AOI’S POV
Hindi ko mapigilang masaktan dahil sa bahagyang pagtaas ng boses ni Eoghan sa akin kanina. Siguro dala ng aking pagdadalng-tao kung kaya naging medyo maselan ako at madamdamin. Dati naman ay hindi ako ganito kahina.
Kahit ano pang ibato na masasakit na salita ang ibato sa akin ay wala akong nararamdaman, saktan man ako ay hindi naman ako kaagad nasasaktan.
Sanay ako na makarinig nang mga masasakit na salita.
Ulila?
Pabigat?
Hindi makakatapos at magiging isang bayaran na lamang.
Ilan lang iyan sa aking mga narinig na pangungutya, hindi pa kasama ang mga mura at iba pang kapintasan pero kinaya ko ang lahat ng iyon. Tinaasan ko ang aking pride at nangarap nang mas mataas para mapatunayan sa ibang tao na kahit na ako ay isang ulila, walang manguang, kailan man ay hindi ako na
