Love - Hate - Love

CHAPTER 20

After 3 years

Precious

Naglalakad ako pauwe ng bahay, mejo malayo layo ang babaan papasok sa bahay namin pero ayos lang dahil sariwa ang hangin at mainam din sakin na maglakad lakad ng mabawasan ang stress. Maya maya ay nadinig ko ang bulungan.

'sayang talaga yang anak ni ver, ang ganda na matalino pa nagpaloko lang sa abroad'

'e eto nga sabi e na rape daw ata kaya pala hindi na sya kagaya ng dati'

nilingon ko sila kaya tumigil sila sa pagtsitsismisan. Tinitigan ko sila ng masama saka umirap. Mga Chismosa!

No one knows ano talaga ang nangyare sakin sa abroad, i refuse to tell them the whole story kahit ang parents ko ay walang alam. Thankful nalang ako dahil meron akong supportive parents, na kahit nadapa ako hindi nila ako tinalikuran. Naalala ko ang araw na umuwe ako at sinabi ko ang kalagayan ko, nung tinanong ako ni papa ng tungkol kay marco ay hindi ako sumagot. Kahit ang mama ay sinubukan akong kausapin , tinanong ako kung anong nangyare samin ni marco pero wala akong isinagot kundi luha. From that moment hindi na nila ko tinanong na muli.Parang automatic na na tanggapin ako with open arms. Wala akong ibang ginawa kundi magmukmok sa mga unang bwan ng pagbalik ko, syempre ksama na don ang pag asa na isang araw magigising nalang akong nasa harap ng bahay namin si marco, na sinusundo na ako pero halos tatlong taon na ang nakakalipas ang pag asam ay napalitan ng tampo na ngayon ay galit na. Natauhan na ko ng ipanganak ko si Sammy na walang Marco na babalik at ililigtas ako sa kahihiyan ng pagkakaron ng anak out of wedlock. Nung una ay halos hindi ako lumabas ng bahay hiyang hiya ako pero kapag pala naging ina ka mawawalan ka na ng pakealam. Ang mahalaga na sakin ngayon ay kung paano ko palalakihin si sammy at hindi na ang mga sasabihin ng tao. Maraming nagbago sakin mula ng magkaanak ako palagay ko mas naging matalino ako sa pagkilatis ng tao, nagkaron ako ng tapang na ipaglaban ang sarili ko hindi gaya noon at syempre mas pinag iisipan ko ang mga desisyon sa buhay dahil may isang batang umaasa sakin.

Malayo pa ako ay nakita ko na si papa at ang anak ko na nakatambay sa harap ng bahay. Biglang nagliwanag ang mukha ng anak ko ng makita akong papalapit. Nagmamadali syang magpababa sa upuan para salubungin ako.

''Talaga tong apo ko parang napakatagal ng huling makita ang mama nya!'' palatak ni papa

Ng makalapit ako ay pinipilit na inaabot sakin ng anak ko ang mga braso nya, tanda na nagpapabuhat sya. Agad ko syang binuhat at pinaulanan ng halik sa mukhaa..

''Did you miss mama?''malambing na tanong ko.

''yes!'' matatas na sagot nya.

Sa edad nyang mahigit dalwang taon ay matatas na syang magsalita, matalino din syang bata at alam kong kahit hindi sinasabi nila mama ay kamukha kamukha sya ni Marco. He is a reminder of him. Kaya kahit gustong gusto ko ng mag move on at magmahal ng iba hindi ko magawa.

''What did you have for breakfast?'' tanong ko.

Alas 7 palang ng umaga, graveyard shift kasi ang trabaho ko.

''Milk and bread.'' Masiglang sagot ng anak ko.

''Pumasok kana dito at kumain kana ng makapag pahinga ka..'' Boses ng mama ko mula sa loob ng bahay. Kaya naglakad na ko papasok habng kipkip ang anak ko.

Ilang bwan matapos kong manganak kay sammy ay nag apply agad ako ng trabaho maswerte namang pinalad makapasok sa BPO. Sa una ay ayaw pumayag ni papa dahil d pa naman ako ganun ka hilom, may mga pagkakataon na bigla nalang akong magbebreakdown pero sinabi kong kailangan kong magtrabaho para sa anak ko. Mabuti nalang nasa maayos naman akong kumpanya, ang promotion ay mabilis lalo kung masikap ka kaya mula sa pagiging representative ay na promote ako bilang trainor.

