“Bakit? Gaano ka kasigurado na pangarap ko talagang maging inhinyera?”
Lolo, pasensya na.
Sinalubong ko ang titig niya, punong puno ng pagkabigla ang mga mata niya.
“Hindi ba’t gusto mong maging inhinyera? Kaya nga’t Civil Engineering ang kinuha mong kurso” naguguluhan niyang sambit.
Natawa ako.
Hindi niya talaga ako kilala.
Palagi niya akong tinatawag at inaangkin na anak pero kahit kailan ay hindi niya ako naintindihan.
Hindi ko inalis ang titig ko sa kanya.
Ang saya na nakikita ko kanina na napalitan ng gulat ay punong puno na ng pagkagulo at pagtataka ngayon.
Walang kwenta.
Ilang emosyon na ang nakita kong dumaan sa mga mata niya ngunit ang akin ay nanatili paring hungkag, blangko.
“Hindi ko kailangan ang pera mo” nakita ko ang pagdaan ng sakit sa kanya.
He’s too easy to
