Niena: Monie and Monalya

Chapter 9: Hold Tight

Monalya

“LALAGPAS ba sa daliri ko ang nakalaang taon bago namin muling makita ang aming kabigan na si Monalya?” ang tanong sa akin ni Spacia. Tinignan ko ang daliri niya. Grabe, sampu sa isang kamay at sampu naman sa another one, bali ang kabuuan nito, labindalawang taon?

Bakit biglang dumami ang mga daliri niya? Hindi talaga ito normal na ganito. Is it an indication na ayaw na nila akong makasama pa? 20 years. Napakatagal na panahon nito kung susumahin. I can’t imagine my entire life babysitting my first grandchild na may lahing mortal at immortal.

“Twenty years, Spacia?” ang sigaw ko sa kaniya. May tumalsik na tinga sa pisngi niya dahil kumain ako kanina ng pagkaing binigay ng matandang guwardya. Hindi pa ako nakakapaglinis ng ipin ay dumating na agad sila kaya’t sila na ang mag-adjust sa akin.

Kahit nakakulong ako dito, the fact that I am being fully taken care of is a factor that could help on easing the pain on my mind na ako ang ipapadala nila sa Earth. “I haven’t yet fulfilled my mission here in our planet, maging stagnant na ako after that very long time,” ang dagdag ko pa.

“Sis, for you not to be there in 20 years, you should do more- paghusayan mo ng multiple times kaysa sa ginagawa mong paglavarn here--- the simple solution is galingan mo nang matapos mo agad ang misyon mo. Isa pa, yakang-yaka mo ang isang ‘yan. I have witnessed all the battles you’ve been through. Look, you’ve successfully accomplished them all. We got your back,” sagot naman ni Starsa at saka ako kinindatan.

Nakakakilig naman itong kaibigan ko, they give me satisfaction and motivation by simply talking to me. Kung hindi lang sana ako nandirito sa hawla na ito, if they didn’t limit my freedom, baka na-hug ko na sila ng very tight. I feel a tiny cup of envy when I saw that little thing na lumilipad-lipad ng malaya. Samantalang ako, naka-kulong, I can’t even touch my friends flesh, limited ang space and there is a spell imbued in this jail.

“Almost one to two weeks passed na. Ilan sandali nalang, makakaalis ka na d’yan pero hanggang nagayon, I can still feel that you haven’t yet totally accepted the situation you are in now,” ang wika ni Spacia.

Hindi na ako magtataka, makikita naman talaga ito sa kisap na binibigay ng mga mata ko. May kisap ngunit mararamdaman ng mga nilalang na tunay na nakakakilala sa akin, mga nilalang na matagal na akong kilala at parating nakahandang gabayan ako sa oras na kailangan ko ng presensya nila--- ang siyang na inais ipahiwatig ng emosyon ng aking mga mata.

“Isipin mo nalang sis, doon sa Earth mo matatagpuan the love of your life. Sa life-sustaining planet na iyon mo rin makikita ang happiest and best version of yourself. Kapag nangyari ang mga ito, please don’t forget us. We’d love to see you enjoying your life on Earth, so invite us nalang, ah?” ang dagdag pa ni Spacia at mas lumapit sa akin para may ibulong. “Pipilitin naming makatakas dito ng palihim, patago’t habang gumigiling-giling!”

“Ang futuristic ng ideas- too far from the reality. I am not that attractive naman. Wala pa nga ako roon, ang dami mo agad thoughts d’yan ang nasa isipan mo. Ni wala pa nga akong idea kung anong nilalang ang ipadadala ng Planetang Bombarya sa Earth para makalaban ko,” ang mahabang hayag ko sa kanila ng aking nasa isip. May worrying thoughts din, hindi naman mawawala ito. Parte na nga ng buhay kung susumahin ang pag-iisip ng mga bagay na maaaring mangyari, ngunit kapag mga bagay na negatibo nalang--- nakapanlulumo dahil pinapabagal nito ang pag-usad mo.

“Doon tayo sa more on positive side. I couldn’t bear kapag nakita ka naming nilulugmok mo ang sarili mo sa mga bagay na negatibo. Ang mga ito ang siguradong magpapahina sa iyo, hindi mo magawa ang tungkulin mong paglingkuran ang mga tao,” ang hayag naman ni Starsa.

Si Starsa, may tugma pa ang mga linya, medyo nakakaloka! Ina ng balagtasan ‘yarn?

“Ang tanging pinagdasaral ko nalang, sana makahanap ako ng tao na maaari kong saniban. Alam niyo naman, hindi ko magagamit ang fullest potential ng kapangyarihan ko sa Earth. I need to finish this successfully. Once na mag-arrive ko roon, iba na ang katauhan ko’t hindi na ako tunay na babae.” Ito pa ang isang inaalala ko.

Ang pagkakatapon ko roon ang unang pagkakataon na makabibisita ako sa mundo ng mga tao. Ang kagalingan ang talagang kailangan kong baunin.

