33. HIS PERSONA
1167 Words
I was so f**king frustrated when I heard the news about Andra Daphne. Nakulong siya because of some accusation na hindi naman niya ginawa. Hindi ko naman kaya pabayaan si A.D. dahil sa dami na niyang naitulong sa grupo. Sila ng ibang assassin ang nagpoprotekta sa amin especially sa negosyo. And because of that, I devised, or we devised, a strategy to free A.D. from that hellish prison. Isa rin sa kinaiinisan ko ay ang paggawa namin ng plano, hindi ko tuloy nakasama buong araw si Maxine dahil dito.
Godd**n! I already missed her.
Minadali na namin ni Shawn ang paggawa ng plano. Shawn is the only person I can rely on in this situation because he is an expert in such matters, particularly escape plans. Ilang beses na siyang nakukulong or should I say nagpapakulong para lang makatakas. 'Di ko alam kung ano ang kinain nito noong sanggol pa siya kaya ganitong klase ang trip niya sa buhay.
The next day, I told Maxine that I was leaving. Matatagalan pa ang pag-uwi ko, and I'm sure she'll be bored. I'd better open her room door and i-lock ang lahat ng puwede niya malabasan sa mansyon, tinira ko lang ang mga pinto na puwede niya maging pampalipas ng oras, especially her special room na nasa baba.
Bago ako umalis ay sinabihan ko na ang mga guard na bantayan si Maxine dahil kung hindi, si Satanas na ang magiging bago nilang amo.
Maraming oras din ang ginugol namin para lang makapuslit sa kulungan, we pretended to be jail guards. At no'ng makita na namin si A.D., binigay na namin ang blueprint ng kulungan.
I know her; she's skillful, and she'll be able to flee here even if we don't help her.
Pagkatapos naming gawin ang pakay namin, walang ano-ano ay pinaharurot ko na ang pula kong motor pauwi kay Maxine.
Nang nasa tapat na ako ng mansyon, binuksan ko ang cellphone ko para makita kung nasaan siya. Nakita ko na nasa special room siya and she's peacefully painting. Inayos ko muna ang sarili bago ko siya puntahan. Naligo muna ako dahil ayoko maamoy niya ang mabahong amoy ng presinto at saka dumiretso sa kaniyang piling.
I stood there watching her paint. I saw smiles and sparks in her eyes that she had never shown me before.
Is this how she looks when she's painting? Her eyes, like the rest of her face, glowed. Tama rin pala ang naisip ko. Mabuti na lang at naisip ko 'to.
What if magpatayo ako ng art gallery para lang sa kan'ya? Will she smile at me and never hate me again? Will her heart ease every time I approach her, no longer be afraid of me? Will she love me as much as I love her, if not more? When I think about it, sobra-sobrang saya na ang nararamdaman ko. Kung mangyari nga ang mga iyon, ako na yata ang luckiest man sa buong mundo, but malabong mangyari iyon. Hanggang ngayon, hindi pa rin niya ako napapatawad.
Nang makitang patapos na siya sa kan'yang ginagawa, saka ko na lang siya inistorbo. I kissed her neck at dahil doon, nakatanggap ako ng malakas na suntok.
Yup! I really deserve it.
I felt her warm hands on my cheeks and saw her expression, kung paano siya mag-alala sa akin. She sincerely apologize to me but the truth is hindi nararapat ang apology niya sa katulad kong g**o. Ako dapat ang mag-apologize sa kan'ya dahil sa lahat ng mga ginawa ko sa mahal ko. I know this is all wrong and the reason behind her disgust and fear of me, but it's all I can think of to do. It was my first time falling in love, and I was afraid she would leave me. That's why I did it.
Yes, Richard. Yes ang sagot ko sa tanong mo no'ng nasa terrace tayo. I am so f**king scared na baka hindi ako mahalin ng taong mahal ko, I'm afraid she'll leave me kaya ko ito ginawa. I didn't want to lose her, so I locked her up. This is the only way I know how to do it in life because violence has always been the solution to my problems since I was a child.
Yeah, I really f**ked up.
Everytime na nakikita ko ang teary eyes niya ay gusto ko magpaalipin sa kan'ya. Gusto ko ibigay ang lahat ng gusto niya para lang mapawi ito at mapalitan ng saya. Alam ko naman ang nag-iisa niyang hiling, pero ayokong ibigay iyon sa kaniya. Hindi pa kaya ng puso ko na mawalay siya sa 'kin. I will do everything to change her mind at iyon ang makatakas mula sa 'kin.
I spun her around and hugged her from behind, imitating the scene in her painting. I want to prove to her how much I adore her. I kissed her and hugged her tightly, too tightly for her to escape my embrace.
Naramdaman ko na lang ang kan'yang mga kamay na humawak sa mga braso ko at sinandal ang kan'yang katawan sa 'kin. I looked at her and saw that her eyes were closed, para bang mahimbing siya na natutulog sa aking bisig. Sobrang peaceful ng araw na ito, ayaw ko na matapos pa.
We remained like this for a few moments. I just felt her leave my embrace and turn to face me, holding my hands, and she furrowed her brows.
Nakutuban ko na kung ano ang sasabihin niya sa akin. Minabuti ko na unahan na lang siya. "I know you're hungry. Let's eat together, and after it, you can continue your painting. What do you think? Sounds good, right?"
I noticed the movement of her lovable lips; she wanted to say something but didn't. She didn't even say anything, just nodded.
Sabay ko naman siya inalalayan papunta sa kusina at pinaupo.
"I'm sorry at hindi pa ako nag-ready ng lunch natin. Wait mo lang ako, tatapusin ko rin naman ito agad," I said when I'm searching some ingredients in the refrigerator. "Ano ba ang mabilis na lutuin?" I mumbled.
Kinuha ko na lang ang puwede kong lutuin at gumawa ng soup. After ko ito i-prepared, nakita ko naman na nagustuhan ito ni Maxine at sinabayan siyang kumain.
I didn't sit next to her, not because I wanted to; she didn't like to be with me. Even if she doesn't say anything, I can see her body trembling with fear when she's with me. This is also what I see every time I lie next to her while we sleep. Hanggang ngayon ay natatakot pa rin siya sa 'kin. Ayoko naman na manatili matakot ang babaeng mahal ko kaya muli ko siya sinuyo. Paano nga ba manuyo?
After a while, she decided to return to her room, where her works were. Muli ko siya inalalayan at dinala sa gusto niyang lugar. Umupo ako sa gilid at pinanood kung paano niya gawin ang mga magaganda niyang gawa. I felt happy and relaxed when I was watching her.
- Writer
