RICAFORTE MEN 1: ONE NIGHT ONLY

**Two years earlier…** PINAGSALIKOP ni Zenna ang mga braso payakap sa kaniyang katawan habang sumasagap ng sariwang hangin. The unique scent of the midnight sea was cold and chilling. Tahimik siyang nagmamasid sa baybayin ng eastern coastline ng Viareggio. Ang hampas ng mga alon sa batuhan ay tila musika sa kaniyang pandinig. "So peaceful," Zenna whispered as she closed her eyes. She inhaled, spreading her arms. Para siyang papel na gustong magpatangay sa malamig na ihip ng hangin. Oh, the midnight breeze. She smiled, but her eyes held visions of sadness. Tiningala niya ang maitim na langit na iniilawan ng bilyong mga bituin. Humugot siya ng malalim na hininga bago inalis ang sapin sa paa at naglakad sa malambot at pinong mga buhangin. Ito ang huling gabi niya sa Florence. Bukas ay lilipad na siya pauwi sa Pilipinas. Pag-apak niya sa lupang kaniyang sinilangan, magbabago nang lahat ang takbo ng buhay niya. She had finally reached her deadline. Wala na siyang oras para takbuhan ang nakatakda niyang kapalaran. Wala na siyang kawala sa kuko ng mga magulang. Her three years of freedom had already been consumed. Nakipag-deal siya sa mga magulang niya noon bago siya tumulak patungong Italy. She would only agree to her parents' plan of marrying her to one of their business partner’s sons if papayagan siyang umalis ng bansa at tuparin ang pangarap niya, which was to become a successful fashion designer. Pumayag ang mga ito pero tatlong taon lamang ang puwede niyang gugulin para sa pangarap niya. Isang buwan matapos pumayag ang mga magulang niya at maasikaso ang mga papel niya para makapagtrabaho sa ibang bansa, lumipad na siya patungong Italy. Kasalukuyan pa lamang niyang inaayos ang papeles niya ay may trabaho nang naghihintay sa kaniya roon. At utang na loob niya iyon sa kaibigan niyang si Candice, who married a Tuscan general. Ito ang naging backer niya sa trabaho. Agad siyang natanggap bilang fashion designer sa Armines, isang kilalang clothing designing company sa Italy. At dahil masikap at likas siyang matalino sa propesyong iyon, mabilis na umusad ang kaniyang career. Wala pa siyang isang taon sa Armines nang ipahawak sa kaniya ang bagong bukas na branch nito sa Florence. Noong una, medyo nahirapan siyang mag-adjust dahil nasanay na siyang may kasama sa isang bubong. She lived with Candice in her friend’s husband’s mansion in Rome. Kaya naman nang lumipat siya sa isang exclusive house sa Florence na ibinigay ng Armines Clothing Line, para siyang ibong nawawala sa kalawakan. Iba pa rin para sa kaniya ang may kasama sa bahay at may kaibigang laging nasa tabi. Isang buwan bago siya nasanay na mag-isa sa bahay niya at sa environment ng Florence. Natapos ang unang taon niya sa Italy at nagsimulang makilala sa industriya ang pangalang Zenna Marianette Lopez. But time flies so fast. Lalo na kung gusto mong pigilan ang paglipas ng araw. Kung puwede lang niyang i-freeze ang oras at panahon para hindi na ito lumipas pa. Gusto niya ang buhay na mayroon siya ngayon. Her life was in Italy. At naramdaman niya iyon nang tumuntong ang mga paa niya sa banyagang bansa. Dito lang niya naranasan ang maging malaya—ang malayo sa mga mata at kamay ng mga magulang niya. Pero nasa dead end na siya. Wala na siyang kawala. She had made a deal—a promise to her parents—and kailangan niyang tuparin iyon. "You have to be clever, Zenna. Do not fall into your parents' trap. Kailangan maisahan mo sila bago ka pa mapilitang pakasalan si Robert na iyon." Naalala niya ang sinabi ni Candice nang maikuwento rito ang problemang iniwan sa Pilipinas. "Ano naman ang gagawin ko para mapigilan ang arranged marriage na iyon?" "Marry another man." "What?!" Is Candice insane? Ayaw nga muna niyang patali sa lalaki, tapos ang isusuhestiyon nito ay kasal din. "You know that I'm not ready to marry yet. Liban sa hindi ko gusto si Robert, ayaw ko ring mag-settle down pa." "Paano kung ma-in love ka sa isang lalaki bago ang nakatakdang kasal mo? Are you not going to marry the man you've fallen in