Hate Me Not

Chapter 25 Realization

Cadley

Kuya needs to stay in the hospital for one day kasi malaki ang sugat niya sa balikat. Kailangan din siyang i-brace para di masagi ang sugat.

I am the one who has been interviewed by the police regarding the incident. Kinasuhan agad ang mga sangkot sa hijacking sa amin.

Nagpapahatid na lang kami ng pagkain saka damit namin at ibang gamit para magamit sa hospital.

Alam ng kasamahan namin sa bahay ang nangyari. Driver na namin ang nag asikaso sa sasakyan na iniwan sa kalsada.

"Kuya kumain ka muna, alam kong gutom kana. Nagdala si Manang Fe ng pagkain." Sambit ko sa kanya while preparing the food at the table.

I see him bumaba sa bed, nakaupo lang siya dahil nahihirapan siyang mahiga.

Right shoulder ang nasugatan kaya di siya makakilos ng maayos. Nahihirapan siyang gumalaw kaya ako na ang magpapakain sa kanya.

"Kuya, ako na ang magsubo sayo, kasi mahihirapan ka niyan igalaw. Okay lang ba?"

Tumango siya kaya nagsandok na ako ng pagkain at isinubo sa kanya at kinain naman.

"Hmmm, di masarap ang pagkain." Rinig ko sabi niya after sometime.

"Huh ayaw mo sa ganitong putahi? Akala ko pa naman gusto mo ito kaya ito ang pinaluto ko kay Manang." Namomoblema kong sabi kasi pag di niya gusto alam ko ayaw talaga niya.

"No I like the dish but I don't like the way it cooks. Walang lasa, di katulad ng luto mo masarap;" ani niya na parang wala lang.

Napalaki ang mga mata ko sa gulat. Di niya gusto kasi di ko luto, yun ba ang ibig niyang sabihin?

"Paano yan wala tayong ibang pagkain dito. Di ka pwedeng di kumain kasi marami kang meds na iniinum." Malungkot kong sabi.

"Okay lang titiisin ko na lang. Bakit di ka kumain, ako lang ang sinubuan mo?" Sabi niya after ko siyang sinubuan ng ilang beses.

"Eh mauna ka na Kuya."

"No, eat with me, you're hungry as well." Wag mong gutumin ang sarili mo just to prioritize me." Strikto niyang bilin.

Kaya wala akong nagawa kundi ang sumubo din habang sinusubuan siya. We're using the same spoon kasi my plan is huhugasan lang yun after niya kumain pero magkasabay kami ngayon.

It's already midnight kaya I feel drowsy. Tonight was really stressful. Di ko lubos maisip na mangyayari yun sa amin. Isang di ko makalimutang sandali ng aking buhay.

On the way na kami matulog. I wash myself and changed my clothes. Kuya is using hospital clothes.

The room we are in is spacious pati kama malaki pero just one bed at may bench naman at chairs kaya I settled sa bench to sleep kasi kasya naman ako. I brought my blanket na dala ni Manang.

"Cadley, what are you doing, bakit diyan ka naglatag ng kumot mo?"

"Eh dito ako matutulog Kuya kasi isa lang ang kama dito eh."

"No don't sleep there, pwede kang mahulog kapag bigla kang gumalaw, the space is too small. Just sleep in the bed it's wide enough for us."

"Eh Kuya baka di ka makatulog."

"Cadley we slept together for 3 nights at the camp and no problem. I sleep well and so do you." Explain pa niya and he is right. Kaya wala akong choice kundi lumipat sa kama niya.

"Kuya baka masanggi ko ang sugat mo." Pag alala ko pa. I saw how he struggled while sleeping and moving his body.

"No worries, you won't." Saying as if assuring me.

Kahit sa matinding alalahanin na pinagdaanan namin nakatulog ako ng mahimbing katabi siya sa kama. I always felt safe kapag kasama ko siya

Jacko

I am watching her sleeping peacefully beside me. It gives me peace every time she is near.

Kanina di ko maiwasan na matakot. Sanay ako sa labanan dati. Di ako nakaramdam ng takot noon, kasi alam kong hawak ko ang aking buhay. Wala akong iisipin at madadamay but with Cadley around di ko maiwasan na matakot.

