Kanina pa ako pabalik-balik sa paglalakad. Si Nanay Juanita na siyang kasama kong umuwi ay umiidlip kaya ayos lang. I just hoped that incessant footsteps wouldn't wake her up.
Sa isang kamay, hawak ko ang cellphone na ibinigay ni Kuya Archie anim na taon na ang nakalipas. Halos isang beses lang sa isang taon ako tumatawag doon. The main reason why I call every year was to check my family and give an update about my life here. Sa tuwing may darating kasi na hindi inaasahan, gustong-gusto ko man siyang makausap pero tinuruan ko ang sariling lutasin ang mga problema nang mag-isa.
Iyon ang paniniwalaan ko. Noon. Pero ngayon? With Mickey just around the corner, I didn't know anymore. Pakiramdam ko ay nasa bingit na naman ng kamatayan ang buhay ko. Kung nasa gilid siya, ang ibig sabihin lamang
