ILANG oras rin kaming nakahimpil sa lugar na iyon bago nagyaya si Kiko na umuwi. Sa ilang oras na iyon ay tahimik lang siyang nag-iisip. Palagay ko ay nakaidlip na rin ako ng ilang beses bago ko muling marinig ang boses niya.
“Luke, pakihatid mo na lang ako sa bahay. I think I really have to talk to my parents. Baka sila ang makatulong sa’kin.”
Bigla ko naalala kung may dala ba siyang sasakyan.
“Teka, wala ka bang dalang auto?”
“Wala. Nag-cab lang ako kanina.” Inayos niya ang upuan at isinuot muli ang seatbelt na inalis niya noong umiiyak siya. Sumunod na rin ako sa pagdiretso ng upuan.
“Sige. Sure ka na ba sa desisyon mo?” tanong ko habang itinataas na ang bintana. Pinaandar ko na ang sasakyan at binuksan ang aircon. I also turned on the headlights and loc
