Ang Lihim ni Ligaya(SPG)

Prologue Huminto ang gulong ng bus nang may mahinang tili ng preno, binasag ang kakaibang katahimikan ng San Isidro. Walang nagbago. Ang hangin ay mayroon pa ring matamis na halimuyak ng palay na ani, at ang ilaw ng hapon ay nagbibigay-kulay sa alikabok na bumabalot sa tuyong daan. Bumaba ako, si Maria Ligaya Fuentes, lulan ng isang bagaheng magaan, ngunit may dalang bigat ng labindalawang taon. Tatlumpung taong gulang na ako ngayon, at bawat taon na lumipas sa Maynila ay naghugis sa akin mula sa maamong dalaga tungo sa isang babaeng matalino, matatag, at punong-puno ng mapanganib na determinasyon. Maaliwalas ang aking mukha, ngunit ang aking mga mata ay tila dalawang hukay na naglalaman ng matandang galit. Tumingin ako sa lumang bahay-na-bato. Ang mga bintana nito, na nababalutan ng makapal na alikabok, ay tila nakanganga, naghihintay. Ito ang tahanan ng mga alaala, ang pinagmulan ng bangungot na nagtulak sa akin palayo. “Hindi na kita hahayaan pang kalimutan, San Isidro,” bulong ko, tinikman ang alikabok sa hangin. “Babaguhin ko ang takbo ng oras mo.” Ang una kong pinuntahan ay hindi ang kubo sa bakuran, kundi ang Ilog Sagrado. Kahit alas-singko na, ang paligid ng ilog ay madilim na, nababalutan ng malalaking punong kawayan. Ang tubig ay tahimik, sumasalamin sa mapusyaw na langit. Dito naganap ang lahat. Ang kubo ay naroon pa rin, nakasandal sa pagod na punong mangga, tila isang saksi na ayaw magsalita. Pumasok ako sa kubo. Maliit at lumang-luma. Huminga ako nang malalim, at ang lamig ng kawayan ay sumalubong sa aking balat, nagpabalik ng panginginig ng gabing iyon. Hinawakan ko ang isang poste. Ang mga pangyayari, ang banta, ang pagpilit na manahimik lahat ay bumalik. Labindalawang taon na ang nakalipas, ngunit ang kadiliman ng gabing iyon ay nananatiling mas maliwanag kaysa anumang alaala. Ang bangungot na ito ang magpapatuloy na gumising sa akin. Alaala… Nagmamadali na ako umuwi galing sa kaibigan. Alam kong dapat ay maaga pa, ngunit sa labis na katahimikan ng San Isidro, ang paglakad sa daanan patungo sa Ilog Sagrado ay parang pagsuong sa isang malalim na balon. Nagmamadali ako, ang t***k ng puso ko ang tanging huni sa aking pandinig. Isang anino ang biglang sumulpot mula sa kadiliman, at isang malakas na puwersa ang humila sa akin patalikod. Isang kamay ang marahas na tumakip sa aking bibig, pinigilan ang anumang hiyaw na sana’y mailabas ko. Nagpupumiglas ako, ang katawan ko’y tila isang isdang pumipiglas sa lambat, ngunit ang lalaki ay mas malaki, mas matibay, at ganap na walang bakas ng awa. Ihinila niya ako patungo sa kubo na laging tinatambayan ko sa tabi ng ilog. Kay dilim-dilim ng lugar, ang liwanag ng buwan ay sapat lamang upang makita ko ang takot na namumuo sa paligid. Nang itulak niya ako sa sahig na kawayan, pasubsob akong bumagsak. Bago pa man ako makahinga nang malalim, nakita ko ang kinang. Isang baril. Itinutok sa aking mukha. Namutla ako. Ang luha ay nagsimulang dumaloy, sunud-sunod, walang humpay. “Huwag po! Parang awa n’yo na!” Pagmamakaawa ko, ang boses ko’y naging basag na bulong. “Subukan mong umingay, Nene,” banta niya, ang kanyang boses ay malamig at nakapangingilabot. “Isang putok lang, at mananahimik ka na habang-buhay. Walang makakarinig. Walang makakakita.” “Huwag po, Maawa po kayo sa akin,” patuloy ko sa pag-iyak. “Pakawalan niyo na po ako. Gusto ko nang umuwi.” Ngunit ang pakiusap ko’y tila musika lamang sa pandinig niya. Walang emosyon. Walang pag-aalinlangan. “Hubad! Dali!” utos niya. Umiling-iling ako, sinasabing hindi, hindi ko gagawin. Ngunit ang pagtanggi ko ay tila nagbigay lamang sa kanya ng karagdagang puwersa. Mabilis siyang umupo at sapilitan niyang inalis ang bawat piraso ng damit ko, inilantad ang aking p********e sa dilim. “Parang awa niyo na, huwag po ito ang gawin ninyo,” sambit ko habang umiiyak. Ngunit tila bingi siya. Isang marahas na kamay ang dumapo sa akin. Lumaban ako nang buong lakas, ngunit isang malakas na suntok sa sikmura ang biglang nagpalaho sa aking hininga. “Ahhhhh…” mahinang daing ang lumabas sa aking bibig, habang namimilipit ako sa sakit at panghihina. Nakita ko siyang nagmamadaling hubarin ang kanyang pantalon, ang kanyang mukha ay nababalutan ng hindi maipaliwanag na pagnanasa. Sa sandaling iyon, ang takot ay napalitan ng panginginig, at ang