Love - Hate - Love

Chapter 19

Ito na ata ang pinakamahabang paghihintay na ginawa ko sa buong buhay ko..

Nakaupo ako sa kama ko habang panay tanig ng paa ko. Maging kamay ko ay d q malaman kung saan ilalagay.

Iniisip ko ang posibleng maging resulta ng PT. pano kung positive? Gusto kong sumigaw! Bat ba d ko manlang naisip na posibleng mangyare yun!

Pagsabi ko kay ate na delayed ako ay agad syang bumaba at bumili ng pt. Sabi nya ay mas mainam na gawin ang test sa umaga pero heto kami at naghihintay ng result dahil hindi na namin makakayang mag intay hanggang mag umaga.

''Mag isip kana kung anong gagawin mo kung sakaling buntis ka.'' basag nya sa katahimikan.

Isang malalim na buntong hininga lang ang isinukli ko. Ano nga bang gagawin ko? sasabihin ko ba kay marco? s**t kailangan kong magresign kung ganun nga.

Maya maya pa ay tumayo si ate.''Tignan mo na.'' utos nya.

''A-ayoko ate.''sagot kong nanginginig. ''I-ikaw nalang?''

''Ayoko. Ikaw ang tumingin.'' sagot nya. ''Bilis na! Hindi naman magbabago ang resulta kung ngayon o mamya mo titignan. Tignan mo na para makapagplano na tau habang maaga pa.'' dugtong pa nya.

Dahan dahan akong tumayo at naglakad papumtang Bathroom. Sa pintuan palang ay nasilip na ang Dalwang linya. POSITIVE!!

Lumapit pa ko at dinampot ang test na nasa sink. Malinaw na Malinaw and dalwang guhit. Hindi ko mapigilang maiyak. Hindi ako handa hindi ko alam kung pano ang magiging buhay naming dalwa.. Maya maya ay naramdaman ko ang paghagod ni ate sa likod ko.

''s**t!'' bulong nya ng makita ang result. ''Dun tau sa labas, maupo kasa kama baka bumagsak ka dito.'' aniya pa.

Para akong walang buhay na nagpatianod nalang sa hila nya.

Inupo nya ko sa kama at doon lalo kong ibinuhos ang lahat ng iyak. Hinawakan ko ang tyan ko, sa kabila ng gulo, sakit, at betrayal sa kaibuturan ng puso ko masaya ako sa naging bunga. Maaring natatakot ako sa mangyayare pero hindi ko pinagsisisihan na may bunga ang ginawa namin ni Marco. Kung ang mga nakaraang araw ay para akong patay baka ngayon ay magkakaron ako ng panibagong dereksyon sa buhay. Maya maya pa ay tumigil ako s pag iyak. Tapos na ang pag mukmok kailangan kong maging matatag.

''Magreresign na ko ate bago pa lumaki ang tyan ko.''kalmadong sabi ko.

''Tama..'' sagot ni ate

''Uuwe nalang ako. Hindi matutuwa ang mama at papa pero alam kong tatanggapin nila ako. kame ng anak ko.'' wala sa sariling sambit ko

''Gumawa ka na ng resignation ngayon, bukas na bukas sasamahan kita sa opisina para mag pass.'' ani ate

'''Ate, pwede bang tayo lang ang makaalam nito.'' pakiusap ko sa kanya

Hinawakan nya ang kamay ko. ''Dapat talaga na tau lang ang makaalam. Delikado pag nalaman nila na buntis ka at walang asawa. Mapapahamak ka.'' aniya

Totoo yun. Pwede akong makulong. Worst kukunin pa nila ang anak ko.

''Ate natatakot ako.'' sabi ko

''Wag kang mag alala kasama mo ko. Aayusin natin agad ang resignation mo para makauwe kana agad.'' kumbinisi pa nya

''Pano si Marco?'' biglang tanong ni ate.

''Hindi ko alam ate.'' sagot ko

''Anut anu pa man ang pinag dadaanan nyo karapatan nyang malaman na magkakaanak kau.'' payo ni ate

''Ate knowing Marco, magkakaron lang sya ng panibagong dahilan para pilitin ako sa gusto nya.'' sabi ko.

Siguradong sigurado ako na gagamitin nya ang pagbubuntis ko para balikan sya. Hindi ako papayag.

As if on cue, biglang tumunog ang telepono ko at nanlalaking mga mata ko ng damputin ko yon.

Marco's Calling.

