Unlocking His Past

CHAPTER 14

—GOLD'S POV—

Pagkatapos ang pangyayari na 'yon sa bookstore ay nagpaalam na kaming umuwi. May sundo naman kami kaya hindi kami nahirapan na umuwi. Quarter to 8 na nang makarating kami sa bahay.

Sa labas pa lang ng Mansion, naabutan kong naglalakad sila Dad at Tito Irill at animo ay may pinag uusapan.

"Dad..."

Pina-una ko sila ni Ame at yaya pumasok sa Mansion habang ako ay tumigil para abangan silang dalawa ni Dad. Nawala sa isip kong kailangan ko pala makausap si Dad tungkol kay Mr. Anderson. I need to clarify things from him.

"Good eve, Dad? Nandito ka pala, Tito."

"Oo, Gold. May ibinigay lang akong impormasyon sa kaniya." He's pertaining to Dad.

"Ah ganoon po ba."

"How's school?"

"Boring." I answered. "By the way Tito Irill, I didn't know that Ritch was also studying in Glaizar. I thought she was been home schooling for years."

"Ah y-yeah—" Saglit pa silang nagkatinginan ni Dad. "About that I think your Dad should be the one to tell you, right Mike?"

What do you mean, Tito?

"I've got to go. I have many things to do. So, mauna muna ako." Tito said while walking towards his car.

"Tawagan mo ako kung may bagong impormasyon," seryosong saad ni Dad habang si tito ay tumango lang at pumasok sa sasakyan niya. Tinignan lang namin itong ipaharurot ang kaniyang sasakyan hanggang sa hindi namin ito matanaw.

"About the mission I gave you—Venom and Dyrelso Clan, you don't need to worry about it. Irill wants to handle—"

"And why would Tito do that?"

"Irill will be the one handle it. You focus on your studies. Pumunta ka sa office ko pagkatapos ng hapunan, ipapaliwanag ko roon." I nodded and watched him enter the mansion.

What's the matter again? Ni minsan ay walang binigay si Dad na mission sa akin kahit na gaano pa kahirap 'yan na binawi niya. At kailanman, hindi pa sinasalo ni Tito ang kahit anong mission ko. So yeah, what's the matter now? Why did they changed their minds all of a sudden?

Pagkatapos ang pag uusap namin sa labas ng Mansion ay pumasok na rin ako sa loob at dumeritso sa kwarto ko. I decided to open my social media account before I take shower. Naagaw ang atensyon ko sa dalawang message. Kahit na marami akong natanggap na mensahe at notifications, napahinto ako dahil sa dalawang mensahe na nanggaling sa dalawang tao.

From: Rio

"I can't go home. Something emergency came up. Sorry. Promise I'll be there before your birthday."

I'll surely make you pay when you got home here, you've just deceived me. Tsk! My birthday? Matagal pa 'yon eh. Almost 3 months from now and August pa lang naman.

Ang isang message naman ay galing kay Nerd.

"I'm sorry for mistaking baby Ame as your child hahaha. By the way, can you send me our picture a while ago. Remembrance, you know?"

It was sent 10 mins ago. Bakit pa siya hihingi ng copy ng pictures eh kay Ame na phone gamit kanina. Tsk!

"For remembrance nga, Gold."

Tsk! Tinignan ko lahat ng mga message ko at napagpasayahan na rin mag shower. Ilang minuto rin ay natapos ako maligo, tamang tama lang nang kumatok si yaya para sabihin ng maghahapunan na raw. Nagsuot na lang ako ng pantulog para deritso ako sa tulog mamaya. Pagkababa ko ay nandoon na naka-upo si Ame at Dad sa may kahabaang dining table.

"Mommy Gold, hurry up! Let's eat na po. I'm very duper duper hungry."

"You are always hungry, Ame!" natatawang sabi ni Dad. Natigilan naman kaming dalawa ni Ame sa nangyari.

"What?"

Did Dad just throw a not-so-corny joke? Okay, that's new.

"Maupo ka na, Gold," biglang seryosong utos niya.

Now he's back to being a serious man. Maliban sa Clan, tanging pamilya ko lang nakakaalam ng pangalan na Gold. They used to call me in that name, especially when were in the training ground or here in Mansion. Tahimik lang kaming kumakain nang magsalita ulit si Ame.

"Pwede ba tayong pumunta ulit doon sa store ni kuya Reiz, Mommy?"

Natigilan ako nang i-open up na naman ni Ame ang tungkol kay Reiz. Akmang pagsasabihan ko na sana siya nang sumabat si Dad.

"Who is Reiz?" he calmly asked.

Though I am pretty sure, he's very curious now.

"Nothin—"

"Mommy Gold's friend, Tito."

Fuck! I didn't say he's my friend! Bigla kong iniwas ang tingin ko nang mahagip ang ngayong tumatalim ng tingin ni Dad. Heto na nga sinasabi ko. Nako naman, Ame!

"Hindi ko alam na may kaibigan ka na pala, Gold."

I just stayed silent.

"Mabait po siya, tito. He's cute and super kind!"

"Since when, Gold?" Dad didn't mind Ame blubbering words about Nerd. I could sense his stare at me bur I chose not to look back.

"What did I told you about it?" His voice is cold as ice and hard as rock. The tension keeps on arising and I hate to admit but Dad can always gives me chills down in my nerve. s**t!

