tipong gusto lahat ng bagay engrande.

Okay lang sana kay daddy since madali naman siyang i convince pero sunod sunuran 'yon kay mommy eh.

"Hey, do you not have any gowns ready? Kasi I'm planning to have my Italian designer design some for us, and I'll make sure he designs one specifically for you that will definitely make you stand out." Irene said excitedly.

Pipigilan ko pa sana siya kaso nagsimula na siyang pumindot pindot sa phone niya kaya hinayaan ko na lang. Binalik ko ang atensyon sa nagkalat na couture magazines sa glass centre table. Kanina pa ako nagbubuklat ng pages at ilang magagandang designs from famous fashion designers na ang nakita ko pero wala pa rin akong mapili.

Ilang sandali pa ay umalingawngaw na sa paligid ang lagutok ng stilettos ni mommy.

"Hello, kids."

She sashayed towards me, planting a kiss on my cheek before she turned to Irene, who giggled as she received the same affectionate gesture.

"Have you already chosen something, darling?"

Umiling ako. Humaba naman ang nguso ni mommy bago naupo sa tabi ni rene.

"Kaya nga ako na po ang bahala para sa susuotin niya, tita. I'll ask my favourite italian fashion designer." Nakangisi niyang sabi kay mommy sabay pakita niya sa kung ano mang nasa phone niya.

Ngumiti naman ng malawak si mommy.

"The one who designed your gown for your debut last year, darling?"

Mabilis na tumango tango si Irene habang malapad na nakangisi at napabuntong hininga na nga lang ako ng mag apir silang dalawa. Ilang sandali pa ay dumating naman si daddy. He's not in his usual office attire, and from that, I can tell he won't stay long here. I smiled sweetly at my father. Dumiretso siya sa akin at humalik sa aking pisngi then he gently patted Irene on the head before sitting beside mommy at humalik sa exposed skin sa shoulder ni mommy.

"How's everything?"

"Hindi pa rin makapag-desisyon ang prinsesa mo, honey." Mommy said in a sad voice.

Napanguso na lang ako nang mabilis na tumingin sa akin si Daddy.

"Anak?"

"Hindi ko pa kasi alam, dy. I want something different po kasi."

Sa totoo lang, bukod sa hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sa kanila na gusto ko ng intimate celebration. I mean, kilala sa elite world ang parents ko at marami silang connections kaya kahit hindi ko naman kakilala ay naiimbitahan pa rin sa mga birthday celebrations ko at naintindihan ko namang it's also a good way to gain connections.

"And what is it, sweetheart? You know your father is willing to give you everything you want." Malambing na sabi ni daddy.

Bumuntong hininga muna ako bago ko ipinaliwanag sa kanila ang gusto ko. Kinabahan pa ako nang matahimik ang lahat maging si Irene na naibaba pa ang hawak na couture magazine. Si mommy ay nagpakawala ng malalim na hininga habang si daddy naman ay magkasalubong ang mga kilay.

"I'm sorry, parents. I apologise for demanding something when I know it's important to—" I was cut off as Dad suddenly spoke.

"Fortunately, I'm scheduled to attend a business convention today; I will cancel the invitation I sent earlier and let them know we'll be having an intimate celebration."

Totoong nagulat ako sa sinabi ni daddy. We could lose possible connections kung gagawin niya 'yon kaya halos hindi ako makapaniwala.

"Gagawin mo talaga, dy? P-pwede naman pong—"

"It's okay, anak. It's your celebration kaya ikaw dapat ang masusunod." Si mommy ang sumagot habang may malambing na ngiti.

Hindi ko napigilan ang mapaluha. Natatawang inabot ako ni daddy at mommy at parang naging bata lit ako ng ikulong nila ako sa kanilang mga yakap. Narinig ko rin ang paghagikhik ni Irene sa aking gilid.

I feel incredibly lucky to have Mommy and Daddy as my parents because they truly are the sweetest and most loving parents in the world. Despite their busy schedules, they always prioritise my happiness and comfort. Even when they can't spend as much time with me as they'd like, I know they're working tirelessly to provide for our family and give me opportunities for a bright future.

At sa ending nasunod nga ang gusto kong intimate dinner. Engrande pa rin dahil si mommy at Irene ang mamamahala pero mas simple na kumpara sa mga naunang celebrations.

Tanghali ng lumabas kami ni Irene. Babalik ng office ang parents ko at isinabay na nila kami. Nag decide kasi kami ni Irene na sa labas na lang mag lunch.