''Sagutin mo, kailangan mong ipaalam na lumipat kana diba? ng matanggal din nya mga gamit nya sa baba para d na sya magbayad.'' payo ni ate

Isang malalim na buntong hininga pinakawalan ko saka sinagot.

''P-precious!'' parang nagulat pa sya ng sagutin ko ang tawag

''Where are you?''dugtong niya. Para syang galit na di ko mawari. Hindi ako sumagot dahil kumakabog ang dibdib ko. God!I miss him so f*****g much it hurts.

''Where are you? answer me!'' nagulat ako sa taas ng sigaw nya. First time. He sound mad. Really mad. Upset and worried.

Tumikhim ako. '''Somewhere.'' tanging nasabi ko.

''Why your ccloset is almost empty? Why some of your things are gone? You move out?'' galit na may tampong sabi nya.

''Yes.'' sagot ko

''Without even telling me?! Is this really what you want?'' sigaw nya

Naubos ang pagtitimpi ko. "This is not what i want but this is all your doing! You betrayed me and you expect me stay?Well f**k you Marco.'' sigaw ko

''I ask you to wait, no i beg you to wait! I beg to a point i didnt have ego left but youre so blinded by your own anger.. You cant f*****g wait.''

''You''re impossible. Don't blame me.! This is all your fault. '' sigaw ko at d ko na napigilan ang iyak.

Tila natigilan naman sya madinig akong umiiyak.

''Im sorry.'' mahinang bulong nya. ''Where are you?''

''Im somewhere better.'' Sagot ko

''Better without me?'' puno ng hinanakit na sagot nya.

Imbes na sagutin sya ay umiyak nalang ako. Gusto kong sabihing magkkakaanak na kami. Hindi gantong scenario ang naimagine ko noon. Sa iabang pagkakataon marahil ay naglulundag kami sa tuwa, we never talk about kids before pero nararamdman ko magiging masaya si marco kung sakali. He will be a good father like his own. Dun mas lalong lumakas ang iyak ko.

''Im sorry.'' Bulong nyang muli. ''I guess youre better off without me. You're right, I just cause you pain. I wanted to ease that, i wanted to take all the pain but i guess im just making it worst.'' mahina nyang sabi. Hindi na ko sumagot. Pinakinggan nalang namin ang isat isa habang umiiyak. Lahat ng Sakit naibuhos ko na ano ng pagtapos? Maya maya pa ay ako na ang nagkusang nagpatay ng tawag.

********

Kinabukasan ay nakatanggap nalang ako ng text galing sa caretaker na tinatanong kung kelan namin kukunin ang mga natirang gamit sa dating flat. Sinabi daw ni Marco na ako ng bahalang mag dispose non kaya pagkagaling ko ng opisina para magpasa ng resignation ay dumerecho ako sa caretaker at hiniram ang susi. Pumasok na si ate kaya ako nalang mag isa ang nagpunta.

Pagpasok ko sa kwarto namin ay nagkalat ang bote ng alak, kinabahan pa ko na baka anjan pa si Marco pero dismayado ang puso kong wala na sya. Sa Huling pagkakataon ay nahiga ako sa kama namin at umiyak nanaman. Damn Hormones!

Binuksan o ang cabinet nya at nakitang wala manlang pinagbago. ni walang nabawas sa mga damit nya. Nahiga akkong muli Tama ba ang desisyon ko? tama bang itaboy ko si Marco.Puno ng pagsisisi ang puso ko pero alam kong tama ang naging desisyon ko. Hinimas ko ang Tyan ko.

''We can do this anak. Dont worry, Hahanapin nya tayo pag naayos nya ang poblema.'' d q alam kung ang anak ko ba o ang sarili ko ang kinukumbinsi ko.

Makakaya ko kaya na palakihin ng mag isa ang anak ko? Gusto ko syang kasama dahil sa totoo lang nakakatakot na mag isa. Lalot nasanay ako na anjan si marco. Pag kasama ko sya wala akong worries, parang lahat ng bagay kaya nya. Tawagan ko kaya at sabihin? pero cgurado akong pupuntahan nya ko. Ang hindi ko cgurado ay kung hanggang saan ko pa sya kayang tiisin sakaling makita ko sya. Miss na Miss ko na sya.

Sa huli ay napagpasyahan kong tawagan sya at aminin sa kanya ang anak namin. After all karapatan naman nya bilang ama at karapatan ng anak ko.

Isang beses na nagring ang ang telepono nya bago kinansel ang tawag ko. Bigla akong napabangon! Pinatayan nya ko! Sinubukan ko I dial muli ang numero nya pero nakapatay na.