Our Strings(Book3)

OUR STRINGS- 34

"What? Paano nangyare iyon?" Gulat na gulat na tanong ko. I even looked at him to see if he's joking pero walang bakas ng pagbibiro ang mga mata niya.

"It's real, Gotica. Lets sit and I will tell you the whole thing." Hinila niya ako sa may gilid ng gazebo kung saan tahimik. Hindi ko namalayan na masyado na palang malalim ang gabi.

Kumawala ako mula sa pagkakahawak niya. Bahagya pa akong nakaramdam ng awa kay Raj dahil sa pamamayat niya at pagkakaroon ng malalim na mga mata.

Halata mo sa kanya na hindi rin siya nagkaroon ng kapayapaan noon mga nakaraan. Ngumuso si Raj kahit hindi niya ako tinitignan. Umiwas ako ng tingin sa kanya at binalik ang mga mata sa malawak na kalangitan.

"Remember when we were younger?" He suddenly asked. Tumango ako sa kanya. Iyon yung mga araw na tinatago niya ako sa mundo. Mga araw na paulit ulit kong inaamin na mahal ko siya at paulit ulit niya akong tinatanggihan.

Mga araw na baliw ako sa pagamamahal pero binabalewa niya. Mga araw na palagi ko siyang pinipili kahit hindi ako ang pinipili niya.

"My mom and dad always fight kaya ang gulo gulo din ng kabataan ko. I don't know what's the reason hanggang sa nalaman ko na may karelasyon si Daddy at nagka- anak sa iba." Salita niya.

Hindi ako nagsasalita. Nanatili akong tahimik sa harap niya. Nasasaktan din ako kase akala ko ang perpekto ng buhay niya pero hindi naman pala. Ako yung bata na sinasabi ni Raj. Ako ang batang nag papangit at nagpahirap sa kanya nung kabataan niya.

Bumuntong hininga siya tila ba nag iisip kung itutuloy niya ba magsalita o ano.

"Until I met you. Unang kita ko palang sayo ay gusto na kita. I just don't have the balls  before dahil mas bata ka." Patuloy niya.

Tandang tanda ko ang araw na iyon. Birthday ko noon at inaya lang ako ni Alice na maglakwatsa sa clubhouse para libangin ako sa paghihintay sa pagdating ng mga magulang. Araw na nagustuhan ko na si Raj.

Bahagyang ngumiti si Raj. "I was totally smitten sa isang junior highschool na babae while I was in college. Kaio even teased me pero kahit minsan ay hindi ako umamin." He smiled at shooked his head. Tila ba may inaalala na mga bagay na nahihiya siya.

I don't know what to feel. Alam kong may special sa pagtrato niya sa akin noon at minsan ko na din binigyan ng label o laman. Kahit kasi paulit ulit itanggi ni Raj na may feelings siya sa akin noon. Iba pa din yung ginagawa at pinaparamdam niya sa lumalabas sa bibig niya.

"Alam kong alam niya iyon because he knows me well. Pero dahil hindi pwede, I kept it myself." Bumuntong hininga si Raj. Tila ba ang dami niyang iniisip at gusto sabihin pero hindi niya alam kung paano uumpisahan lahat. Hinawakan ko ang kamay niya at ngumiti.

Umiwas siya ng tingin sa akin at marahan piniga ang kamay ko. "Day by day, I always search for you. Naasar sa mga kabalastugan ginagawa mo. I want to control you and tell you that I'm here. But then, dahil sa age gap naten noon. I always end up watching you from afar."

Naalala ko tuloy yung nahuli niya kami ni Jace sa garden. Yumuko ang bahagya dahil sa kahihiyan. Natatawa sa mga kagagahan noong kanabataan.

"Gusto kitang bawalan at pagalitan pero pinalaya pa din kita. As much as I want to keep you, I always ended up freeing you." Ngumiti ulit siya na parang madaming inaalala. I smiled too. Memories from our younger years was not quite good pero masasabi mo na for keeps. Kase, kung hindi naman namin pinagdaanan iyon noon. Wala kami sa kung ano man ang meron at nasaan kami ngaun.

"But then, Fate played us well. I was willing to confess to you pero nalaman ko na ikaw ang anak ni daddy. Wala na si daddy ng malaman ko na ikaw ang bata na iyon. By accident. Nakita ko ang profile mo sa kwarto ni mama confirming that you are the real Esquivel." He said painfully. Nagbago ang expresyon ng mukha niya at napalitan ng sakit. I can the pain he felt long time ago.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. I really thought that he is just playing me back then dahil palagi ko siyang inaayos at tinatanggap kahit sa anong paraan at dahilan. I was willing to catch everything from him. I even get mad at him pero may mga dahilan pala siya. Mga dahilan na hinarap niya ng mag isa. I felt so stupid and selfish.

Pakiramdam ko ay napakamakasarile ko para isipin na sa akin lang at sa pinagdadaanan ko umiikot ang mundo noon. Na hindi ko manlang naiisip ang nangyayari o nararamdaman ng iba.

"I want to get mad at you pero hindi ko magawa. Nasira ang pamilya ko dahil sayo. I want to hurt you pero isipin ko palang na sasaktan kita ay mas nasasaktan na ako. Nawala si daddy sa mundo ng ikaw pa din ang hinahanap. I lost everything. Nawala siya na nag aaway pa din sila ni mommy. There is no peace that time." Sagot niya. Hindi ko talaga alam ang sasabihin ko dahil kahit ako mismo ay hindi alam na may ganyan palang nangyari.

