MY SPECIAL GIRL

"Raya! Raya! Anak." lumabas kana diyan, at kakain na tayo!" malakas na sigaw at katok ni Don Manolo sa labas ng kwarto ni Raya. Kanina pa itong tinatawag ng mga katulong, pero hindi pa rin lumalabas. Kaya siya na, ang lumapit doon para tawagin. "Raya! Open the door!" muli ay sigaw nito sa anak, pero wala pa rin. Ano na naman kaya ang ginagawa ng kanyang anak sa loob. Madalas ito, na kung ano ano, ang mga kalokohan ang pinaggagawa. Palibhasa nga, wala siyang mga nagiging kalaro, at kaibigan. Kahit gustuhin man niyang, makipag halubilo, ang anak at makipagkaibigan, sa mga kapitbahay, ay madalas nauuwi sa panlalait sa kanya. Kaya mas gusto nito ang nag kukulong sa kanyang kwarto. Kabilin bilinan pa naman niya dito, na 'wag na 'wag mag lock ng pinto. Pero ito, at napaka kulit. Nangangamba siya, na baka may masamang mangyari sa loob ng kwarto nito, ay wala kaagad makakakita. Lalo na, kung siya rin ay madalas nasa loob, ng kanyang library para mag trabaho. Work at home siya, mas gusto niyang focus, sa pag pagbabantay sa anak. Kahit na may mga katulong, ay hindi niya ito inaasa sa mga ito. Dahil sa may katandaan na rin naman siya, mas gusto rin niya na makapag pahinga rin sa bahay. Pero paminsan minsan binibisita niya ang kanyang kumpanya, kung kinakailangan para sa mga importanteng a-attendan na mga meetings. Si Arniel ang ginawa niyang CEO. Ang kanyang pamangkin. Iniwan na niya, ang pamamahala dito. Dahil, hindi naman niya kayang, pagsabay sabayin ang lahat ng trabaho. Ang kanyang asawa, na si Rosaly, ay matagal naman nang pumanaw. Mula noong ipinanganak nito si Raya, ay bumalik ito sa America. Para sa minamahal nitong propesyon, ang pag momodelo. Noong pinagbubuntis pa nito si Raya, madalas itong uminom, ng kung ano-anong mga gamot, na kanya naman ng tinututulan at madalas din nilang pinag aawayan. Pinangako niya sa asawa, na buhayin lang ang ipinagbubuntis nito, ay hahayaan na niya sa lahat ng bagay na gustuhin nito. Mula ng manganak si Rosaly kay Raya, walang paalam itong bumalik sa America. Halos limang taon, na wala rin silang communication na mag asawa. Ni hindi sinilip, o tumatawag sa kanya, para kamustahin man lang ang anak. Hanggang isang araw, nabalitaan na lang niya, na patay na ito. Nabangga, ang sina sakyan nitong kotse, sa isang poste. Ayon, sa mga nakakita, at sa mga naging saksi, ay nag giwang-giwang, daw ang sinasakyan nito. Amoy alak, at lasing na lasing ang driver. Dead on arrival, naman agad si Rosaly, ng mga oras na 'yon. Mula noon, sinikap niyang palakihin mag isa ang anak na si Raya. Kumuha siya ng katulong, para may kaalalay siya mag alaga kay Raya, habang siya ay nasa trabaho. At si Nanay Openg na nga iyon. Mahal na mahal niya, ang kaisa isang anak, lahat ay gagawin niya para kay Raya. Tinaas niyang muli ang kanang kamay, para sana katukin ang pinto, ng kwarto ni Raya. Ng may narinig siyang yabag, na paparating. Lumawak ang kanyang ngiti, nang masilayan kung sino ito. "Magandang hapon po, Ninong!" bati ni Matthias. "Ano po, ang ginagawa mo d'yan, sa labas ng kwarto ni Raya?" nakangiting tanong ni Matthias. Habang papalapit Kay Don Manolo. Nagtataka ito kung bakit, hindi pumapasok sa loob ang Matanda. "Halika iho, ikaw pala, naku itong si Raya!" kanina ko pa tinatawag, ayaw naman akong pagbuksan ng pinto. Hindi rin sumasagot. wika nito. Nahimigan niya ang pangamba, sa boses ng matanda. "Sige po Ninong, baba na po, kayo doon." sagot niya. "Ako nalang po, ang kakausap kay Raya." sabi nito, saka tinapik ni Matthias, ang balikat ng matandang Don. Agad naman kumilos ang matanda para umalis. "Siya sige. Ako'y baba na, sumunod na lang kayo sa kusina, para tayo ay makakain na." sagot nito, habang naglalakad palayo. "Ikaw na ang bahala sa bata na 