What if marami sila. Habang pinagtutulungan ako may pumunta sa car at sirain yun. Though my car is a bullet proof but masisira parin kung sisirain at gagamitin si Cadley pang shield laban sa akin. She is my weakness.

Those guys na nakalaban ko ay criminals and have the mind of a criminal, di matatakot pumatay, it's their life.

Saka ko na realize that I can't let that to happen. Iisipin ko pa lang di ko kakayanin at di ko matanggap.

When I was stab di ko ininda yun. All I want is I'll put them down and get out of that place safely.

I have my arm but I have to be wise. Ilang bullets lang ang nasa loob nun, 10 bullets. Di ko alam kong may back up pa sila. Hanggat maari ayaw mong makita ni Cadley na pumapatay ako. Though alam niya ang nakaraan ko but as much as possible I want to shelter her from those scenes.

Ayaw ko ding makulong kaya tinira ko lang sila sa part na di sila mamatay. I am an expert on guns as I was train to be an assassin before. Dapat one shot lang.

She looks so innocent kaya ayaw kong mabahiran ang utak niya ng di maganda.

"Cadley I have seen how you take good care of me. You have a kind heart and a caring and nourishing personality. Things na nagpapaantig sa akin kahit di kita pinakitaan ng maganda. Never kang nagtanim ng galit sa akin instead you showed me kindness and respect."

"You never get tired of understanding me.

Sino ang di ma-appreciate ang ganung bagay. I feel like a monster taking advantage of his angel. You are my angel Cadley, aminin ko man o hindi."

"You brought meaning into my life, showed me the love and sense of family na kahit sa sarili kong magulang or kay mama di ko naramdaman.

I remember my mom nong bata pa ako.

"Mom, lumaban ka naman para sa akin. I need you too, di lang si dad ang nawala, andito pa ako;" sabi ko sa kanya when she is busy drinking, killing herself when dad was gone. She was busy with her emotion makalimutan na niya ako and her responsibility as a mother.

Aminin ko man o hindi, di lang si dad ang nagkasala sa akin. I was forced to work kasi wala na kaming makain, mom doesn't care about it. Siya ang nagtulak sa akin para mapunta sa drugs. I provided our living and her medication dahil pinili niyang sirain ang sarili instead maging ina sa akin. Di ko naramdaman na naging ina siya sa akin.

But Cadley did, even at a young age she understood how hard life is, she understood that I needed a love kahit kapalit nun ang masaktan siya. She took care of me more than she imagined.

A simple word asking are you okay Kuya? Gusto mo ba ito Kuya? All that matters coz she values my opinion and my feelings.

"How can I able to hurt you Cadley? You have become my angel in my dark times. You were there when my mom died. Halos di ko yun kayanin as for me siya lang ang natira sa akin."

I remembered the time na halos di na siya makahinga, in her dying hours.

"Jacko anak patawad, sa lahat ng pagkukulang ko sayo. Malaki ang nagawa kong kasalanan sayo. I have kept a secret from you, di ko pa kayang sabihin sayo ngayon. But please if one day malalaman mo, patawad anak.

naging duwag ako, naging makasarili."

"Please take care of Cadley, wala na siyang pamilya, ikaw nalang. Wala siyang kasalanan anak, walang kasalanan ang nanay niya. Ako ang may kasalanan." Mahina niyang sabi habang tumutulo ang luha.

"Please mom don't say that para lang mabago mo ang pananaw ko sa pamilyang yun. Ang galit ko mom nakaugat na sa lupa at paninindigan ko yun." Galit ko Ng sabi sa kanya kasi pinapaalala na naman ang nangyari.

"Please Jacko learn yourself to forgive. Mas magaan ang pakiramdam mo kapag nagpatawad ka. Wag kang matulad sa akin kasi dahil sa galit ko di ako naging masaya at nakagawa ako ng kasalana na siyang umusig sa akin ngayon. I am not in peace because of that mistake. Learn to live life away from that hatred."

Huling nabilin ni mom bago siya namatay. Upon remembering it, I wonder why mom said those things. Ngayon ko lang uli yun naisip. I buried that part coz it's painful.

"Mom what are you keeping from me? Is there something I need to know? What secret you have been hiding?"

The past is too painful for me to remember. But we are all bounded by the past. How will I be able to forget them?