Nagising ako sa tabi kong nakahilata si Adrian—tahimik, nakapikit, ang mukha may bakas ng pagod pero payapa. Nakita ko ang mga pilat sa braso niya, bahagyang pula pa; nakita rin niya ang bandage sa clavicle ko na iniingat niyang ituring na parang delikadong antigong piraso.
Nagngingitngit sa akin ang mga ngipin sa kung gaano niya ako inalagaan kagabi. Hindi ko mapigilan ang ngiti—kahit mahina, ramdam kong nagsimula nang gumaling ang maraming bagay.
Tahimik akong bumangon. May parte ng katawan na sumigaw sa bawat galaw—mga twinges sa ilalim ng balikat, isang kirot tuwing iikot ang dibdib—pero nanaig ang determinasyon. Gusto kong iluto ang almusal para sa amin. Hindi lang dahil gutom; dahil gusto kong iparamdam sa kanya na kaya ko ring mag-alaga.
Dahan-dahan kong pinalihis ang unan sa lik