Tahimik naman siyang nagkukwento at mahinahon pero parang hindi ako mapakali. I want to hug him and tell everything is fine but I can't. Coz' even me is not sure kung maayos ba lahat. Kung maayos nga ba.

"I really thought that we were siblings. Iniwasan kita noon kung natatandaan mo pero hindi ko kayang tuluyan lumayo sayo. Lahat ng lalaking nagtatangka na ligawan ka ay hinaharang ko. The thought that you'll end up to one of them makes me crazy. Kahit alam kong kapatid kita noon, binabaliw mo pa din ako." Salita niya.

Para akong lumulutang sa mga salita niya. This is the words I want to hear from him then. Pero yung marinig mo ito ngaun mula sa kanya ay iba pala sa pakiramdam. I always dreamt for him to love me back. Hindi ko inakala na ganito pala ang pakiramdam kapag nalaman mo ang feelings niya noon.

I must say na naging selfish din ako sa part ko noon. I never thought that he's been through a lot.

"Nalaman ni mama ang nararamdaman ko para sayo. Until he matched me to Bree. I mean, the real Bree. Sinubukan ko na idivert ang feelings ko sa kanya. Nagka- feelings ako sa kanya para kinalimutan ka. But then, nagmahal ako ng iba pero iba pa din yung nararamdaman ko sayo. Sometimes, at the end of the day. Even the time we were apart. Ikaw pa din, Gotica." His blood shot eyes is the evidence of his sacrifices and pain.

Hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya. I want to hold him forever. I want to keep him. I want a family with him and I want to give Riley the happiness he deserves.

"Nalaman ko na nasa pinas kana ulit nung umuwi ako. I don't know how to get near you. Sira na ang relasyon namin ni Bree. I know that there is no love between us. Sadyang pinilit lang ako ni mama kahit ayaw ko. Kahit alam kong pareho kami nahihirapan. Bree can't dump me kahit alam kong si Anton ang mahal niya out of kindness and mercy. I can't let go of her beacause of mama." Gustong yakapin si Raj ngaun. He is silently crying. Kitang kita mo iyon sa liwanag ng buwan.

"Bakit hindi mo tinanggihan?" Tanong ko. Kung willing naman pala siya palayain si Bree noon. Bakit nanatili siya. Bakit pinahirapan pa nila ang mga sarili nil? I don't get his point.

"Dahil sa utang na loob, Gotica. Nalaman ko na ampon lang ako. May sakit si mama noon at hindi siya pwede mag kaanak. They adopted me. They gave me life and support me.  Simula nalaman ko na ampon ako. Araw araw pinapamuka sa akin ni mama ang mga nabigay nila sa akin bilang utang na loob ko." Mahabang lintayan niya.

Nalaglag ang panga ko. Hindi ko alam ang sasabihin kay Raj. He is so broken and lost. How could I not noticed that?

Huminga ng malalim si Raj at tinitigan ako. I looked at him too without even blinking.

"Nung nakita kita ulit, nayanig mo ulit ang mundo ko, Icai. Nilakasan ko ang loob ko para palayain si Bree at para palayain ang sarili ko." He said. This is all overwhelming. Akala ko noon ay talagang ayaw niya lang sa akin. Akala ko ay hindi niya lang talaga ako kayang gustuhin. Bukod sa bata pa ako ay isa akong anak sa labas.

The twist of life is really unpredicting.  Sino mag aakala na anak ako ng kinilala niyang ama?

"Iloveyou, Gotica. I will fight for you this time. Kahit mawala ang lahat sa akin. Ilalaban ko kayo ni Riley. Kayo lang ang meron ako. Kayo lang ang pamilya ko." Salita niya. Tumulo ang luha ko at sunod sunod na tumango sa kanya. Yan din ang ipapangako ko sa kanya. Magkasama na kami lalaban ngaun sa lahat. Hindi ko na hahayaan na saktan kami o kahit sino sa kanila ng iba.

Marahan niyang hinaplos ang pisngi ko kaya napapikit ako ng mariin. Tumitig siya sa mga mata ko ng walang takot o pag aalinlangan. "Mahal kita, Icai. Mahal na mahal." Then, he gently kiss me on my lips.

"Thank you for being strong. For taking care of our son and for fighting. Thank you for listening to me all the time." Kumunot ang noo ko ng may dinukot si Raj mula sa bulsa niya.

Dumagundong ang t***k ng puso ko ng may dinukot si Raj sa bulsa niya.

It was a small red velvet box. Kumalabog ng usto ang puso ko at hindi mawari ang halo halong nararamdaman.

"I know we are still going to face chaos but I want you to know that I'm with you in this battle. I will be your partner and strenght." His voice says all his feelings and sincerity. Humagulgol na talaga ako ng iyak sa kanya. Hindi ko alam kung ano mararamdaman at sasabihin sa kanya. This is one of dreams to fulfill at hindi ko inaasahan na mangyayari pa ito ngaun.

All I feel is I'm ready to be with him forever. Tumayo si Raj at umayos. Then, he gently bent down on one knee at open the box infront of me.

Kuminang ang diamond sa gitna ng sing sing. It was simple yet elegant and classy. Kasabay ng pagkinang nito ang liwanan ng buwan. His proposal is simple yet very solemn and sincere.

"Will you marry me, Gotica Dior Gatchalian?" He said painfully. Ngumiti ako at tumango sa kanya sa walang pag aalinlangan. He doesn't need to ask coz it's always him. He slowly put the ring on my finger.

"Yes, always, Raj. Always.." sagot ko at saka siya niyakap ng mahigpit.