Yumuko ako, pinagmasdan ulit ang aking mga daliri.
“Hayaan mo na, kesa naman mangalay ka dyan”
Mga puno ang nagsisilbing bakod ng bahay nila Larel, dahil nga nasa gilid kami ay isang malaking duyan lang ang pwedeng upuan. May mga dagta ang katawan ng puno kaya madudumihan ang kung sino man na humawak dito.
Nilingon ko si Larel, hindi siya nagsasalita, pinagmamasdan ako, tinatantya parin kung ano ang dapat sabihin malamang ay iniisip parin ang nangyari kanina nginitian ko siya para masiguro na okay lang ako.
Sanay na ako, okay lang.
Bumuntong hinga siya bago magsalita.
“Kukuha lang akong pagkain” tumango ako.
Matapos niyang umalis sa harapan ko ay nagmasid ako sa paligid. Ang ilan sa mga nakatingin kanina ay mas pinili ng pagtuonan ng pansin ang sariling pagkain pero may iilan pari