"Tito, is there a—"

"GOLD!" pasigaw na saad ni Dad. Agad naman akong napalingon sa kaniya. Nahagip ng tingin ko si Ame, na naalarma sa biglang pagsigaw ni Dad.

"What did I told you?"

"No friends."

"Then, ano ang sinasabi ni Amethyst."

"I have only one friend."

Si Rio lang ang tinuturing kong bestfriend. Siya lang din ang gusto ni Dad na maging kaibigan ko.

"Are you saying that Amethyst is lying?"

"Wala akong sinabi—"

"What's his full name?" he cutted my words off, still having this almost deadly glare.

"Tito, why are you shouting—" rinig kong tanong ni Ame, hindi ko naman siya magawang tignan. Sapat na iyang tingin ni Dad para makaramdam ako ng mumunting takot.

"GOLD, I'M ASKING YOU WHAT IS HIS FULL NAME!"

Seconds passed, still, I didn't uttered any word and he received no response from me. I wince when we heard a loud bang coming from this wooden table.

"GOLD, YOU WON'T LIKE IT IF I'LL BE THE ONE TO SEARCH FOR HIM—"

"MIKE!" Napalingon na naman kaming tatlo sa sigaw na galing kay yaya. Lumapit ito sa 'min. Buti na lang at tapos nang kumain si Ame, kaya pinapunta na siya ni yaya sa kwarto niya. Hindi naman ito nag abalang magreklamo, alam kong naiintindihan niyang may masamang nangyayari sa pagitan namin ni Dad pero bata pa rin siya para makita kaming nagkakaganito.

"Mike naman, tao rin si Gold. Normal lang na magkaroon siya ng kaibigan. Normal lang sa edad niyang makakilala ng bago. At walang masama kung magkaroon ng kaibigan ang anak mo," mahinahong paliwanag ni Yaya sa kaniya.

"Hindi niya kailangan ng bagong kaibigan, Bebang. Mabubuhay siya ng wala ito. Sapat ng kaibigan niya si Rio."

"Kahit minsan naman, Mike bigyan mo ng normal na buhay si Gold."

That hits me hard. Simula nang isilang ako, wala akong matandaang oras na naging normal ang buhay ko. Siguro nakakagawa ako ng normal na bagay kung wala si Dad o 'di kaya hindi niya alam.

"Bebang, you knew it in the first place, that word will never be present if you are an Ilthrov."

Tahimik ko lang silang pinagmamasdan. Parang wala ako rito para magsagutan sila. Ewan ko ba pero pakiramdam ko ay parang bata akong ituring nilang dalawa.

"Jusmeyo Mike, para sa anak mo naman yan ah! Anak mo 'yan! Kung tingin mong iyan ang makakapagpasaya sa anak mo, bakit hindi mo hayaan?"

"Bebang, ano ba ang mahirap intindihin?"

"Ikaw ang hindi makaintindi—"

"Nawala si Silver dahil diyan! Nawala ang anak ko dahil sa isang kaibigan!"

My eyes got bigger when I heard Dad said. Hindi ako makapaniwalang tumingin sa kaniya, na kay Yaya ang atensyon niya at tila nakalimutang nandito pa ako.

May alam ba si Dad sa pagkamatay ni Silver?

If yes, why didn't he told me anything about it.

"Nagpapatawa ka ba, Mike? Nawala si Silver na hindi man lang nagkaroon ng kaibigan maliban kay Ve—"

"Shut up, Bebang!" galit na galit na sigaw ni Dad, pero hindi pa rin nagtinag si Yaya sa kaniya.

"Kahit si Desiree ay gugustuhing magkaroon ng kaibigan ang anak mo. Kahit siya, papayag iyon kung alam niyang sasaya ang anak niya."

"Huwag mong idamay ang mga matagal nang wala, Bebang. Ako ang ama at ako ang masusunod."

Padabog kong ibinaba ang hawak kong kutsara at tinidor. Ano nga ba ang magagawa ko? Siya ang ama at siya ang masusunod. Kahit ano pang paliwanag ang gagawin ni Yaya, siya pa rin ang masusunod. Naiintindihan ko ang pinupunto ni Yaya, somewhat I agree with her. I admit, I longed for new accompany from new friends. But given the fact that I am an Ilthrov, yes I do agree with Dad too. Maliban sa possibilidad na traydurin ako, ay malaki rin ang posibilidad na mapapahamak sila dahil sa akin.

Pero inaasta ni Dad, nakakasakal na talaga. Kung demonyo ako mas demonyo siya. Kung masama na akong tao kung ituring nga mga natatakot sa akin, puwes mas masahol pa siya.

Tumayo na ako sa pagkakaupo ko at walang kibong gumalaw. Habang sila ay tinitignan lang ang bawat galaw ko.

"I don't have any friend except for Rio. Reiz is just a classmate," paniniguro ko

"Are you happy now, Dad?" I asked with full of sarcasm.

He just heave a sighed.

"It's for your own good, Gold—"

"Don't worry, Dad. I and Reiz are just classmate. Nothing more." I said and excused myself from both of them. "Bukas na lang po tayo mag usap," pahabol kong sabi.

Kasi kung ngayon kami mag-uusap baka sumabog ako at masabi ko lahat ng hinanakit ko sa kaniya. Hindi naman sa gusto kong maging kaibigan si Nerd, hindi ko lang talaga maintindihan ang rason niya para pagbawalan akong magkaroon ng kaibigan.

"I wish you were here, Mom."

I really wish.