“I-manifest na natin na beautiful days are waiting for you sa Earth. Kapag nandoon ka na, for sure, lahat ng worries mo ay dahan-dahan nang mawawala. Sasabihin mo nalang, tama pala ang dalawa kong magandang kaibigan, hindi ako magsisisi na nakinig ako sa kanila.” si Spacia. Gumawa siya ng heart shape gamit ang kaniyang dalawang kamay.

“I hope so,” ang wika ko nalang. Iaalay ko nalang sa kapalaran ang magiging buhay ko roon habang ginagawa ang aking misyon.

“True, ito lang naman ang nararapat gawin--- ang umasa, manalig, at magtiwala,” si Starsa.

“Sandali, ano ba ang pagkakaiba ng tatlong binanggit mo, Starsa?” ang tanong naman ni Spacia. Mukhang nakaramdam na sila ng pagod sa pagtayo kaya naman lumikha ito ng upuang gawa sa crystal. Naupo sila roon nang pade-kuwatro.

“Gagawin niyo na talagang career ang pag-chika?” ang natatawang tanong ko sa mga ito. “Mas maganda siguro kung may hawak rin kayong chips or kaya drinks, puwede naman both. You choose a theme, saan kayo mas g, either formal or casual one?” ang dagdag ko pa.

“Chariet! Wala nang theme-theme pa. I-chika na ‘yarn, ‘di bey?” si Spacia. “So, ano na nga ang pagkakaiba ng tatlong salitang binanggit mo?

Naisip din ako roon, ano nga ba ang pagkakaiba ng umasa sa manalig, at ano naman sa magtiwala?

“Gusto niyo talagang malaman?”

“Anong kailangan nilang malaman?” Agad na sumali sa usapan ang isang guwardya. Sila ang nagdala sa akin sa hawla na ito.

“Patay sis, ngayon na ang deployment mo sa Earth. Sobrang ma mi-miss ka namin. Mag-iingat ka roon, ha? Iyong mga binilin namin ay huwag mong kalilimutan dahil tatadyakan talaga kita habang natutulog ka. Mwa-mwa!” Matapos masabi ito ni Spacia ay naglaho nalang sila bigla.

“Ang kukulit talaga ng mga kaibigan mong iyon. Sinabi nang bawal kang puntahan dito e,” ang iritableng wika sa akin ng guwardya.

Maluwag nga sila kaso nga lang, bawal may dumalaw. I can’t comprehend their idea of forbidding my friends on visiting me?

“Ito naman… sad emotion na naman ang nand’yan sa peslak mo?! Look at the paligid, ang ganda-ganda ng panahon, parang kay init ng ulo mo? May sunog ba d’yan? Hindi mahal ang ngumiti sir. It will cost you nothing. Tulungan kitang makilala ang ngiti. Gusto mo ba iyan?” ang pagpapalamig ko ng ulo niya. Binigyan ko siyang positibong ngiti.

“Dami mo namang alam.” Napakamot ito sa ulo. Mas lalo pa ata siyang na-stress sa ginawa ko. Nakagat ko nalang ang kamay ko dahil hindi pala effective.

“Handa ka na ba?” ang tanong niya.

“Handa po saan?” Ano bang handa ang tinutukoy niya? May handaan? May birthday ba? Wala naman siguro.

“Humawak ka sa matigas na bagay na makikita mo sa harapan mo. Kapag nahawakan mo na ito, higpitan mo ang pagkapit at isabay mo na rin ang pagpikit. Umani ka na ng isang salita sa isip mo- kahit ano. Ito na ang huling araw mo sa kaharian natin. Sana lang, magawa mo ang misyon mo.”

Huh? What does he’s saying? Matigas? Sa harapan ko? Hawakan ko ng mahigpit? Siguro bakal ang tinutukoy niya? Bakit kailangan pang humawak? Yuyugyugin niya ba ako? Kailagan ng scaffold dahil mawiwindang ako kapag hindi ko siya sinunod?

“Nakikinig ka ba sa akin? Gusto mong sikmuraan kita d’yan?” ang irita niyang sigaw.

“Ah- oo, sir. Ano ba kasing matigas ang sinasabi mo? Hindi ako maaaring humawak sa bakal. May spell or magic na nakakabit dito,” ang dahilan ko naman.

May steps and procedures ba na kailangan sundin bago ako makarating sa Earth? Bakit hindi ako na-inform na may ganito pala? Sana ay binigyan naman nila ako ng chance na makapaghanda.

“Oo nga pala. Sa ibang bagay ka nalang humawak?”

Anong sabi niya? Sa ibang bagay? May naaamoy akong kakaiba, sounds fishy! Eh, wala naman nang matigas na bagay rito, bukod sa bakal.

“Kuya, dalhin mo na ako sa Earth, wala na akong time makipagchikahan. Sa hinaba-haba ng biyahe, doon din naman tayo patungo, no? Ipapatapon niyo rin ako sa Earth, ito ang katotohanan!” ang wika ko.

“Tama pero bago ‘yan, humawak ka nga muna sa matigas na bagay. Sa ayaw at sa gusto mo, hindi ka makakarating sa mundo ng mga tao hangga’t hindi mo ginagawa ang sinabi ko--- ito lang ang tanging paraan at wala kang magagawa kung hindi ito’y gawin,” ang matigas nitong paliwanag.

“Saan nga po kasing matigas na bagay ako hahawak? May kapangyarihan pong nakabalot sa hawla? I can’t even touch it. Ang imposible ng mga sinasabi mo.” Hanggang sa huling sandali na nandito ako sa mundo namin, pasasakitin nila ang ulo ko.

Hindi ba maaari na easy going nalang ang session ko patungo sa Earth? Dapat nga nagpa-party pa sila ey. Farewell or Despidida sana para naman exciting, hindi ganito!

“Hmmm… dito ka humawak.” Nagulat ako nang hablutin niya ang kamay ko, at agad na idinampi ito sa short niya.

“Punyeta—”

“Higpitan mo na ang pagakakahawak mo, at saka ka pumikit nang makaalis ka na!”

Eh, ‘bat ang tigas nga? Anong klaseng nilalang ang nasa loob nito? Bakit gumagalaw siya? May sarili ba itong buhay? Ang weird ng feeling, ano ba ito?

“Hoy!”

Nagulat ako nang sigawan ako ni sir.

“Laki ba?” Nakangisi niyang tanong. Anong malaki ang tinutukoy niya? Malaki ang hope ko na mabilis kong matapos ang misyon ko at makabalik dito? Oo, super huge!

“Matigas saka bakit gumagalaw?” For years of having consciousness, ngayon lang ako nakahawak ng ganitong bagay. I am purely innocent when it comes to this. What should I act? Siguro, papakiramdaman ko muna ang takbo ng sitwasyon. Mananatili ako sa ganitong sitwasyon at aanalisahin kung ano ang nangyayari? Huh?

“Lambot kasi ng kamay mo kaya nagalaw. Ah—ahh…” Habang sinasabi niya ito ay hinihimas-himas niya rin ang kamay ko sa harapan niya. Malambot? Eh hindi niya kaya alam na dati akong kargador? Ang mga binubuhat ko ay ang mga meteor na may bigat na 1.5M kilogram? Teka lang, anong ginagawa niya? Bakit siya humahalinghing? Napapapikit pa si sir? Hindi ko alam ang nangyayari. Mukhang sinasapian niya ng mga halimaw galing Bombarya! Anong gagawin ko?

“Ayaw mo pa talagang gawin ang sinasabi ko, mukhang nasasarapan ka rin sa ginagawa natin, ah?” ang nakangisi niyang wika habang nakatingin sa akin ang singkit na matang tila naka-shot.

“Buwisit ka! Anong ginagawa mo sa akin? Tapatin mo nga ako!” ang hiyaw ko. Hindi ko talaga alam kung ano nangyayari ngayon. Sinasamantala niya ang kamangmangan ko. Kailangan mong gumising, Monalya. Hindi ka tanga, remember? Papunta pa lang sa part na iyon.

“Sus, kunwari ka pa. ‘Wag mo sabihin sa akin na hindi mo alam ang ginagawa ko?” Ngumisi siya na animoy siya ang nag-iisang guwapong lalaki sa balat ng cosmos. Kumindat pa nga, at saka nag-lip bite.

“Sa tingin mo, tatanungin pa kita kung alam ko? Dalhin mo na ako sa Earth, gow! Ayaw ko nang makita ang mukha mo.” Pilit kong inaalis ang kamay ko ngunit malakas siya. Hindi ko magamit ang kapangyarihan ko habang nandirito ako sa loob ng hawla.

“Pahupain mo muna ang tigas nitong bagay sa harapan ko. Ikaw ang nagpagalit sa kaniya kaya nararapat lang na paamuhin mo ulit ito bago ka lumisan,” ang hayag niya. “Sige, ituloy mo lang ang paghimas dahil malapit na ahhh... ang sarap ng kamay mo, shet ka!”

“Bastos kang nilalang ka!”

Gising na ako sa kung ano ang ginagawa niya sa akin. Binabastos niya ako. Wala siyang karapatan na gawin sa akin ang ganitong bagay. Kaya pala kung makahalinghing siya ganoon nalang!

Nag-init ang ulo ko kaya’t hinigpitan ko ang pagkakahawak sa bagay sa harapan niya at ginawa ko ang pinag-uutos nito. Hindi ako papayag na hindi ako makakabawi sa ginawa niya sa akin. Hinila ko ang bagay na matigas sa harapan niya at piniraot ito. Narinig ko ang malakas na paghiyaw ni chakariz bago ako tuluyang lamunin ng matinding liwanag.