Pinapunta ko na sila Miya sa kwarto namin at ni-lock ang mga bintana at pinto.
“Anton…” nanginginig kong tawag, pero hindi siya agad sumagot. Diretso siya sa mga guard, mabilis magbigay ng utos.
“Stay here,” utos niya sa akin, pero agad akong umiling.
“Hindi. Hindi ako lalayo,” matigas kong sagot.
Saglit siyang napapikit, parang pinipigilan ang sarili, bago tumango.
“Fine. Pero sa likod ko ka lang.” Humigpit ang hawak ko sa damit niya habang nagsimula kaming gumalaw. Rinig ko ang mabilis na yabag ng mga guard, ang mga bulungan sa earpiece, at ang alarm na parang kumakain sa katahimikan ng gabi.
“Lights off sa west wing,” utos ni Anton.
Biglang nagdilim ang kalahati ng bahay.
“Ginagamit nila ang blind spots,” bulong niya—hindi para takutin ako, kundi para ipaintindi kung gaano kaser
