Natigil lang ako sa pagkausap sa puntod ni Isagani nang may tumabi sa'kin.
Agad kong pinahid ang mga luha ko.
Nakita ko si Rachel na umupo rin sa may tabi ko. Nakatingin siya sakanyang harap, sa puntod ng kapatid niya.
"Hindi ko alam kung bakit nangyayari 'to sa'kin, sa'min." panimula niya. Sandali ko siyang pinagmasdan, nakatitig lang siya sa puntod ng kapatid niya. Napansin ko rin ang pamumugto ng kanyang mga mata.
"Hindi ko alam kung dahil ba sa'yo, o dahil sa'kin. Siguro nga parehas tayong may kamalasan, haha. Syempre, hindi ako papayag na ako lang." saad niya. Bumuntong-hininga ako. Kakaiba pa rin siya kung magsalita.
"Pwede mo namang isisi sa'kin ang lahat, kung 'yun ang makakapagpagaan ng loob mo." diretso kong sagot sakanya. Sarkastiko siyang ngumiti at tumawa.
"Pasalamat ka,
