On our way home, walang umiimik sa 'min sa loob ng kotse niya. Kung hindi lang nila pinagpilitan na ihatid ako ng asungot na' to--- nunca akong magpapahatid.
Tsk.
Inabala ko na lang ang aking sarili na tumingin sa labas ng bintana. Wala din naman akong balak kausapin ang asungot na nagda-drive. Kung pwede lang na doon sana ako sa likod kaso kahit papaano may hiya pa naman ako sa aking katawan.
Saglit lang naman ang ibiniyahe namin. It only took fifteen minutes. Kaya saglit lang na napanis ang laway ko.
"Thank you," pasasalamat ko nang huminti na ito sa tapat ng gate ng bahay namin. Hindi ko na tinanong kung bakit alam niya kung saan ang bahay namin. Ipinagpalagay ko na lang na sinabi nina Blake, since kaibigan naman niya ang mga ito. Ang importante lang naman ay naiuwi niya ako na
