CHAPTER 18
1258 Words
LISA MAE'S POV
I've never been treated like this. Parang halos lahat
yata ng lalaking dumating sa buhay ko sinaktan
ako. Parang kakabit ko na yata'yong gano'n. 'Yong
lahat ng lalaking darating sa buhay ko 'di ako
sesryosohin, 'yong lahat ng lalaking darating sa
buhay ko hindi ako mamahalin. Ipinanganak yata
ako nang gano'n ang role sa mundo. Ang maging
isang babaeng hindi sesryosohin ng lahat ng
kampon ni Adan.
And now, I met Zack. He treated me like I'm a
special one. He makes me feel like I am a worth it
woman. He awakened me from dreaming those
nightmares that keeps telling me that I'm
worthless.
Hindi na ako nagtaka na bumalisbis pababa ang
mga luha ko. Pakiramdam ko mahalaga ako.
There's someone valuing me. Pakiramdam ko
nagkaro'n ng saysay ang buhay ko dahil sa unang
pagkakataon, may isang kalahi ni Adan ang
minahal ako na kahit sa sarili kong ama hindi ko
nadama.
Sobrang bilis ng t***k ng puso ko nang balingan ko
sya. Parang huminto ang oras nang makita ko
syang nakangiti ng matamis sa'kin at kita ko sa
mga mata nya ang pagkinang nito.
I don't want to be attached to someone na hindi
katulad ng kasarian ko pero puso ko na ang
nagtulak na hindi sya layuan. Dahil gutom ang
puso ko sa pagmamahal mula sa isang lalaki.
My Heart Tears Apart so many times because of
one guy--my father. Pero pakiramdam ko, isang
lalaki rin ang bubuo sa puso kong paulit-ulit na
napunit.
Sana ikaw na'yon Zack. Sana ikaw na 'yong
lalaking magpapatunay na hindi deserve ng mga
kalahi ni Adan ang kamuhian ng isang babaeng
katulad ko.
Pinagmasdan ko ang madilim na paligid na
tanging dim light at maliliit na bumbilya lang ang
pinagmumulan ng liwanag. Ang bilog na mesang
may kulay pulang tela habang may masasarap na
putahe ang nakalagay.
llang minuto akong natigilan saka ko sya niyakap
ng mahigpit. Wala akong pake kung hindi pa ako
naliligo. The only thing I knew is that I need to hug
him. Dahil kahit ang mahigpit na yakap na isinukli
ko, alam kong hindi sapat sa sarap ng pakiramdam
na idinulot nya sa'kin.
"Thank you, T-Tomy" humihikbi kong saad
habang nakabaon ang mukha ko sa mabango at
matipuno nyang dibdib. Hanggang ngayon,
kinikilabutan pa rin ako. "This is too much,
Zack. T-This is t-too m-much," my tears fell
down. Sinapo nya ang ulo ko at mas idiniin sa
dibdib nya habang hinahalik-halikan nya ang ulo
ko.
"Kulang pa 'to, love. Alam ko ang paghihirap mo.
Alam kong nasasaktan ka na. Just cry, love. I'm
here," mas lalong bumigat ang nararamdaman ko
at mas lalong nag-init ang mata ko dahil sa mga
luhang bunga ng lahat ng sakit.
"Ang sakit-s-sakit, Tomy, e." nanlambot ang tuhod
ko sa sobrang panghihina. "Wag kang umalis sa
tabi ko, Tomy. Hindi ko kakayanin." I sobbed.
"I'm here, love. Shh.. just cry."
sabay hagod nya sa likod ko.
"G-Gusto ko lang naman kasi m-mahalin ako ni D-
Dad. Bakit hindi Nya 'yon maibigay sa'kin. A-Ano bang kasalanan ko
T-Tomy?" Mas bumigat pa ang paghinga ko.
"Kaya nga! Sino ba sya para sigawan si Bebe
Topaz? Eh, halata pinagtitiisan lang naman sya
'nun kasi walang magagawa si Fafa Zidious dahil
sya ang kinuhang tutor ng Dream!"
"Salamat sa lahat, Topaz. Lalong lalo na sa
pagtitiis." Mas lalong humigpit ang yakap ko sa
kanya dahil wala akong ibang mapagkunan ng
lakas. "Thank you, Tomy. This is too much. You are
too much. S-Salamat... sa... P-pagtitiis. I-Im v-very
sorry."
