Mariing ipinikit ni Ycel ang kanyang mga mata matapos na tumingala sa makulimlim at puno ng maninipis na ulap na kalangitan. Damang-dama niya ang malamig na hampas ng hangin sa kanyang mukha ng umagang iyon. Higit na mas malamig ang halik noon kumpara sa tubig ng pool kung saan ay kasalukuyang nakalublob ang kanyang namamanas na mga paa. Umangat ang gilid ng kanyang labi ng magbigay ng kakaibang movement ang buhay na nasa loob ng kanyang sinapupunan. Itinukod niya ang isang kamay sa tagiliran at ang isa naman ay awtomatikong humawak sa malaki niyang tiyan. Naging panatag ang nilalang na nasa loob noon na tila nagsasabing, she will obey her eventhough she was not yet born. Iyon na ang huling buwan na mananatili ito sa sinapupunan dahil kabuwanan niya na. Sa isiping iyon ay hindi niya mapigi
