Niena: Monie and Monalya

Chapter 24: Warning

PATAPOS na si Alfred sa kaniyang paglalayag sa malawak na kagaratan nang bumulong sa kaniya ang kaniyang bangkang sinasakyan. “May trahedyang paparating Alfred, dumaong ka na.” Nais pang tanungin ito ni Alfred ngunit ang pagtindi ng pagragasa ng mga alon sa kagaratan ang siyang tanda ng panganib na naghihintay sa kaniya kung hindi niya susundin ang babalang hayag ng kalikasan.

Mabilis na nagsagwan ang binatang si Alfred na hindi na inaalam pa kung ano ang trahedyang banggit ng bangka na paparating daw. Gamit ang kasanayan, buong puwersa niyang kinampay ang kaniyang matikas na braso na tila ba siya’y isang kalahok sa isang patimpalak na pabilisan ng pagsagwan na ang mga kalaban ay galing sa iba’t-ibang lahi sa buong mundo.

Ang kisig pagmasdan ni Alfred sa kasalukuyan kahit makikitaan siya ng labis na pagmamadali. Ang matangos nitong ilong ay tila nagtuturo ng tuwid na direksyon na kailangan niyang tunguhin upang makadaong sa dalampasigan ng ligtas at walang itinatamasang kahit anong latay. Ang saplot na bumabalot sa kaniyang katawan ay sandong puti, nabasa na rin ito dahil sa lakas ng alon kaya’t hindi maikakaila ang paghapit ng mga parisukat na tipak sa kaniyang tiyan.

Hay Alfred, kay Awtor ka nalang, puwede ba? Ih...

“Anong nangyayari sa karagatan? Bakit ibang-iba ang alon ngayon kung ikukumpara noong nakaraan?” hindi na siya nakapagpigil at nagtanong na sa kaniyang mga kasama sa paglalayag. Wala siyang kasamang mortal na nilalang or should I say, living things… ang mga kasama ngayon ni Alfred ay abiotic--- mga bagay na biniyayaan ng kakayahan na makipag-talastasan.

“Hindi rin maabot ng aming abilidad kung anong delubyo ang gaganap sa ilalim ng karagatan, bagkus ang tanging sinisigaw ng aming isip ay lumisan at tumakas dahil walang ibang alay ang kaganapang ito kung hindi panganib na sana ay huwag nating maransan,” ang sagot ng sagwan.

Hindi pa rin nababalitaan ni Alfred kung ano ang nangyari sa kalupaan.

Ang bilis at lakas na binabato ng kaniyang mga braso ay hindi sumapat, naabot sila ng nilalang sa kagaratan na tumalon papunta sa kaniyang bangka.

“Hello, baby boy? What are up to this midnight?” ang malandi, maharot, at makating tanong ng nilalang kay Alfred. Ang nilalang ay mukhang fusion or pinagsamang katawan ng tao at pusit; ang pang-itaas nito ngunit ang may galamay na minana niya sa mga pugita dito sa karagatan. Maputi ang kaniyang katawan, kapansin-pansin ang malulusog na dalawang mini-mountain sa kaniyang dibdib. Mapula rin ang labi nito na tila may night shift sa mga bars that offer happy ending or extra service.

“Pst? Kevs ka sa 250 kilo ng pearl of the orient seas in exchange of you--- making me happy? Isang c*m lang, oh? Or depends on you, if it makes you satisfied then I can offer more rounds to you. Kung ako naman ang napasaya mo, ako magbibigay sa iyo ng additional papuri that I know you’ll be thankful!” May tabas ng kabastusan ang bibig nito.

Hindi na ito bago sa binata. Sanay na si Alfred sa mga ganitong ingkuwentro dahil hinanda siya ng panahon na parating maging alerto sa lahat ng pagkakataon, anuman ang dumating na sitwasyon. Patago niyang kinuha ang kaniyang sibat na gawa sa matalas na kahoy na pinanday sa matagal na panahon… kinondisyon niya ang kaniyang sarili at nakahandang atakihin ang nilalang sa oras na gumawa ito ng kakaibang aksyon na maaaring makasakit sa kaniya.

Lalaki rin si Alfred, at hindi maitatanggi na nabibighani rin siya sa nakikita niya sa kaniyang harapan ngunit nararapat lang na iwaksi niya ang isipan niya sa mga makamundong bagay na hindi magdudulot sa kaniya ng kapakinabangan, at pagkakasala lamang. We are bounded by stimulus, and we have to be selective kung ano ang battle na pipiliin.

“I can see your eyes, Alfred. Gutom na gutom ‘yarn, boi?” ang pang-aasar sa kaniya ng sibat na hawak niya. Mahirap mawari kung ito ay nakangisi dahil wala naman itong bibig at mga ngipin.

Si Alfred, wala pa siyang karanasan sa mainit na tagpo. Hindi pa mulat ang kaniyang isipan kung pag-uusapan ay ang karanasan katulad ng paglalaro ng apoy na dapat ay nagaganap sa pagitan ng dalawang nilalang. “Pati ako ay nalalakihan din sa mga ito--- ang lusog, maputi, at ang kinis. Sino bang hindi maglalaway riyan? Tila kay sarap alayan ng mga halik at paglaruan, hindi ba?” ang dagdag pa ng sibat.

Kung may laway lang siya, baka sakaling madaig niya ang kagaratan sa dami ng ilalabas na tubig ng kaniyang bibig.

“Go lang, baby boy. Tomate tu tiempo on gazing my two big boobs on my chest because later on, you will taste that--- it will be yours,” ang wika ng nilalang na sumampa sa kanilang bangka.

“Anong nangyayari sa ilalim ng karagatan at bakit ganito kalakas ang alon ng tubig?” ang seryosong tanong ni Alfred sa nilalang. Tutal naman, nandirito siya ngayon, mas maganda kung magiging kapaki-pakinabang ang kaniyang presensya. Dapat ay magbigay ang nilalang ng sapat na impormasyong magiging kapaki-pakinabang kay Alfred.

“Nakakatampo ka naman, baby boy. You should focus your whole attention on me at hindi dapat gumagala somewhere else ang isipan mo. I feel that I am not important right now kasi ayaw mo manlang akong kilalanin, mas inaalam mo pa ang nangyayari outside us. Mamaya, pasasayahin naman kita,” ang mahabang sagot ng octopus na people galur. Daig niya pa ang nag- State Of Nation Address ng pangulo ng bansa sa haba ng kaniyang sagot sa bawat tanong na binabato sa kaniya ng binatang si Alfred galurz.

“Ano nga kasi!?” Napataas ang boses ni Alfred. May mga pagkakataon na mababa ang level ng kaniyang pasensya, kaya’t ang pagtaas ng kaniyang boses ang nagpahayag nito.

“Galit ba ‘yarn? Bakit ka naninigaw? You’re hurting again my fragile and most-loved heart,” ang lungkot-lungkutang wika ng nilalang.

Hindi ba siya magpapakilala? As an awtor of the story, nahihirapan na rin akong mag-narrate ng walang name kineme. Ire-remove ko siya sa plotline agerd. Nalilito aketch! Emut….