Tale of Black Wings: Lucian

Chapter 13

Pinasadahan muli ni Zia nang tingin ang paa ko na dumudugo. Nakatapak kasi ako ng matalas na bato sa mag dalampasigan ng halycon sea kaya naman heto ako ngayon. Paika-ikang naglalakad. Hindi naman ganoon kalalim iyong suhat, nasa talampakan lang kasi iyon kaya sa tuwing hinahakbang ko ay nalalagyan iyon ng pressure at napipisil.

"Thanks. Okay na ako rito. Text mo na lang ako kapag nakauwi ka na," I told her. I rested my head against the backrest of our sofa.

"Hindi mo ba kailangang gamutin iyan?" anito. I shake my head at her. Mag-aala-sais na rin kaso ng gabi. Wala na si Papa, nakaalis na siya para sa duty niya ngayong araw.

"Hindi na kailangan. Bukas lang ay matutuyo na ito. I will surely have a hard-time walking but I guess, I will be fine," I told her and she nodded her head at me.

Kinuha ko yung throw pillow mula sa sofa at binato iyon kay Zia para mapaalis ko lang siya. At dahil medyo nagmamaldita na ako sa kaniya. Nawala na rin ang pag-aalala nito para sa akin. Nakiinom lang siya ng tubig at umalis na rin talaga.

Just when I was enjoying the silence that I have all for myself. I heard a soft knock against the closed door of our house. Mas lalo ko lamang pinikit ang aking mga mata at nagbingi-bingihan, in hope na mapapagod din ang kung sino man iyon na kumakatok at susuko na lang sapagkat tinatamad talaga akong tumayo at lumakad papunta sa pinto.

Ang buong akala ko ay umalis na ang kumakatok sa pinto at babalik na lang ito kung hindi bukas ay sa mga susunod na araw. I was wrong, nagpahinga lang kasi iyon sa loob ng ilang segundo at muli na namang kumatok.

Wala yata sa vocabulary ng tao na ito ang sumuko at mapagod. Kesa tuluyan pa akong mabingi at matorete ay umahon na ako sa sofa. Hindi naman ganoon kalayo iyong sofa mula sa pinto kaya nagawa kong makarating doon in no time.

I peaked on the peephole to see who it is. Mas lalo akong nagdalawang isip kung magbubukas ba ako ng pinto nang makita ko si Sir Valiente, but it seems like he is in need for something.

Bago ko pa namalayan ay nabuksan ko na ang pinto at magkaharap na kaming dalawa.

"Yes, Sir? Something I can help you with?" Nanatiling seryoso ang mukha ko. Hindi naman siguro magiging issue kung hindi ko siya ngingitian lalo na at wala naman akong dahilan.

He glance at my wounded feet. Sinikap ko na tumayo nang maayos, na tila ba wala akong pinagdadaanan saka muling hinanap ang mga mata nito.

"Sir?"

Pinilig nito ang kaniyang ulo. He brought his gazes back on my face and then he smiled at me, "I am sorry but do you have a match or lighter? I badly need to use it but I do not have one and the nearby store is closed," he told me.

My forehead crimpled after I heard those. That store across the street rarely closes, even on the holidays they are open so this is a news ro me.

"If you don't mind," he added, when he realize that I am having my doubt and suspicion in my head.

Iika-ikang lumakad ako papunta sa kusina. One thing that my father wanted me to do is to memorize where we have this little thing, in case of emergency. Kahit madilim or kung ano pa man ay alam namin kung saan makukuha ang mga bagay-bagay.

"What happened to your feet?" Napatalon ako sa aking kinatatayuan at napahawak sa aking dibdib dala ng gulat nang marinig ko ang boses na iyon ni Sir Valiente. Nasa likuran ko na ito. Pumasok siya sa loob ng bahay kahit na hindi ko naman siya ini-invite rito sa loob and that make me annoyed.

Teacher siya. Dapat ay mayroon siyang manners. Alam niya dapat na hindi magandang ugali ang basta na lang tumapak sa loob ng bahay ng may bahay. I wouldn't do the same thing on his house.

Sumimangot ako. I made sure that he will be able to notice it as I handed him the lighter.

"Sa iyo na iyan. Hindi mo na kailangang bumalik. Magpapahinga na rin kasi ako. Kung may iba ka pang kakailanganin sa mga susunod na oras. May iba pa naman tayong kapitbahay. Doon mo na lang hingiin o hiramin," ani ko rito. Sinulyapan niya ang lighter na hawak sabay balik nang tingin sa akin.

I subtly gesture the door to him. Hindi naman siya manhid para hindi ma-realize na pinaalis ko na siya. Sinipat niya ang pinto. Ang buong akala ko ay kikilos na ito but I was wrong, he only glance at it and then he brought his eyes to look back at my direction.

"I will but first. Let me help you with that wound on your feet," he said. Alam niya rin kung saan mahahanap ang sugat na tinutukoy nito.

I forced a smile on my lips, "Hindi na kailangan. N-Nalinis na iyan ni Zia bago siya umalis," pagsisinungaling ko rito. Sir Valiente run his eyes on the center table, he is expecting to see at least an alcohol up there but when he sees nothing. He smirks at me, he already knows that I am lying to him.

"Sir, magpapahinga na po ako. Also, I am not confident having you around and I know that—"

"You know that?" Patanong na dugtong nito sa sinasabi ko. Not minding the pain. I back away as he began taking step to cut the distance between the two of us.

Sunod-sunod akong napalunok. I can feel my eyes tearing up as his eyes glistens in another color. He smirked even more as he can smell the fear coming out from me.

"T-Tama ako. H-Hindi ka nga tao!"

"I was trying to act like one, Evanessa. I wasn't planning to reveal myself so soon kaya lang ikaw kasi. You are making it so hard for me. Kasalanan mo ito."