Eksaktong twelve in the afternoon kami dumating sa Twilight Tastes Resto Bar na madalas talaga naming tambayan. Malapit lang sa subdivision namin kaya marami akong familiar faces na nakita pagkapasok.

"Nag text si kuya, he's on his way na raw." Sabi ni

Irene nang maupo kami.

Isaiah continued to play with their band even outside of school, and today they had a gig at the bistro just around town.

I exchanged greetings and pleasantries with the people I know na karamihan ay school mates at mga kakilala lang din sa subdivision namin. Si Irene naman ay tumitingin tingin na sa menu.

"What do you want to eat, Best?" Tanong niya habang hindi inaalis ang tingin sa menu.

Kinuha ko na rin ang akin at nagsimulang magtingin tingin nang may ingay na umagaw sa atensyon ko.

"Oh my god! Isaiah's here!"

"I told you, he'd be here! Kaya nga pumupunta pa rin ako rito kahit mahal!"

"Ang gwapo niya talaga!"

"Tumingin siya sa 'kin! OMG!"

"Teka, eh sino 'yang kasama niya?"

Nagsalubong ang mga kilay ko saka binalingan ng tingin ang dahilan ng ingay. I saw Isaiah walking toward us. He looked quite attractive in his plain black shirt and black jeans with a rip at the knee. Bumaling ang tingin ko sa babaeng tahimik at parang nahihiyang nakasunod sa kan'ya.

It was none other than Nicole, her timid classmate. She was wearing a baby pink dress that reached her knees, and her long, straight hair swayed with every move she made. She appeared quite uncomfortable and seemed out of place. Nakita kong hinila niya ang laylayan ng shirt ni Isaiah kaya natigil ito at binalingan siya. Mukhang may sinabi siya kay Isaiah dahil yumuko ang lalaki at bahagyang inilapit ang mukha sa kan'ya.

"Is he dating her?"

"Who knows. But they don't look good together.

Tignan mo nga siya, mukha siyang yaya at hindi sila bagay."

"Yeah, I'm sure paglalaruan lang siya ni Isaiah."

Nalukot ang mukha ko sa narinig kaya hindi ko napigilang lingunin sila. Masama ko silang tinignan at agad din naman silang natahimik.

Wala na ba talaga silang ibang magawa mung

'di pag usapan ang buhay ng iba?

"Oh kuya! You're here!"

Muli akong napabaling sa harap at muntik pang mapasinghap nang saktong magkatinginan kami ni Isaiah. Tumikhim ako at ngumit bago bumaling kay Nicole na nasa tabi niya.

"Kanina pa kayo?" Tanong ni Isaiah na sa akin nakatingin.

"Medyo. Bakit ang tagal mo?" Si Irene ang sumagot.

Umupo si Isaiah sa tabi ko at pinaghila naman niya ng upuan si Nicole. Magkatabi kami ni Isaiah, well, hindi naman talagang magkatabi, bale nasa gilid ko siya kaya katapat ko si Nicole.

"Sorry dinaanan ko pa kasi si Nicole." Sagot naman ni Isaiah.

Kinuha niya ang menu at tumingin tingin doon bago bumaling sa 'kin kaya muli akong napatikhim.

"Nag order ka na?"

Umiling ako bilang sagot saka bumaling sa menu ko. Hindi pa rin pala ako nakakapag-order.

"What do you want to eat?"

Nag angat ako ng tingin mula sa menung binabasa nang muling magsalita si Isaiah dahil akala ko ako lit ang tinatanong niya pero mali ako dahil kay Nicole pala siya nakatingin. Pinanood ko lang sila.

Nakita kong matamis na ngumiti ang baba sa kanya at may kung anong sinabi na hindi ko narinig. Hindi ko alam kung talaga bang nahihiya lang siya o sinasadya niyang si Isaiah lang talaga ang makarinig kung ano man 'yang sinasabi niya.

"Nakapili ka na, Best?"

Mabilis pa sa pagkurap ang naging pagbaling ko kay Irene. Bahagyang nagsalubong ang mga kilay niya saka inabot ang kamay ko.

"Are you okay? You look uncomfortable." Nag aalala niyang sabi.

Umawang ang labi ko at sasagot na sana pero biglang nawala sa isip ko kung ano man 'yong sasabihin ko nang bumaling din sa 'kin si Isaiah.

"Are you okay?" Tanong din ni Isaiah a bahagya pang umusog.

