KABANATA 3
1535 Words
Pag tapos kung sabihin ang salitang iyon ay biglang dumilim ang paligid. Nakaramdam agad ako ng takot, even the person in front of me was gone. I don't know what to do. Gusto kong sumigaw ngunit ayokong maging mahina.
“Dad? Raine? R-raze?” I called them. But dad didn't even respond, neither Raine. Hindi ko alam kung naririnig ba nila ako. My hands are shaking. The roses that I was holding was now gone, hindi ko rin alam kung saan na ito nag punta. Maybe raze got it, siguro kinuha niya sa akin.
“You're coming with me, my Queen.”
Nagulat ko sa biglang pag sulpot ng boses sa likuran ko, ramdam na ramdam ko ang presensya nito, mas lalo akong natatakot. That voice was familiar, ang boses na iyon ang lagi kong naririnig, parang it came out of nowhere.
“Who are you?” I asked.
Hinawakan nito ang balikat ko, narinig ko ang pag singhot nito sa batok ko, it tickles. I feel unfamiliar heat came from my body because of what he did.
“I am your husband.” He said at biglang nawala ang presensya nito. Nakaramdam ako ng pag ka hilo. Even my eyes open or not, all I can see was the darkness. Where did everyone go? Bakit parang ako nalamang ang nandito? Bakit hindi bumabalik ang ilaw? Mga tanong sa isip ko.
I want to sleep. That's what I want right now. I lay down even I can't see anything on the floor, gustong gusto kong matulog, hindi ko alam kung bakit. Pinikit ko ang mga mata at dinalaw agad ako ng antok.
NAGISING nalamang ako sa isang napaka laking kwarto. Sobrang sakit ng ulo ko ng magising ako. Para akong may hang over.
“What happened? Is it just a dream?”
Panaghinip lang ba ang nangyari sa birthday party ko? O baka naman masyado lang akong nalasing kaya hindi ko matandaan ang mga nangyari?
Tumayo ako at muling napa upo sa kama. Where am I? I didn't remember na may room akong ganito. Nasa hotel bako?
“Dad?” Tawag ko. But no one's respond. Maybe they are just busy?
Hinanap ko ang banyo, napamangha ako sa napaka laking banyo. It's much more bigger than my room.
“Where the really fvck am I?”
Na excite ako sa malaking bath tub na puno ng rosas. This is my dream! This is what I want in my birthday. A relaxing day of my life. Even the smell of the candles was perfect.
Maybe pakana ito ni Raine, she really knows what I really what in my bday.
Hinubad ko ang manipis kong damit, I don't remember na nag bihis ako kagabi, o saan galing ang suot ko. Even my undergarments is now on the floor, now I'm already naked. No one is here so I'm free to be naked.
I slowly drown my body on the bath tub.
“Hmnnn...”
I close my eyes and enjoyed the moment. Kung nasaan man ako ngayon ay gusto ko munang mag stay, kung ganito ba naman ka ganda ang banyo at kalaki ang kwarto, para akong prinsesa. My room in our house was big too, but this room was my dream. Parang ito yung nababasa ko sa mga libro. Kulang nga lang ng prince charming. Speaking of prince, mas bagay ang blue eyes guy na maging prince charming, kamuka niya ang prinsipe sa snow white but the hair was black. But it looks perfect on him.
I smiled at huminga ng malalim. I loved the smell of the candles. It makes me relax even more.
Ilang oras din akong nasa banyo. Nang mainip ako ay lumabas na ako, still naked. Nakita ko ang isang pulang damit sa kama. Wala naman ito dito kanina. Hindi naman ako naka rinig ng katok man lang, o baka naman masyado lang akong na relax kaya hindi ko narinig? Whatever the reason, I still like it. I loved the dress. Red and classy, it looks sexy on me. It fits, parang tinahi talaga ito for me.
May second party paba ako? Ito ba ang surprise ni Daddy sakin? I'm so excited!
May mga make up narin sa maliit na mesa kaharap ang malaking salamin. Nag ayos na ako ng sarili, I just wore a light make up, mas bagay kasing simpleng make up lang sa dress na suot ko. I looked my self in the mirror, para na‘kong si snow white—mas lalo pakong pumuti dahil sa dress ko.
“You look perfect.”
That voice! Lumingon ako upang harapin ang may nag–mamay ari ng boses.