tanging nagawa ko na lamang ay umiyak nang walang tunog. Hinawi niya ang dalawa kong hita at pilit na ipinasok ang kanyang ari. Hindi na ako sumigaw. Ang sakit ay nagdulot ng isang matinding pagkabasag sa loob ko. Ngunit tinakpan niya ang aking bibig, binaon ang kanyang sarili sa akin nang buong puwersa. Sa ibabaw ko, marahas niyang inangkin ang aking katawan. Wala akong nagawa kundi umiyak at maramdaman ang bawat kirot at pagyurak sa aking pagkatao. “Tigil na! Parang awa nyo na po!” Pagmamakaawa ko, ngunit ang bawat salita ay nilamon ng kanyang sariling ungol. Pinilit niyang ikulong ang aking mga kamay sa itaas ng aking ulo, hinalikan ang aking katawan sa gitna ng marahas niyang paggalaw. Parang wala siyang naririnig, nagpatuloy siya sa pag-angkin. Biglang bumilis ang kanyang paggalaw, at sa huli, marahas niya akong sinagad sa loob, na tila may pinatutunayang kapangyarihan. Umiiyak na ako nagmamakaawa sa kanya. Napasigaw ako. “Tulong! Tulungan nyo po ako!” Sigaw ko. “Tumahimik ka!” Sabi niya ng sinampal niya ako sa mukha. Ramdam ko ang hagod niya na pinapasok ang kanyang ari sa aking loob. Hinawakan niya ng maigi ang dalawa kong kamay. “Ughhh…Ughhh..”Ungol niya habang binabayo niya ako. “Tama na po arayyy. Maskit po!” Sigaw ko ulit nagmamakaawa. Sinampal niya ako ulit saka binilisan niya ang pagbayo sa loob ko. Wala akong nagawa sa pag sigaw. Hanggang sa inangkin niya ang p********e ko. Nang matapos ang kahalayan niya, agad siyang tumayo. Sa pagod at sakit, wala na akong maramdaman sa aking katawan. Nanatili akong nakahubad sa sahig, nababalutan ng luha. Mabilis niyang inayos ang kanyang pantalon. Pinulot niya ang aking damit at hinagis sa katawan ko, tila isa akong maruming kalat. “Damitan mo ang sarili mo! Kilos!” utos niya, sabay sipa sa aking tagiliran. Doon ako lalong napahagulgol. Sa kababuyang ginawa niya, ang tanging natitira sa akin ay ang sakit. Bumangon ako at umupo, hawak ang aking damit. Bigla niyang hinila ang aking buhok at yumuko sa harapan ko. Itinutok niya ang baril sa aking mukha. “Wag po!” Nanginginig ang boses ko. “Mamili ka, Nene. Bubuhayin kita… o tatapusin ko ang buhay mo ngayon din?” Tanong niya, ang kanyang tingin ay malamig na malamig. “Parang awa niyo na po,” sambit ko. “Sige, bubuhayin at pakakawalan kita. Pero makinig ka nang mabuti,” mariin niyang banta. “Subukan mong magsumbong sa kahit na sino tungkol sa nangyari sa iyo. Hindi lang ikaw ang mamamatay. Uubusin ko ang lahi ninyo, pati ang magulang mo. Wala akong biro, kaya kong gawin ‘yun.” “Opo, hindi po ako magsusumbong. Huwag niyo lang pong idamay ang magulang ko!” Pagmamakaawa ko. “Hindi mo kilala kung sino ang kinakalaban mo, kung sakali,” marahas niyang sabi. Sa pagitan ng aking pagluha, nanatili akong nakatitig sa kanya. Tiningnan ko ang belt niya, ang sapatos, at nang maibaba ang tingin ko sa kanyang brief na nakikita sa ibabaw ng kanyang pantalon, nakita ko ang isang tatak MONTERO. “Nagkakaintindihan ba tayo?!” sigaw niya sa akin. “Opo… Opo. Wala po akong nakita,” sagot ko, takot na takot. “Kung ganoon, magdamit ka na nang matino.” Utos niya. Dali-dali akong nagbihis, ang bawat galaw ay may kirot, habang nakatayo pa rin siya sa harapan ko. Pagkatapos kong magbihis, nakita ko siyang may dinukot sa kanyang bulsa. Isang makapal na wallet ang ibinuklat niya. “Kunin mo itong pera. Bayad ‘yan sa katahimikan mo,” sambit niya, inabot ang ilang libong piso. Hindi ko tinanggap. Ang pagdikit sa pera ay parang pagtanggap sa kanyang kababuyan. Tinitigan niya ako, at ang galit niya ay bumalik. “Tatanggapin mo, o papatayin na lang kita!” Nanginginig ako. “Oho, tatanggapin na po,” aligaga kong sagot. Kinuha ko ang pera, ngunit ang tanging ginawa ko ay ang itanim ang mukha niya sa kaibuturan ng aking isip. Ang kanyang mapang-abuso at mayabang na mukha. “Ayusin mo na ang sarili mo. Umuwi ka na. Tandaan mo ang banta ko. Pag nagsumbong ka, papatayin ko ang magulang mo. Iba ako magalit, Nene.” “Opo, hindi po,” hikbi kong sagot. Pinunasan ko ang aking mukha at inayos ang sarili, kahit na ang loob ko ay durog na durog. “Sige na, umalis ka na. Baka ano pa ang magawa ko sa’yo.” Saad niya. Dali-dali akong umalis at naglakad palabas ng kubo, umiiyak nang walang tunog sa madilim na daan, dala ang pangalan na kailanman ay hindi ko makakalimutan ang Montero nakatatak sa isipan ko.