"Shhh.. hindi kita pinagtitiisan, Lisa . Kung alam
mo lang. I hope you'll know it too, sooner"
Marahan nya akong niyakap at nang kumalas sya,
pinahid nya ng daliri nya ang mga luha ko. "Take a
sit, love" inalalayan nya ako paupo. Umupo lang
ako sa harap nya kahit ang bigat-bigat ng dibdib
ko.
Kaagad kong ininom ang nakahandang isang
basong tubig. But when I looked at him. I saw a
small amount of tear escaped from his eyes whilee
he's smiling bitterly at me.
ZACK TOMY'S POV
Gumugumuho ang mundo ko habang
pinagmamasdan ang miserable nyang mukha.
Hindi ko kayang tagalan ang itsura nyang ganito.
Her precious eyes producing too many tears to cry.
She doesn't deserve this. She's an amazing
woman, she doesn't deserve to cry and to be
miserable like this. Hindi deserve ng babaeng
nagbago sa'kin ang masaktan.
Hindi dapat nasasaktan ang babaeng muling
nagparamdam sa'kin ng presensya ni Mom.
Because the girl I can see on her eyes is my Mom.
The most amazing woman alive for mine.
And now, that she's gone. Love, Lisa, you're my
most amazing woman.
Parang nilakumos ang puso nang tumama sa mga
mata ko ang malungkot nyang mga mata.
Damn, Lisa didn't deserve this!
Hindi deserve ng babaeng mahal ko ang
masaktan...
Then I feel a little tear escaped my eyes habang
nakikipagtitigan ako sa kanya.
Mabilis kong pinahid ang takas na luha at ngumiti
ng pilit sa kanya. "Let's eat," anyaya ko sa kanya. I
don't want to ruin our first dinner.
Hindi ko hahayaang maging malungkot sya sa
unang dinner namin. Ill do my best to make her
happy even this night only. I'll try to shed away her
pain this night and I won't let that pain attack her
again.
She deserves to be loved... by me.
"So, how's your exam?" Basag nya katahimikan
kahit medyo nag-aalangan pa ako.
"Okay lang. Sobrang nakaka-stress," she chuckled
na para bang wala syang iniindang sakit. "Eh ikaw?
Ha? Kumusta 'yong betlog mo? Hindi 'man lang ba
nastress?" Sunod-sunod nyang tanong with so
much sarcasm.
"Nastress din naman betlog ko!" I laughed out
loud. Damn this girl.
"Eh? Mukha ka nga kaninang enjoy na enjoy ka pa
kanina habang nagsasagot! Sisiw na sisiw lang
yata sa betlog mo! Habang'yong kekeng ko
nananakit na sobrang hirap ng exam!"
"Huy! Nasa harap tayo ng pagkain!" Sita ko sa
kanya habang tumatawa.
"Oh, e kumusta pala 'yong bahay nyo? Ano daw
pinapaayos ng gurang na Dream do'n?" Napatawa
na lang ako sa kanya kahit umiimik sya ng may
laman ang bibig.
"Hindi ko rin alam, e."
"Ay grabe! 'Yong totoo, alien ka ba? Baka naman
may sarili kang mundo kaya hindi mo alam kung
ano ang nangyayari sa paligid mo?" she
sarcastically asked me while rolling her eyes.
Hindi ko na mapigilan ang sarili kong tumayo at
yakapin sya mula sa likuran ng upuan nya. Ipinikit
ko ang mga mata ko habang nakayukod upang
maipatong ang baba ko sa balikat nya.
Why are you being this so tough? Why are you so
strong, my Lisa? How can you do this? Paano mo
nagagawang maging parang isang normal na
babaeng walang iniindang sakit?
"Love?" Bulong ko sa tenga nya.
"Hmm?" Inihilig nya ang ulo nya sa ulo ko.
"Is it hard to hide behind smiles?"
"Depende, Zack. Kapag nasanay ka na,
mamamanhid ka na. Pero hindi mo rin maiiwasang
maging mahina. Hiding behind this smile is so
hard pero maayos kong nagagawa dahil nasasanay
na rin ako," she bitterly chuckled. "Maayos kong
nagagawa pero nahihirapan rin ako."
Kaagad akong pumunta sa harap nya at dahan-
dahang hinawi ang buhok nyang tinatakpan ang
mukha nya. I looked at her strong and fragile eyes,
her pointed nose down to her pink and kissable
thin lips.
Hindi ko na napigilan ang sarili kong siilin ng halik
ang labi nya. Her lips were tempting me. Her soft
lips melting everything in me. She makes me out
of my mind. She makes me crazy.
Damn, I really love this girl..
- Writer