love with? I mean, kung sakali lang?" "Nandito ako para tuparin ang pangarap ko, Candice. Three years are not enough for that, tapos dadagdagan ko pa ng kalokohan. Limitado na nga ang time ko para sa career na gusto ko." "Oh, dear. Hindi ang paghahanap ng lalaking mamahalin ang kalokohan kundi ang arranged marriage na naghihintay sa iyo sa Pilipinas." Hindi siya makaimik. Candice was right after all. Pero wala siyang alam na paraan para matakasan ang kapalarang pansamantalang nilayuan niya. "How about having a baby?" Candice snapped. Ang suhestiyon na iyon ang gumugulo sa isip niya. Parang glue na hindi maalis sa kaniyang isipan. A baby. Will it work? At paano siya magkaka-baby? "We can hire a sperm donor if you want," naalala pa niyang sabi ni Candice. Pauwi na siya bukas, at heto pa rin siya—wala pa ring sperm donor. Pero habang lumilipas ang oras sa gabing iyon, tila unti-unti nang nabubuo ang isang desisyon sa kaniyang isipan. It's now or never. She would never be happy if her marriage to Robert went through. --- Then, out of the dark and sparkling night, nahagip ng mga mata niya ang lalaking nakaupo sa buhanginan. Ilang beses siyang huminga nang malalim bago lakas-loob na lumapit sa kinaroroonan ng lalaki. Natanto niyang umiinom ito nang makita ang hawak nitong bote ng alak. Good. Siguro naman hindi siya mabibigo sa plano. Weird na kung weird. Mali na kung mali. Desperada na siya. Oh, God. Bahala na. Tumikhim siya para kunin ang atensyon nito. Hindi naman siya nabigo—agad itong napalingon sa kaniya. In that moment, she held her breath. Oh my… the man was handsome. Sea-blue eyes and a broad chest immediately caught her attention. Even on a dark Florence night, those blue eyes would have drawn her in. He was tall and dark-haired, wearing a simple white T-shirt and jeans with a dark wool coat on top. "Buonasera, signore," bati niya, trying to ease her trembling knees. Hindi nakaligtas sa kaniya ang pagkunot-noo nito habang tinititigan siya. "Buonasera." Sabay suyod ng tingin sa kaniyang kabuuan. "You're late," wika nito sa himig na may halong pagkainip. Pero ano raw? You're late? May hinihintay ba ito, at napagkamalan siya? "You're not a Tuscan, are you?" "No. I'm Filipino." Lihim siyang humanga sa lalaki. Ito pa lamang ang estrangherong nakaharap at nakausap niya na hindi siya napagkamalang Tuscan. Kadalasan, napagkakamalan siya ng iba—Italian o Spanish, hindi Filipino. Unat na unat at maitim ang kaniyang buhok, likas na buhok ng mga Pinay na namana niya sa kaniyang ina. Marahil ay dahil iyon sa kulay ng kaniyang mga mata, which were a deep brown, while most Tuscans were blue-eyed—like this man’s eyes. His eyes were so attractive and bright, and she liked blue-eyed men. Pero ang mata ng lalaking kaharap niya ngayon ang pinakanagustuhan niya. His eyes were like a magnet—when he looked at her, she couldn’t look away. Nahahatak siya para salubungin ang titig nito. "I'm half-Filipino and half Tuscan," he said. "Come." Iminuwestra nito ang kamay sa kaniya upang umupo sa tabi niya. Agad naman siyang sumunod. Ngumiti ito nang makaupo siya. Napasinghap siya sa paglitaw ng pantay-pantay at mapuputing ngipin nito—parang model ng toothpaste. "I'm Matthew. Ikaw?" "Z… ah," she suddenly stopped. Hindi niya puwedeng sabihin ang tunay niyang pangalan. Sa binabalak niya, mas mabuting itago iyon. "Mari, signore," sagot niya. "Nice name. Well, Mari, I won’t beat around the bush. I know Markus paid you for tonight, but I’ll give you a chance to back out. You seem too decent for this kind of arrangement. Why did you agree to him?" Napalunok siya. What should she answer? Hindi naman siya maka-relate sa sinasabi nito. "I-I…" "Do you need money that much to agree to be a bachelor’s gift for my stag night?" Ah… napagkamalan siyang bayarang aliw. Ibig sabihin, ikakasal na ito. A sudden emotion gripped her heart—panghihinayang. Pero nang maalala niya ang pakay niya, nabuhayan siya ng loob. Heaven must have sent you to me. "S-Si, signore. I really need the money, kaya pumayag ako sa alok ng… kapatid