"She's my daughter. She's Kathryn. My Kathryn Delos Santos." Naluluha ang Ginoo noong makita ako. "Where have you been?"
"I'm sorry," iyon lang ang salitang lumabas sa bibig ko. Para bang obligado akong humingi ng tawad sa kaniya dahil sa ilan taon kong pagkawala. 'Yong mga patak ng luha niya ay parang bubog na tumutusok sa puso ko. Nasasaktan ako sa bawat pagtulo ng mga luha niya.
Lumapit siya sa akin at niyakap ako.
"I can't believe it! You're finally home, my baby girl,"
Hindi ako makagalaw habang yakap niya ako. Ramdam ko ang pagtaas baba ng balikat niya dahil sa kaniyang pagiging emosyonal. Umiiyak siya at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko para patahanin siya. Ni hindi ako makapagsalita upang pagaanin ang kaniyang loob.
"Her memory is lost. She doesn't remember us."
"What d
