CHAPTER 28

1265 Words
—REIZ'S POV— Nagising ang diwa ko nang marinig ang mga boses malapit lang sa 'kin. Tila nag uusap, hindi ko mawari kung tungkol saan. Maya-maya ay tumataas ang boses ng isa, tapos ang isang naman. Animo ay nakikipagtalo sila pero ginagawa ito ng patahimik dapat. "He's my classmate. He's Reiz Santos." "Gold, last time you almost brought a stranger turned out to be a Dyrelso. "I know, Dad. But Reiz is closely to be my friend. He is actually the one Amethyst was talking about." "I don't care, Gold. The security of our Clan is a must. Classmate mo man o hindi, kailangan pa rin nating I-secure ang mansion. You knew very that aside from the closest people we have, our mansion is our next weakness. We all have everything here, including all our secrets." "I know. Very much know. Just trust me. Leave this to me, Dad. Please?" It's her voice. Blaire's voice. Suddenly, I remembered what I did. Noong sumasayaw kami kagabi sa Senior's Night, I just confessed. I confessed what I feel for her. I like her. I don't know why or how or when it started. I just like her. I realized it when me and Hanieza talked two days before the Senior's Night, everything made sense. Hanieza said sorry to what she did especially the part that she cheated. Yes, she cheated but she regretted it. "Only a classmate? Just to inform you, this is the first time you brought someone—a boy here in the mansion. I want you to enjoy your life but please, be careful. You don't know him that much." "Ako na bahala, Dad. Trust me." Nanatiling pikit ang mga mata ko hanggang sa marinig ko ang mga yabag nila, ilang sandali lang ay bumukas at sumarado ulit ang pinto. "I know you're awake." With that I opened my eyes. Revealing an all black ceiling, my eyes went to my right side, everything here is black, it's like almost of this room filled with black. "I don't know where your house, so yeah, dito na lang kita dinala. Iyong motor mo nasa labas lang. I can't open your phone since I think its lowbatt and there's a password on it." Dahan-dahan akong bumangon. Si Blaire naman ay nakaupo sa tabi ng parang lamp table niya. "Thank you." "For?" "Saving me? Hindi ko alam kung bakit niya ako sinundan. Hindi ko rin alam kung ano-ano pinagsasabi niya. Saktong umatake ang sakit ng ulo ko. Do you know that, guy?" Umiling lang ako bilang sagot. "Ikaw ang sinundan niya. Bakit ako ang tinatanong mo niyan? Ako naman magtanong niyan, kilala mo ba siya, nerd?" "Akala ko siya ang sundo mo kasi nilapitan mo siya. Nagmadali na rin naman akong umalis dahil inaanyok na ako kanina, teka anong oras na ba?" Saglit pang tumingin si Blaire sa relo niya. "Passed 12 noon." Ano kaya nangyari sa lalaking 'yon, huling natatandaan ko ay tinutok niya ang baril sa kay Blaire at nawalan ako ng malay sa matinding sakit ng ulo ko. "What happened to him?" "Who?" Blaire's asked innocently. "That Trover, what happened to him. Last timr I saw him was he's holding a gun and even pointed it to us. What was his surname again?" "Ahhm, that bastard. I just give him the lesson he deserves." "Did you killed him?" I prankly asked. "Sort of?" "WHAT?!" Pinatay niya? She wouldn't do that, did she? "You heard it right—" "You've got to be kidding me, Blaire. Did you really killed him? "Medyo. Relax, let's say, pinatigil ko lang siya sa pangangati niyang mangmwersyo sa mga buhay ng tao. He deserves it." "You killed him, don't you?" "Relax and he was the mastermind of the gunshot incident in our school—" "How did you know that?" Naguguluhan ako. Sino ka ba talaga, Blaire? Simula pa lang nahihiwagaan na ako sa 'yo. "Do you want to be like Trover—disabled, if yes, I could tell you now," she said while smirking. That made me silent, her smirked gave me chills. Creepy. Ngayon ko lang napansin na suot ko pa rin pala ang tuxedo ko. Tumayo na ako mula sa pagkakaupo ko sa parang mahabang couch. At ginali ang mata ko sa buong kwarto. Malaki ito, triple ang laki sa kwarto ko. Magara pero nakakatakot dahil sa ambiance na mayroon ito. "Your room?" mahina kong tao at nililibot pa rin ang tingin ko. "Yeah, you need to wear this before we go out." Napatingin ako sa kaniyang kaliwang kamay na ngayo'y may hawak Eye mask. "Para saan 'yan?" "Do you want to be like Trover—disabled, if yes, I could tell you now," pag-uulit niya sa sinabi. Sinunod ko na lang siya, kinuha ko ang eye mask sa kaniya. Ano bang mayroon, bakit kailangan pa 'to? "If you want to be safe, what happened earlier will stay with the both of us. Wala kang nakita o narinig. Hindi ka nakapasok sa mansion namin, o kahit dito sa kwarto ko. Wala kang maala. Naiintindihan mo, Nerd? Now, wear that." Naguguluhan pa rin ako. Isusuot ko na sana ang eye mask nang mahagip ng mata ko ang isang maliit na bracelet, parang sinadyang i-display ito sa tabi ng lamp table niya. Familiar... Maliit lamang ito. Mukhang makaluma dahil sa kulay abo niyang kulay. "Why, Nerd?" This is very familiar. Saan ko nga 'to nakita. Ramdam ko na naman ulit ang p*******t ng ulo ko pero hindi ko na pinansin, nilakad ko ang kinaroonan ni Blaire, sa likod niya ito naka-display. "Woy! What are you doing—" Hindi ko rin siya pinansin at saka kinuha ang bracelet sa likod niya. This is beautiful. 'Yong dragon na nakauit dito. Nakita ko na 'to, 'di ako sigurado kung saan. "Hey! Give that back." Mabilis niyang kinuha sa akin ang Bracelet. R.V.O.D Wait. "Tingin ko nakita ko na 'yan, or they just have same design." "What?" Blaire almost exclaimed. I'm trying to remember where did I saw that dragon and the letters. "You okay, Nerd?" I nodded. Confuse is written on her face. She putted back the bracelet to where it was display. I decided to wear the eye mask. Then everything went black. Wala akong makita dahil sa piring. Naramdaman ko ang kamay ni Blaire na humawak sa kaliwang braso ko. Pilit kong kinalkal kung saan ko nakita ang dragon at ang mga mismong bracelet. Where did I saw—nakadalawang hakbang pa lang ay atumigil ako nang maalala. Alam ko na. Inalis ko ang eye mask saka tinungo ko ulit ang kinalalagyan ng bracelet. "I'm sure I saw this one before. Wait—" "You mean, you have encountered that dragon sign something? Where?" "In my dreams." Yes, this has been pestering my dreams last year, after I got discharged in the hospital. Wala talagang gabi noon na hindi ako ginagambala niyan sa panaginip ko. Natigil lang iyon nang binigyan ako ng gamot ni Dad pampawala ng sakit ng ulo ko. "Useless. You're waisting my time Nerd. Put thay eye mask back. Ihahatid na kita sa labas ng mansion—" "This dragon." I showed her the part where dragon was. "I also saw this." It's like I got her attention. Alam ko na. "My Dad," My eyes landed in the bracelet I am holding. "He has the same dragon tattoo on his back. Just below his neck." Blaire's expression confused me more. Pinaghalong gulat, galit at pagtataka. Isa lang ang sigurado ako, daig pa niya ang pinagsukluban ng langit at lupa sa narinig. What's with that dragon?
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD