“Nevermind,” sambit ko at tinalikuran na siya para sumakay sa sasakyan ko.
Ang kapal naman ng mukha niya para isipin niyang siya lang ang pweding manakit sa akin, ang pweding manloko sa akin. Ang kapal-kapal niya. Umiinit ang ulo ko nang dahil sa kan’ya. Gabing-gabi na ay nang-inis pa talaga siya.
Hating-gabi na nang makarating ako sa bahay at halos lahat ng kasambahay ay tulog na. Tanging guard na lamang na nagbukas ng gate ang tila gising pa. Gusto kong uminom ng gatas bago matulog, kaya naman nagtimpla muna ako. Hindi naman na ako nanggising pa ng kasambahay para gawin iyon. Maliit na bagay at kayang-kaya ko naman na.
Habang nagtitimpla ako ng gatas ay naalala ko ang mukha kanina ni Ivo. Iyong seryoso siyang tinatanong ako kung sinong nanloko sa akin. Tila ba hindi niya naaalala ang
