Zaina Jhin
Hindi alintana ang mga taong naglalakad sa aking paligid at kasalukuyang nakatingin sa akin. Naupo ako sa isang gilid ng kalsada dahil pakiramdam ko ay nanghihina ang mga tuhod ko. Tila nawalan ng lakas ang buong katawan ko. Para ba akong kandila na nuupos at kahit anong gawin ko ay hindi ko magawang tumayo.
Napahawak ako sa aking dibdib, pakiramdam ko ay sumisikip iyon. Ang sakit sobra, patindi ng patindi ang sakit na aking nararamdaman. Tila bumalik ang sakit na naramdaman ko noon 2 years ago.
“Inang,” halos pabulong kong sambit habang patuloy parin sa pag agos ang aking mga luha.
Malinaw parin sa akin ang itsura noong matanda kanina. Kayhirap tanggapin na hindi siya si Inang gayong halos kamukhang kamukha niya ito. Mula sa mahabang buhok, sa mga mata at sa kalubot nitong
