LYSANDER’S POV
Hindi ko alam kung ilang beses ko nang sinubukang intindihin ang sarili kong nararamdaman, pero isa lang ang sigurado ako ngayon—hindi ko kayang panoorin si Owen na nakapaligid kay Coraline.
Walang dahilan para patuloy niyang sundan-sundan ito, kausapin nang masyadong malapit, at higit sa lahat, subukang hawakan ang kamay niya. Nang makita ko iyon kanina, para akong pinupunit sa galit. Gusto kong ibitin si Owen nang patiwarik sa pinakamataas na bahagi ng MontCorp, pero pinigilan ko ang sarili ko—barely.
Ngayon, habang nakasakay kami sa sasakyan pabalik ng mansion, nananatili akong tahimik, pero ramdam ko ang bigat ng atmosphere sa loob ng kotse.
Si Coraline? Mukhang balisa. Panay ang tingin niya sa akin na para bang hinihintay niyang sumabog ako anumang segundo.
Si Owen
