Patuloy akong umiyak. Hindi ako makapaniwala na narito na siya sa harap ko and that he was embracing me with so warmth. Tila pakiramdam ko ay ang Kervy na kaharap ko ngayon ay ang Kervy na nawala noong sinaktan ko siya.
“I’m so sorry, Kervy…” nanginginig kong sabi.
“Shh, tama na. It’s okay. I’m okay now. I just needed some time to go and search for myself that I lost when I knew everything. I needed time to heal and to accept everything. I needed time to remember the reasons why I love you and why I wanted to spend my life with you. Kahit sobrang sakit ng mga nangyari, nangibabaw pa rin ang pagmamahal ko para sa’yo and I wanted to say thank you. Thank you for allowing me to find myself again,” malumanay na sabi nito.
Marahan niyang hinawakan ang aking mga balikat at bahagya akong inil
