Hindi na mabura ang aking mga ngiti na para bang permanente na ito sa aking mga labi. Kasalukuyang nakatuon ang atensyon ko sa harapan at sa kalsada na siyang binabagtas nitong kotseng minamaneho ko. Hindi ko gano'n inasahan na ganito ako kagaling sa pagmamaneho, para bang may sariling buhay ang mga kamay at paa ko na siyang kusang kumikilos para lang mapatakbo ko nang maayos itong sinasakyan ko. Mabuti na lamang at naalala ko pang itanong kanina kay Aling Susan ang kinaroroonan ng mga sasakyan na sa tingin ko ay pagmamay-ari ko.
Dinala ako nito sa isang napakalaking garahe, masasabi kong safe ang mga sasakyan na nasa loob no'n dahil sa high tech nitong mga pinto. Maraming sasakyan ang nasa loob, pero ang ipinakita ang pinunta lang namin doon ay ang mga kotse ko, tulad ng mga susi na may