Hindi na ako nakatanggi nang umangat ang kamay niya at humawak sa pisngi ko bago sa aking noo.

"Wala ka namang lagnat. Do you feel sick? Want me to bring you to the hospital?"

Namilog ang mga mata ko saka mabilis na tinabig ang kamay niya. Mahina lang naman, sapat lang para matanggal sa pagkakalapat sa noo ko. I don't feel sick. Maayos naman ang pakiramdam ko kaya hindi ko alam kung bakit nagkakagan'yan sila.

"Gutom lang ako."

Nagsalubong ang mga kilay ni Isaiah habang nakatingin pa rin sa 'kin. I suddenly feel nervous because of the way he's looking at me. It's as if he's trying to read the depths of my soul, and I'm afraid he'll uncover something. But what could he possibly uncover? It's not like there's something I am hiding. I just feel... something.

Something I can't quite put into words, or maybe I'm just sick tulad ng sabi nila. But really, it's not something na sobrang nakakabahala.

"Ayos lang talaga ako, Isaiah." Sabi ko na sinabayan pa ng tawa. Sana lang talaga hindi nila nahalatang peke 'yon.

Kinagat lang ni Isaiah ang kan yang ibabang labi saka tipid na tumango bago bumaling sa menu. llang sandali lang ay nagkan'ya-kan'yang order na kami.

"Kumusta naman 'yong gig n'yo, Isaiah?" Mayamaya y tanong ni Irene habang kumakain kami.

"It went well." He answered with a shrug.

Napansin kong marami pa ring nakatingin sa amin partikular na kay Isaiah at karamihan ay mga babae. Hindi rin nakaligtas sa tenga ko ang mga bulungan nila kaya lalo akong nawalan g ganang kumain pero ayoko namang itigil dahil baka isipin nilang may sakit talaga ako.

"So bakit kayo magkasama?"

Muntik ko ng mabitawan ang kubyertos ko dahil sa biglaang tanong ni Irene. She miserably failed to hide her grin.

"I told you, dinaanan ko siya." Sagot ni Isaiah at kahit hindi ako direktang nakatingin sa kan'ya ay kita ko pa ring binalingan niya si Nicole na tahimik ma kumakain.

"Tch, you're really stupid, kuya."

"What the hell?" Nakasimangot niyang reklamo sa kapatid.

Umirap lang sa kan'ya si Irene saka nakangiting bumaling kay Nicole na tahimik pa rin at pasulyap sulyap lang sa amin.

"Is my stupid brother treating you right?"

Halatang nagulat si Nicole sa tanong ni Irene.

Kahit ako ay natigil din sa pagsubo ng pagkain

dahil sa gulat. Bahagya akong nilingon ni Isaiah saka nakasimangot na tumingin sa kapatid.

"What are you trying to say?"

"Baka inaalipin mo 'tong si Nicole. Knowing you, hindi malabong gawin mo 'yon." Sagot ni Irene na sinamahan pa ng pag irap.

Muling sumulyap sa 'kin si Isaiah pero saglit lang.

Mukha siyang balisa na ewan.

"Stop accusing me, sis."

Umangat lang ang isang kilay ni Irene saka sumipsip sa straw ng juice niya bago muling bumaling kay Nicole.

"Don't hesitate to tell me kung may ginawang hindi maganda sa 'yo 'tong kapatid ko, okay?"

Namimilog ang mga matang tumango ng

mabilis si Nicole saka tumingin kay Isaiah

na nakasimangot pa rin. Ilang sandali pa ay

nagsukatan na ng tingin si Isaiah at Irene.

"You're so ugly, kuya kaya ang hirap

pagkatiwalaan ng mga sinasabi mo."

Hindi ko napigilang matawa pero agad ding pilit

na pinigil nang nakasimangot na tumingin sa

akin si Isaiah.

"You're so evil, sis." Bumaling siya kay Nicole.

"Tell them I'm a good boy, Niki."

Sandali akong natigilan at tumingin kay Nicole.

Umawang ang kan' yang labi para sana magsalita

nang muling bumaling sa 'kin ang balisang si

Isaiah.

"I swear, Aria. Mabait ako kay Nicole. I didn't do

anything bad to her."

My brows furrowed even more. I don't understand why he was telling me that. Sure, it's good to know he's being nice to her, and not treating her like he did with his past flings, but why does he feel the need to inform me? Bakit?

