YANNA’S POV
Hindi ako nakatulog buong gabi.
Kahit nakahiga na ako, ang mga mata ko ay nakatitig lang sa kisame habang ang dibdib ko ay parang binubugbog ng emosyon. Walang patid ang luha, tahimik lang na umaagos sa gilid ng pisngi ko. Walang hikbi, walang ungol, pero ramdam ko ang kirot mas masakit pa sa kahit anong sakit na naranasan ko.
Si Nathan.
Ang lalaking minahal ko sa paraang hindi ko kailanman inakala. Ang lalaking iniyakan ko, pinagdasal ko, at pinili ko araw-araw kahit gaano kahirap.
Pero sa isang tawag, sa isang gabing puno ng rebelasyon, tila napunit ang mundo naming dalawa.
Gabi pa lang, nag-empake na ako. Tahimik. Maingat. Hindi ko alam kung paano ko naitayo ang sarili ko sa bawat paghakbang. Hindi ko rin alam kung paano ko naitupi ang bawat damit ko na tila may bigat
