You Left, Remember?

Chapter 19: Quarrel

SANDRA POV

"Bal? Okay ka lang ba? Pwede mo kong sabihan ng problema makikinig naman ako." paalala ko kay Kate.

"Huh? Hahaha anong pinagsasabi mo?" natatawang tanong niya. Akala siguro niya hindi ko napapansin.

"Pagkatapos niyo kasing mag-usap ni Dhen last time naging ganyan ka na." sabi ko. Yumuko lang siya dahil alam niyang tama ako.

"Napano ako?" tanggi pa din niya.

"Yan! Ka-hyper." paliwanag ko sa kaniya.

"Ayaw mo?" I knew it! Hindi na kaayaya ang pagkahyper ni Kate mukha na siyang sinasapian kapag hyper siya lalo na kapag nandiyan si Dhen.

"Gusto namin siyempre pero hindi mo naman matatago yan forever." pagtitimpi ko. Ayoko ko kasing maramdaman niya sa tono ng boses ko ang inis ko.

"Forever?" pag-uulit niya sa huli kong sinabi.

"I'll listen to you Kate, ibuhos mo lang yang galit at lungkot na nararamdaman mo." sabi ko sa kaniya.

"No need." seryoso niyang sagot.

"Ano ba! Nag-aalala lang ako sayo! Pinabayaan kita ng isang buwan para makapag-isip kung ano man ang pinag-usapan niyo pero hindi na bumalik yung bestfriend ko! Kung ayaw mong ilabas yan bahala ka uuwi muna ako samin." sabi ko at tumayo na ako para ayusin ang mga gamit ko.

"Sandra!!!" habol niya sa akin papasok sa kwarto ko.

"Hindi lang naman ikaw ang nasasaktan para sa sarili mo! Ako din Kate! Every night you're almost crying to death but I didn't disturb you. Then comes every morning you're so energetic like nothing happen last night! Hindi ko na alam ang gagawin ko sayo! I feel like I'm useless! I'm your bestfriend, right? But I can't feel that! Kung ayaw mong sabihin sa akin, Fine! Edi huwag, magdusa ka mag isa!" hindi ko na napigiling umiyak habang sinasabi ito kay Kate.

"Hindi naman ganun yung pinaparamdam ko sayo!" sigaw nito sa akin.

"Well yun yung nararamdaman ko Kate!" Umuwi nalang ako sa bahay kaysa naman mag away pa kami lalo sa room. Hindi ko alam kanino ako magsusumbong. Kapag sa tropa ako nagsumbong malalaman nila ang tungkol kila Kate and Dhen, busy din naman sila. Sorry Kate pero kailangan mong marealized lahat ng nangyayari sayo.

Naglakad lakad muna ako sa subdivision namin, nilakad ko mula kanto hanggang sa loob ng subdivision. Pumunta muna ako dito sa park, wala naman ding mga bata kasi weekday ngayon at 2pm palang kaya dito muna ako magstay.

I play a song then I sing along, this would lessen the burden that I've carried for almost a month.

Rewrite The Stars: Zac Efron, Zendaya

You think its easy?

You think I don't wanna run to you?

But there are mountains

And there are doors that we can't walk through

I know you're wondering why

Because we're able to be

Just you and me within this walls

But when we go outside

Your gonna wake up and see

That it was hopeless after all

No one can rewrite the stars

How can you say you'll be mine

Everything keep us apart

You'll be the one I was meant to find

Its not up to you, its not up to me

When everyone tells us what we can be

No one can rewrite the stars

Say that the world can be ours tonight

Sarap sa feeling??.

*clap clap clap clap*

Hala may tao!!! Nakakahiya naman to, baka judger to ah. Hindi naman kasi kagalingan boses ko eh.

"Marunong ka palang kumanta." Ken??

"Bakit ka nandito? Sinusundan mo ba ako?" Tanong ko.

"Bakit? May magagawa ka ba?" Umalis nalang ako instead of fighting with him.

"Teka lang! Nagbibiro lang eh." Habol niya sa akin

"Well, its not a joke for me then." Inis na sabi ko.

"Sorry, galit agad eh." Pigil niya sa akin sa paglalakad.

"Please leave me alone. Gusto ko muna na mapag-isa." Sabi ko.

"Okay." umalis na siya, akala ko mang a-asar na naman siya. Bumalik nalang ako sa swing para magpalipas ng oras. Makulimlim ang langit. Kamusta na kaya si Bal? Naiiyak tuloy ako, kahit gusto ko man siyang tulungan pero siya mismo ang may ayaw ng tulong kaya lumayo muna ako para makapag-isip siya ng maayos.

KEN POV

Hi! I'm Ken Prada. 20 years old. Same village with Sandra pero hindi na niya ako naaalala. Hindi ko alam kung good news yun pero ang importante nandito na ulit ako sa tabi niya, hindi na ulit ako aalis sa tabi niya. Umalis ako sa park kanina para kumuha ng payong, sobrang dilim kasi ng langit baka biglang umulan wala siyang payong.

"Ate pwede po akong makahingi ng payong?" pasuyo ko sa kasambahay namin.

"Sige po Sir, saglit lang po." mabilis na kinuha ni ate yung payong kaya agad na din akong lumabas pagkakuha.

"Thank you po ate." sabi ko at bumalik na sa park.

Paano siya nakakatulog ng ganito? Sa swing pa talaga ah. Buti nalang sakto dating ko dahil biglang umulan. Pero hindi pa din siya nagigising. Ayaw ko naman siyang gisingin mukhang pagod kasi siya kanina.

"Bakit dito lang umuulan?" Hindi siya nagbago. Linibot niya ng tingin ang paligid and finally...

"Ikaw na naman?" gulat na tanong niya. Nagsmile nalang ako. "Anong ginagawa mo dito?" dagdag niya.

"Obvious ba?" asar ko sa kaniya. "Uy saan ka pupunta!!! Umuulan!" Nagalit ko ata talaga siya.

"Leave me alone!" sigaw niya sa akin habang pinapayungan siya.

"Magpayong ka muna!!" Hindi niya ako pinakinggan kaya hinabol ko nalang siya. Binigay ko sa kanya ang payong ng sapilitan kesa naman magkasakit pa 'tong babaeng to.