Dugyot Noon, Mayaman na Ngayon

Chapter 2 – Ang Misteryosong Bisita

Kinabukasan, maaga pa lang ay hindi pa rin mapakali si Ramon. Nakatingin siya sa sobre at sa itim na card na iniabot ng matandang abogado kagabi. Paulit-ulit niyang binabasa ang liham, baka sakaling may mali lang siya ng intindi. Pero bawat salita’y malinaw: siya ang nag-iisang tagapagmana ng isang makapangyarihang negosyante.

Habang nag-aalmusal ng tinapay na may kaunting palaman, napansin nina Joey at Mark ang pagiging tahimik niya.

“Pare, parang malalim ang iniisip mo ah,” biro ni Joey.

“Exam na ba agad? Nagre-review ka na ba kahit hindi pa tapos ang sem?” dagdag ni Mark, nakataas ang kilay.

Napangiti si Ramon ngunit hindi siya sumagot ng deretso. “Kung sasabihin ko sa kanila ngayon, baka hindi sila maniwala… o baka mag-iba ang tingin nila sa akin.”

Bago siya pumasok sa klase, dumating muli si Attorney Vergara sa labas ng dorm. Naka-itim pa rin ang kanyang amerikana, at ngayong araw ay may dala siyang sasakyan—isang simpleng sedan na halatang pormal ang gamit.

“Ramon, kailangan kitang samahan,” seryoso nitong sabi.

“Sa-saan po tayo pupunta?” tanong niya, medyo kinakabahan.

“Sa bangko. Panahon na para makita mo ang kabuuan ng iyong minana.”

Halos hindi makapaniwala si Ramon, pero sumama siya. Habang nasa biyahe, tahimik lang siya at nakatanaw sa bintana. Pakiramdam niya’y panaginip pa rin ang lahat.

Pagdating sa isang mataas na gusali ng isang kilalang private bank, sinalubong sila ng mga guwardiya at empleyado. Imbes na lapitan si Attorney Vergara, diretso ang mga ito kay Ramon.

“Welcome, Sir Alvarez,” bati ng branch manager na halos yumuko sa kanyang harapan.

Natigilan si Ramon. “Si…sir? Ako?”

Inihatid siya sa VIP lounge, isang lugar na hindi pa niya nakita kahit kailan. Malalambot na sofa, mamahaling painting, at mga serbisyong para lamang sa piling kliyente. Habang umiinom siya ng libreng kape, inilabas ng manager ang isang tablet.

“Sir, ito po ang summary ng inyong account.”

Dahan-dahan niyang tiningnan ang screen. At doon, halos mapatayo siya sa gulat. Ang nakalagay na balanse:

(₱3,000,000,000.00)Tatlong bilyong piso.

Halos hindi siya makahinga. “Ta-tama ba ito? Hindi siguro ako… baka ibang Ramon Alvarez ang tinutukoy ninyo.”

Ngumiti si Attorney Vergara. “Walang pagkakamali. Ikaw ang pinili ng yumaong Don na maging tagapagmana. Lahat ng ito, pati mga negosyo at ari-arian, ay nasa pangalan mo na.”

Isa-isang ipinakita ng manager ang mga dokumento: mga condominium units, hotels, commercial buildings, at isang mansion sa loob ng eksklusibong subdivision.

Habang pinapakita ang lahat ng iyon, para bang lumulutang si Ramon. Kahapon lang, instant noodles ang iniulam niya. Ngayon, siya na pala ang may-ari ng mga bagay na dati ay pinapangarap lang niya.

Ngunit sa halip na tuwa, mas naramdaman niya ang bigat ng responsibilidad.

“Kung ako na ang may hawak nito… paano ko gagamitin? Paano ko itatago? Ano’ng mangyayari kung malaman ng lahat?”

Tahimik siyang nakatingin sa itim na card na mahigpit niyang hawak. Simula ngayon, nagbago na ang kanyang mundo. Ngunit sa puso niya, isa lang ang sigurado: hindi niya basta-basta ipapakita ang yaman na ito.

Dahil mas mabuting manatiling lowkey… sa ngayon.