-PRIMO-
N A T A G P U A N . . . ko ang sarili ko sa tapat ng kwarto ni Tito Caloy. Sa hinaba-haba ng panahon na naging pasyente ko ito, ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob to even think of seeing him. Sa halos dalawang buwan nitong pamamalagi sa ospital matapos ang operasyon nito ay ni minsan hindi ako nagpakita dito. But for some reason, now that I feel so lost...dito ko sa tapat ng kwarto nya sa VIP ward nahanap ang sarili ko.
Humugot ako ng malalim na hininga tsaka pigil hiningang pinihit ang sedura.
Inabutan kong tumatawa si Tito Caloy habang nanonood ng tv. It has been so long since I last heard that laugh, pero sariwang-sariwa pa din iyon sa alaala ko na para bang kahapon lang nangyari ang lahat.
Nakita ko ang unti-unting pagbabago ng ekspresyon ng mukha nito nang maba