'yan! pasigaw nitong sabi. "Naku! ay sinusumpong nanaman ata sa mga kalukuhan niya!" turan ni Don Manolo, habang naglalakad pababa ng hagdan. Agad naman kumatok si Matthias ng malakas, sa pinto ng Kwarto ni Raya. Nang wala parin sumasagot ay tinawag na niya ito. "Raya baby, it's me, Matthias." tawag niya. "Ang iyong, superhero na pogi!" "Open the door! Please baby." nangi-ngiti niyang turan, Madalas iyon ang sabihin sa kanya ni Raya. Siya raw, ang superhero nito. Nakarinig siya ng kalampag sa loob. Bigla siyang kinabahan. Agad naman niyang idiniit, ang isang tenga sa pinto, at pinihit ang siradora, pero naka lock ito. Pakiramdam niya, ay may kong anong nangyari hindi maganda sa loob. Agad naman si Raya, na bumalikwas nang banagon. Nang marinig ang boses, ni Matthias sa labas. Dali dali itong bumaba ng kama. Basta na lang hinagis ang comporter, na kanina ay nakabalot, sa kanyang buong katawan. Naglalaro siya, at isa raw, siyang Pagong. Nang bigla niyang marinig, ang ilang beses na katok ng Ama, sa labas ng pinto ng kwarto niya. Hindi niya 'yon pinansin. Pero ng makalipas ang ilang minuto, ay naka dinig na naman, siya ng katok. Si Matthias na ito, at tinawag siya. Kaya dali dali siyang bumaba ng kama, halos mag kanda hulog pa nga siya, sa pag baba, dahil sumabit ang isa niyang paa, sa dulo ng comporter. Si Matthias naman, ay nanatiling naka diin ang isang tenga, sa labas ng pinto ni Raya. Ng bigla itong bumukas, nagulat pa siya, at halos masubsob pa sa harapan ng dibdib ni Raya. "s**t!" "What the f**k!" angal niya. "Raya baby, bakit ganyan ang suot mo?" gulat na gulat si Matthias, ng mag angat ito ng tingin kay Raya. Napa lunok ito ng tatlong beses, dahil lang naman, ang suot ni Raya, ay sandong pula na napaka ikli at sikip,halatang pinag liitan pa siguro niya 'yon. Labas na ang pusod nito. At wala pang suot na bra. Bumababa ang tingin niya, sa suot nitong short, na maong, na sikip na sikip din. Napatitig pa siya sa mahaba, at maputi nitong hita. Pinahid niya ng konting namoong pawis sa nuo. "Holly s**t!" kalma self!" bulong niya sa sarili. "Matt ttyyy!" narinig niya ang tawag ni Raya. Ngumiti ito, sa kanya ng pagka tamis tamis. "Ganda ganda, akin suot Matty, baby ulit ako." sabi nito, habang umikot pa sa harap niya. Lalo naman siyang, nakaramdam ng init. Bakat na bakat ang dibdib nito. Sa tingin niya, ang suot nito na damit, ay edad ten years old palamang ito. Kaya sikip na sikip sa kanya, kung ano ano na naman ang mga na isipan na gawin. " No!" You are not a baby anymore Raya!" madiin niyang sabi dito. "Magpalit ka doon, baba na tayo, at kakain. Kanina kapa tinatawag ng daddy mo!" sabi niya, na hindi makatingin ng ayos kay Raya. Pinaharap niya ito patalikod, at dahan dahan iginiya pa tungo sa closet nito para kumuha ng pamalit. Nang bigla itong huminto sa paglalakad, at bigalang humarap sa kanya. Nagulat naman niya. "Why are you always calling me, a baby?" Nakasimangot, na tanong ni Raya sa kanya. Nag isip naman siya ng isasagot. " Syempre, Love kita!" Kaya lagi kitang tinatawag na baby." sagot naman niya, Habang pisil-pisil niya ang pisngi nito. Saka niya, idiniit ang noo, sa nuo nito, at nag salita. " Sige na, mag bihis ka na doon, at baba na tayo." aniya, sabay upo sa paanan, ng kama ni Raya. "Kanina pa nga akong nagugutom eh! Gusto mo ba? Ikaw, ang kainin ko?" nakangisi niyang tanong dito. Mabilis naman na umiling si Raya. "Sumbong po, ako kay Daddy, pagkain mo ako!" naiiyak nitong sigaw sa kanya, na buong akala nito siguro kakainin nga siya. Natatawa na lang siya ng tinuran nito. Saka siya na ang tumayo at kumilos, para kumuha ng damit nito na isusuot. Dahil kanina pa, busog na busog, ang kanyang mga mata. Sa magandang katawan ni Raya na bakat na bakat sa suot nito na damit.