mo." Nagkibit-balikat ito. "Well, you agreed, so… good. Though I thought Markus knew my taste in women. I like blondes. But you… you’re not. That’s unusual." Lihim siyang nag-alala. She was definitely not his type. "You're lovely," he said. Napansin lang niya kung gaano kalapit ang mukha nito nang maramdaman niya ang mainit nitong hininga sa kaniyang pisngi. There’s no turning back, she told herself. Napakislot siya nang hapitin siya nito palapit. She stiffened as his lips moved closer to hers. Napapikit siya nang tuluyang lumapat ang mga labi nito sa kaniya. He kissed her softly—so gently. God… it was her first kiss. And this stranger would be the man who would take her virginity. Napapikit siya sa naisip. Natatakot siya, pero hindi siya uurong. Hindi niya kayang pakasalan ang lalaking hindi niya mahal. God, forgive me. Para siyang inilulutang sa paraan ng paghalik nito. Gumanti siya ng marahan, tinumbasan ang ritmo nito. Unti-unting lumalim ang halik. He tasted of wine and mint. Napasinghap siya nang maramdaman ang kamay nito. His strong hand massaged her breasts, then trailed down her waist to her thigh—exploring, squeezing lightly. "Matt…" ungol niya. He ran one of his fingers along the damp fabric. "Aching for me? You’re wet now, baby," he whispered. Napasinghap siya nang halikan nito ang leeg niya, pababa sa collarbone. Yumakap siya rito upang hindi mawalan ng balanse. Napaliyad siya sa sensasyong hatid ng mga labi nito. She was half-naked now. Hindi niya namalayang nabuksan na nito ang zipper ng kaniyang blusa. He was kissing her skin, his touch awakening every nerve. Nag-angat ito ng mukha. His eyes darkened—desire evident in them. "Mari…" bulong nito. Napakislot siya nang maramdaman ang kamay nito. "Look at me, baby." "Ahhh… Matt…" She opened herself slightly, giving in. Her stomach pooled with heat as his touch deepened. She burned under his scorching touch, aching for more. "You're deliciously wet, Mari. Wet for me," he murmured huskily. Tanging ungol ang naisagot niya. Hindi siya nahiya—lalo siyang nag-init. This man had something magical in his words. The feeling was completely new to her. Inalalayan siya nitong humiga sa buhanginan, sa ibabaw ng jacket nito. He crushed her lips as he laid her down on the sand. Sa isang iglap, tuluyan na siyang nahubaran. "You're a goddess, Mari." His eyes glowed with desire. Pinagmasdan niya ito habang naghuhubad. Parang bumagal ang oras nang hubarin nito ang T-shirt. His muscles looked firm and defined. He looked like a Greek god. She wondered how it would feel to rest her palms on his broad, chiseled chest. Nang dumako ang kamay nito sa sinturon, napalunok siya. Here he comes. Hindi niya alam kung dapat ba niyang panoorin, pero hindi siya makatingin sa iba. The moment felt intensely erotic. Naramdaman niya ang init sa kaniyang pisngi habang isa-isa nitong inaalis ang natitirang kasuotan. She gasped softly. He was undeniably aroused. He held himself briefly, his gaze fixed on her. He was a tease. "You want this?" he asked. Hindi siya makasagot. Of course she wanted it—badly. Sa halip, napapikit siya. Naramdaman niya ang bigat nito sa ibabaw niya. "I will take you here, Mari," he said before capturing her lips again. He tasted her lips, savoring them like honey. Hindi niya mapigilan ang pag-ungol nang maramdaman ang haplos nito sa kaniyang katawan. "Ohhh…" Tumigil ito sandali at tumitig sa kaniya. She saw the hunger in his eyes. Hinaplos siya nito muli, marahan pero may pag-aangkin. "Ahhh…" Her body responded instinctively. Her orgasm was just out of reach—building, burning, overwhelming. Bigla itong umatras. "Matt, don’t…" she cried. "Don’t stop, please." Ngumiti ito. Desire flickered in his eyes. "We’re not done yet, darling. There’s more," he said. "See how wet you are now?" He lifted his hand and slowly licked his finger. Napakagat siya sa labi. It was undeniably sensual. Watching him taste her sent a shiver through her—waves of heat and desire flooding her system. And he said they weren’t done yet… there was still more.