Hindi ko naman kailangang malaman 'yon. Ayoko rin namang malaman.

Good thing the topic changed, so I still managed to eat peacefully, even though I had already lost my appetite.

Nasa labas na kami ng Twilight Tastes. Nakasandal ako sa gilid ng kotse ni Isaiah habang siya naman ay nakaupo sa hood ng kan'yang kotse. Naka krus ang aking mga braso sa aking dibdib habang siya naman ay nilalaro ang kan'yang iPhone, pinapaikot ito sa kamay at minsan nama'y ihahagis sa ere saka sasaluhin.

Pareho kaming tahimik habang hinihintay si

Irene at Nicole na nasa restroom pa.

"Your birthday's coming."

Mabilis akong napalingon nang bigla siyang nagsalita. Hindi siya nakatingin sa 'kin at tuloy lang sa paghagis hagis sa phone niya na parang batang naglalaro.

"What are your plans?"

"Sinabi ko na kina mommy na gusto ko ng intimate celebration lang." Sagot ko habang hindi inaalis ang tingin sa kan'ya.

"And they agreed?"

"Oo."

I watched him from the side, and even though all I could see was his side profile, I still couldn't help but compliment him silently in my mind.

He looked so handsome from every angle. From here I could see his proud nose, perfectly shaped natural pink lips, and I couldn't help but gulp when I noticed his smooth neck and how his Adam's apple moved every time he spoke.

"Buti pumayag si tita. Knowing her..." He trailed then chuckled.

Natawa rin ako ng mahina. Kahit ako naman talaga ay hindi ini-expect 'yon kaya nga sa lahat ng birthdays ko na may muwang na ako ay hindi ko kailan man sinubukang pangunahan o sabihin ang gusto ko na opposite sa gusto nila dahil akala ko talaga hindi sila papayag.

"Nagulat nga ako eh. I really wasn't expecting na papayag agad si mommy. Mom's a social butterfly kaya malayo pa man sigurado na akong marami na siyang napagsabihan about the celebration kava halos 'di ako makapaniwala nang pumayag siya."

"Well, it only goes to show they love you more than they prioritise their businesses and potential connections."

Tumango ako kahit hindi ko naman sigurado kung nakatingin ba siya. Ilang sandaling katahimikan ulit ang bumalot sa 'min.

Bakit ba kasi ang tagal nila Irene.

"Bakit kaya ang tagal nila? Puntahan ko na siguro."

"Don't bother. Nothing deadly will happen as long as nando'n si Irene.

Napatingin ako sa kan'ya. Hindi ako sigurado kung anong pinupunto niya.

"Don't give me that look. What I was trying to say is that, basta nandon si Irene ay wala kang dapat ipag alala dahil matalino naman 'yon, if ever something happens, she knows what to do."

Tama naman. Hindi naman talaga ako nag aalala sa kanila dahil kilala ko naman si Irene. She can handle everything. Gusto ko lang sigurong takasan si Isaiah. I froze when it hit me. I want to escape from him. I've never felt this before, but I'm so uncomfortable I dislike the sudden awkwardness I feel in his presence. It's unfamiliar and it's driving me crazy. I don't know when it began, but this feeling is overwhelming and frightening. Hindi naman sa ayaw ko na nasa malapit siya pero nakakatamdam ako ng guilt at lungkot sa dahilang hindi ko alam. Wala naman kaming ginagawang masama o kahit ano na pwedeng maging dahilan kung bakit ako nakakaramdam ng ganito.

"Mag alala ka kung si Nicole lang mag isa do'n."

He suddenly chuckled.

Muli akong napalingon sa kan' ya at nakatingin lang siya sa bulwagan ng Twilight Tastes.

"Bakit?" Tanong ko habang hindi inaalis ang tingin sa kan'ya.

"Because she's very shy, like a scared little kitten.

Can't even stand a small argument." Muli siyang natawa ng mahina na sinabayan pa ng pag iling.

And I was just watching him. Something in me aches as I see him, that small smile on his lips as if recalling a pleasant memory that involves his scared little kitten.

"Ikaw ba, Isaiah."

Bumaling siya sa 'kin.

"Hmm?"

"Mag aalala ka ba sa kan'ya kung sakaling wala roon si Irene? Mag aalala ka ba kung siya lang?"

Bahagyang nagsalubong ang mga kilay niya.

"I guess? Baka umiyak lang 'yon. Sabi ko naman sa 'yo, she's just a scared little kitten."

