Signed Wife

PROLOGUE "Hey miss! Wake up!" I pretended not to hear the voice of a man with a deep baritone voice. Lalo kong pinag igihan ang pagtutulug-tulugan ko. I'm afraid to be caught faking my sleep. "Miss. Miss. How did you get in my car?" As I heard his question, I know he has an idea that I am faking my sleep. But I still refused to open my eyes. Kahit ako kinukwestyon ko ang sarili kung paano ako nalagay sa ganitong sitwasyon. "I know you're awake." But I chose to ignore. Wala akong balak buksan ang mga mata ko at harapin ang lalaking hindi ko naman kilala. At hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit hindi ako natatakot. "I need to go somewhere and I can't wait 'til you have the courage to face me. If you don't open your eyes and speak to me, then I'll just bring you over. I have a very important meeting." Kinabahan ako sa narinig ko pero hindi ko parin kayang buksan ang mga mata ko at harapin siya. Hindi ko pa kayang bumangon. Nalalagay ako sa sitwasyong hindi rin ako sigurado. Hindi ko alam kung saan ako pwedeng dalhin ng estrangherong ito. Pero teka, gusto ko 'yong ideyang lumayo. Gusto ko 'yong ideyang maglaho. Pero handa ba akong malaman na hindi titigil ang mundo niya kahit pa mawala ako? "Okay, guess you really want to go with me. I really need a company as well. I think I can use you." Kumunot ang noo ko sa narinig. Kasabay niyon ang pag-ugong ng makina ng sasakyan at naramdaman kong umaandar na 'yon paalis ng parking space. Ni hindi ko pinagsisihang hindi dumilat kahit pa nararamdaman kong palayo na kami ng palayo. "Hindi ko alam kung ano'ng nangyari miss, pero your action is a bit inappropriate and reckless for a young lady. Aren't you scared that I might sell you in the black market worse keep you as a hostage? Bottomline, pagkakitaan kita? I gave you chance... Pero------" "I'm not a young lady anymore. I'm 29. Baby face lang ako." I heard him chuckled. "Finally." Maikli niyang sabi na para bang masaya sa resulta ng ginawa niya para mapabangon ako. Tama bang takutin ako ng gano'n? At nagkaroon ako ng pagkakataon na pagkatitigan ang lalaki sa driver's seat. He has a masculine physique. Alaga sa workout, I can say. Kapansin-pansin din ang balbas niyang hindi gaano makapal na ang perfect ng pagkakatubo. "How did you get in my car?" Tanong niya na nagpabalik sa aking sensidad. "I need to escape from embarrassment." Tapat kong sagot na hindi man lang nautal o nagdalawang isip. He smirked. "Someone special? Relative? Unwanted scene? Cause as I see it, you're not ashame of intruding someone's private property and literally laid your filthy body to save your ass from someone or something you're afraid getting caught. You're not a stalker, are you?" Hindi ko alam kung bakit napakarami niyang nasabi. Or maybe he is now building not so good connection with me? "Sorry," 'yon muna ang nasabi ko. Hindi ko sigurado kung napansin niya ang pagbabago ng boses ko. Nanghihina na naman akong makipag-usap. Nahihiya akong malaman niya kung bakit ako sumakay ng kotse niya. I'm really glad na hindi 'yon naka-lock. Dahil kung nagkataon, katapusan ko na. "Sorry kung sumakay ako sa kotse mo ng walang pahintulot. E kasi naman, bukas." Hinihintay ko ang reaksyon niya sa narinig sa akin. At tama nga akong lilingunin niya ako mula sa rearview mirror ng sasakyan. Our eyes met. And he looked at me as if I am the craziest woman alive. "Kidding aside, hindi ko naman talaga gustong magtagal sa sasakyan mo. Ang kaso lang bigla kang dumating. Wala pa akong 1 minute dito e narito ka na agad." Our eyes met again. "That's crazy! So kasalanan ko pa pala? Kasalanan din ng kotse kong bukas?" "Sort of." Ngumiti ako ng alanganin. He burst in laughter. "Are you for real? Aren't you afraid I might sue you on this?" "Grabe. Bakit naman aabot sa ganon? Baka pwede naman natin itong pag-usapan ng mahinahon." Ang malalim na boses niya ang bumuhay sa takot sa dibdib ko. Baka nga dalhin ako nito sa presinto. Dahil 'yon din ang action plan ko pag may bigla nalang pumasok sa kotse ko na hindi ko kilala. Dahil di ba, sino namang magpapaka-sleeping beauty sa kotse ng may kotse? At kung magkataon na dalhin nga niya ako sa presinto... Sino'ng tutubos sa'kin? Ayokong malaman niya na galing ako sa lugar na hindi niya gustong malaman ko rin. "Then tell me, what are you afraid of to the extent that you will break in to someone's property? I'm hell curious." My mood shifted. "Just bring me to the nearest police station then." Minsan magulo din akong kausap. Palaging nagtatalo ang isip ko. Paiba-iba ng mood. Paiba-iba ng desisyon. Kaya siguro hindi niya ako kayang i-handle... Kung sakali na i-surrender niya ako sa presinto, kay Tau nalang ako magpapasundo. Alam kong hindi niya ako pipiliting magsalita. At pasensyosong maghihintay kung kailan ko kayang magsabi. He just know what to say, but will keep his mouth shut just because he knew me exactly and he trusted me even though sometimes I am impulsive. "No, I won't bring you there. As I see it, I saved you. Save me too." Nagulat ako sa pagbabago ng desisyon niya. Sa pangatlong pagkakataon na nagtama ang mga mata namin, kitang-kita ko ang sinseridad sa mga mata niya. Hindi siya nagbibiro. I can feel the sadness in his eyes that didn't match the tone of his voice. "Yes, save me from embarrassment too. It can be a life saver or another embarrassment for you."