Sa shod at incentives ay hindi rin lugi kaya masasabi kong hindi naman kami hirap sa buhay. Naibibigay ko naman ang lahat ng pangangailangan ng anak ko maging aang konting luho ng pamilya. Dalwa na rin kasi kami ng kapatid kong si paula na nagtatrabaho kaya may katuwang na ko sa pagtataguyod ng pamilya.

******

''Hoy totoo bang tinanggihan mo maging training support sa bagong site sa manila?'' urirat ng kapwa ko trainor na si Dion.

''OO.'' sagot ko saka sumubo ng kanin. nasa pantry kami.

''My God! ano trip mo?'' gulat na sabi ni shane na nasa tabi ko.

''Look, I can't. One month yon. Di ko kayang iwan ang anak ko ng ganun katagal.''

''Pero sayang ang package! Sa allowance palang parang doble na sahod mo sa isang bwan.'' Mahinahon pero puno ng panghihinayang na sagot ni Dion

''Right. plus pag nagustuhan ka dun baka ikaw maging training supervisor.'' singit ni shane

''Yun nga ayaw ko. Okay na ko dito. Maayos naman sahod ko. Nagbibilang din ako ng lilibuhin sa incentives bakit pa ko lalayo?'' sagot ko. ''Chaka ayoko ng malayo sa parents ko.... baka magkamali nanaman ako ng landas.'' ayoko na sanang idagdag pa yun pero alam naman nila ang tungkol kay sammy, na nabuntis ako sa abroad at umuwe. I told them my story i just leave out the marco part.

Dion being dion just sigh and stop herself from saying things pero shane being shane won't bulge.

''Come on! you were too young back then Precious. Stop blamming yourself. Look at you, you have sammy now and he makes you the happiest. You don't regret things that makes you happy.''

Magsasalita sana si dion pero naunahan ko sya.

''I know and correction i never regret having my son. Alright maybe its wrong to say that im scared na baka magkamali nanaman ako so let me rephrase that with, Im scared na baka makakita ako ng mga hot guy sa manila and i can't stop myself ,i will jump on them and have s*x because you know the last time i had good one was ages ago!'' Mahabang litanya ko na nagpatawa saming tatlo.

"Gaga na babayi!'' ani shane

Pabalik na kami sa kanya kanyang training room ng bigla akong tawagin ni sir Kief, ang head ng training Department.

Patay!. Ang unang kumausap kasi sakin tungkol sa paglipat ay si Liam, and training Supervisor namin. Maayos ko naman syang tinanggihan at akala ko naman ay close book na ang issue.

''Dion please take over her class for couple of minutes. '' parang haring utos nya saka tumalikod. Nakita ko pang nag make face si dion na ikinatawa ko ng bahagya saka sumunod sa hari.

"Make yourself comfortable.'' aniya ng makapasok ako. Sinara ko ang pinto saka naupo sa harapan ng mesa nya. May binasa sya sa laptop nya bago nagtanggal ng salamin sa mata at bumuntong hininga. Mahaba habang usapan!

''So , Liam told me you refused the assignment given to you.'' simula nya.

''Nope. That wasnt an assignmment kief. He ask me if i want to join the team who will be sent to the new site and i politely said i don't.'' sagot ko.

''Right. I guess Liam delivered wrong message to you. Because i am not asking you I am telling you..'' sagot nya na hindi ibinababa ang tingin.

One thing i learned over the years; Control your respond to bitches and assholes because they love it when you're pissed.

''You're right, there's a big difference between asking and telling.'' sagot ko na nagpataas ng kilay ni bakla. ''But my response to both are same. I have a son. I can't. Sorry.'' i blurt those words looking straight to his eyes.

Tumawa sya. Signature laugh.

''Soo feisty! '' tila amused na sabi nya. ''But no, you have to do it.''

''Ill resign.'' Matapang na sagot ko. I mean i love this commpany but no one has the right to manipulate me.

''You signed an agreement that if you handle a class you cannot resign not until they are endorsed to the prod. That means you cannot resign till next month which means i am still your boss .'' sagot nya.

Nakakainis. Nakakainis dahil tama sya.

Pinili kong manahimik. kailangan kong Mag isip ng paraan.

''Honey, im sorry. I know its too much for you but it will only be amonth or two depends if your trainees are good enough. But i promise you you'll gain so much from here.''aniya

''Why me?''naghihinampong sagot ko. Mmadami namang iba

''Because they ask me to send best people.''