“You? Anong ginagawa mo dito?” tanong ko sa kanya. He looks so handsome and perfect. I felt something in my tummy, parang mga paruparu na gustong kumawala. Strange feeling! This is the first time I felt this way.
Imbes na sagutin ako ay inilahad nito ang kanang kamay. Then he smiled sweetly.
He smiled!
He smiled!
He smiled!
My world stops. Parang nag slow mo ang pag ngiti nito. My heart beat so fast, did my heart is on the race? Why I'm feeling this way? I asked my self, even my brain are not functioning right now. Should I take his hand? Lumunok ako ng ilang beses at nanginginig na inilapat ang kamay ko sa malamig nitong kamay.
Wait! Bakit malamig? Is he nervous too? Maybe that's the reason why his hand was cold, like mine right now. Hindi ko alam kung napapansin niya ba ang panginginig ng kamay ko.
My senses back when we already outside the room. The whole place makes me wonder kung nasaan ba talaga ako, the coldness of every part of the place, the classic designs like palace and the whole place is like a damn palace!! Nasa ibang mundo bako? Wala naman akong natatandaan na may ganitong lugar.
Matapos ang ilang minutong pag lalakad ay napadpad kami sa isang harden. It's so damn big, and every corner has a different kind of flower. Mapapasabi na talaga ako na parang panaghinip lang ito. I paused at binawi ang kamay ko. I pinch my left hand, It hurts. I slap my cheeks and it hurts again. So this is not a dream?
He just stood there and watching me with disbelief. Jeeeezzz! He really looks good. I can't even takes my eyes on him. Paano siya naging ganun ka perfect?
“Staring is rude.” He said.
Umiwas agad ako ng tingin. Hindi ako maka pag salita, nakakahiya. Nahuli niya akong naka tingin sa kanya.
“Saan ba kasi tayo pupunta?”
“We're getting married.” Tipid na sabi nito bago muling kinuha ang kamay ko at mahinang hinila sa kung saan.
Ikakasal kami? Nag jojoke ba siya? Siguro jinojoke time niya lang ako. Wala akong ginawa kundi mag pa hila.
Doon ko lamang napagtanto na hindi ito nag bibiro. Maraming tao ang mga naka upo sa mag kabilang gilid, nasa gitna ay red carpet patungo sa unahan na kung saan may lalaking naka itim na katulad ng suot ng pare sa simbahan, parang tanging kami nalamang ang hinihintay ng mga tao sa paligid. Totoo ba talaga to? Alam ba to ni Daddy? Pero kaka eighteen ko lang. Siyaka hindi ko pa siya masyadong kilala.
Napaka bilis ng mga pangyayari. Parang hindi ako maka lakad ng maayos ng patungo na kami sa gitna. At bakit pula at itim lamang ang suot ng mga naririto?
“Bakit wala si Daddy dito?” tanong ko.
Wala akong natanggap na sagot. Even Raine was not here. Hindi ko kilala ang mga nandito. I was about to cry when he cupped my face and smiled.
“Everything was going to be okay.” he said sweetly and calm. It's like a song to my ears. So I nodded. Magkasama kaming naglakad patungo sa unahan habang nag papalakpakan ang mga tao sa paligid. Am I really getting married? Pero hindi pako handa. Ayoko pang matali sa isang tao.
Gusto kong tumakbo palayo, but when I look at him, parang sinasabi nito na magiging okay ako. Pero ayokong magalit si Daddy sakin. Lalo na't wala siya rito. Alam niya ba ito?
Hindi ko namalayan na nag sasalita na ang lalaking naka itim sa unahan, habang ako at tumingin sa mga mata niya, hindi ko mabasa ang mga sinasabi ng mga mata nito. I stiff when he's blue eyes turning ito red, but when I blink twice, it was blue again. Am I hallucinating? Maybe I was in shock.
‘I don't want to get married yet!’ Anang isip ko.
“Ikaw babae tinatanggap mo ba na maging kabiyak si Raze Demetri Buencumino, sa hirap at ginhawa, sa kasiyahan man o sa sakit, at paghihiwalayin lamang kayo ng kamatayan?”
Umiling ako at doon na tuluyang tumulo ang mga luha ko. I can't. I don't really know who Raze really was. And Dad is not here. Masyadong mabilis ang mga nangyayari.
Nanginginig ang mga labi ko. Anong isasagot ko?
‘Just said no Luna’ anang isip ko. Huminga ako ng malalim at nagsalita.
I was going to said no but my lips said. . . .
“Yes,”
- Writer