Tumiing ang bagang ko at tumango tango bago muling bumaling sa harap. From the glass walls ay kita ko na sina Irene at Nicole na naglalakad palabas.

"Are you courting her now?" Wala sa sarili kong tanong.

llang sandali siyang hindi nagsalita pero ramdam ko ang mga nakakapaso niyang tingin sa akin.

Hindi ako gumagalaw, kahit no'ng nakita kong nabangga si Nicole at natapunan ng drinks ay wala pa rin akong naging reaksyon.

"Hindi pa." Mayamaya'y sagot ni Isaiah.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako sa naging sagot niya o hindi. I should be happy, right? I mean, sinabi niyang "hindi pa". May "pa" so there'sa big chance na gagawin n'ya pero bakit parang hindi naman kasayahan ang nararamdaman ko?

"Gagawin mo."

llang sandaling katahimikan ulit. From my peripheral vision, I can see him looking at me, but I can't discern his expression. Pinapanood ko lang si Irene na kinakausap o kas tamang sabihing inaaway na yata 'yong nakabangga kay Nicole habang itong pusa ni Isaiah naman ay tahimik lang at hindi man lang magawang punasan ana sarili. Mukha nga talaga siyang kawawang kuting.

"Gagawin ko? Why, do you want me to do it? Do you want me to court her?"

Bumaling ako kay Isaiah. Wala akong anumang expressions na nakita sa mukha niya. He was just looking at me, patiently waiting for my answer.

"Sure. She's different from your previous flings and I can see that she's a good influence on you. Falling for her wouldn't be that hard for you, right?"

May kung anong unpleasant feeling ulit akong naramdaman pero katulad ng mga nauna ay pinili ko ulit na 'wag iyong pansinin. I mean, bakit ko ba papagurin ang sarili kong isipin ang bagay na hindi ko naman naiintindian? Whatever it is, as long as hindi ko ikamamatay, babaliwalain ko.

"Yeah, I guess it wouldn't be that hard to fall for her."

Ngumiti ako kahit hindi na sa kan' ya nakatingin.

Nakangiti naman ako at sa tingin ko ay satisfied naman ako sa sagot niya pero bakit halos bumaon na ang kuko ko sa aking palad?

llang sandali pa ay lumabas na ang dalawa.

Nakasimangot si Irene habang nakatungo naman si Nicole na may mantsa na ang dress na suot.

"What happened?" Tanong ni Isaiah saka bahagyang lumapit sa kanila.

"Binanggga siya and the b***h didn't even apologise!" Init na sagot ni Irene.

"Are you okay?" Tanong ni Isaiah kay Nicole.

Namumula ang mga mata ng babae at mukhang paiyak na.

"Isama na muna natin siya sa bahay. Papahiramin ko muna siya ng dress ko. She can't go home looking like that." Sabi ni Irene sabay pasok sa kotse.

Kinuha ko ang aking panyo at ako na mismo ang naglagay nito sa kamay ni Nicole.

"Wipe yourself."

Kunot noong tumingin sa 'kin si Isaiah pero hindi ko siya binalingan. Hindi umimik si Nicole kaya kinuha ko na lang ulit ang panyo ko. Mukha namang nagulat siya.

"Hindi mo naman pala gagamitin kaya akin na lang ulit."

Kinagat niya ang kan'yang labi at napayuko.

Hindi nakaligtas sa mga mata ko ang pasimple niyang paghawak sa laylayan ng shirt ni Isaiah.

Binuksan ni Isaiah ang pinto sa harap ng kotse niva at pinapasok do'n si Nicole bago bumaling sa 'kin.

"What's wrong with you?"

Nagtataka ko siyang tinignan. Umiigting ang kan'yang panga at madilim ang tingin sa 'kin.

"What's wrong with you?" Balik ko sa tanong niya.

"Why are you acting like that? That's pretty childish, Ri." Muli niyang sabi.

"What? I wasn't doing anything wrong, Isaiah.

What the hell's wrong with you?"

He gritted his teeth and moved closer to me until we were inches apart from each other. Amoy na amoy ko na ang bango niya at ramdam ko na rin ang init na sinisingaw ng katawan niya.

"Why are you acting like that when you should be happy? You should be happy, Aria." Madin niyang sabi sabay umikot papasok ng kotse.

Naiwan naman akong tigagal. Bakit nga ba ako nagkakaganito?

Friends with Benefits

Copyright © theunholymary

All rights reserved. 2024