CHAPTER 8: Being Target
1191 Words
Unti-unting bumalik ang malay ko sa tunog ng paulit-ulit na beep… beep… beep…
Mabigat ang ulo ko. Masakit ang sentido ko na parang pinipiga mula sa loob. Nang dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, puting kisame ang bumungad sa akin. May amoy ng gamot at disinfectant sa paligid.
Hospital.
“—Ariyah… baby… please wake up…”
Isang pamilyar na tinig ang nanginginig sa tabi ko.
Pinilit kong igalaw ang aking kamay. Ramdam ko ang mainit na palad na agad sumapo rito.
“Yael…” paos kong sambit.
Parang gumuho ang mundo niya sa isang iglap. Yumuko siya at idinikit ang noo sa kamay ko habang mariing pinipigilan ang emosyon.
“Thank God…” halos pabulong niyang sabi. “Akala ko… akala ko mawawala ka sa akin.”
Dahan-dahan akong naupo sa tulong niya. Doon ko napansin ang benda sa kamay niya, may bahid pa rin ng tuyong dugo sa gilid ng kanyang daliri.
“Anong nangyari?” mahina kong tanong.
“Bigla kang nahimatay,” sagot niya, pilit na kalmado. “Bumagsak ang blood pressure mo. Stress… at pagbubuntis.”
Napahawak ako sa tiyan ko.
“Ang baby…?”
“Okay siya,” mabilis niyang sagot. “Stable. Pinagpahinga ka lang ng doktor.”
Napapikit ako sa ginhawa. Pero kasabay noon, bumalik sa isip ko ang nangyari bago ako mawalan ng malay.
Si Felan.
Ang mga sinabi niya.
Ang galit sa mga mata ni Yael.
“Yael…” muling sambit ko. “Ano ang tinutukoy niya?”
Nanigas ang katawan niya.
Matagal siyang hindi nagsalita. Tanging ang tunog lang ng makina ang pumupuno sa pagitan namin.
“Ariyah,” mahinahon niyang sabi, pero ramdam ko ang bigat. “May mga bagay na ginawa ko noon… bago kita makilala. Mga bagay na gusto kong kalimutan.”
“Bakit niya gustong sirain ka?” direkta kong tanong.
Huminga siya nang malalim.
“Dahil may alam siya,” amin niya. “At dahil gusto niyang gamitin iyon para pabagsakin ako.”
Tumitig ako sa kanya. Hindi ako umiwas. Hindi ako natakot.
“About your sister?” tanong ko.
Umiling siya.
“Hindi lang iyon.”
Doon ko naramdaman ang kakaibang bigat sa dibdib ko. Parang may paparating na unos.
“Yael…” mahina kong tawag. “Ano man ‘yon… asawa mo ako. Karapatan kong malaman.”
Sumara ang mga mata niya. Saglit siyang nanahimik bago muling tumingin sa akin—walang galit, walang yabang. Tanging takot at pangangalaga.
“Kapag sinabi ko ito sa’yo,” sabi niya, “walang atrasan. Delikado. Hindi lang para sa akin… kundi para sa’yo at sa anak natin.”
Kinabahan ako, pero hinigpitan ko ang hawak ko sa kamay niya.
“Mas delikado kung itatago mo pa,” sagot ko.
Sa sandaling iyon, pumasok ang doktor kaya naputol ang usapan. Ngunit bago siya tumayo, marahan niyang hinalikan ang noo ko.
“Magpahinga ka muna,” bulong niya. “Paglabas mo dito… sasabihin ko lahat.”
Habang pinagmamasdan ko siyang lumayo, isang tanong ang paulit-ulit na umiikot sa isip ko:
Ano ang lihim ni Yael na kayang magdala ng ganitong uri ng galit… at dugo?
At bakit pakiramdam ko… hindi pa rito nagtatapos ang bangungot na ito?Nagising ako sa gitna ng gabi.
Hindi dahil sa sakit—kundi dahil sa pakiramdam na may mali.
Tahimik ang hospital room, pero ramdam ko ang bigat sa hangin. Parang may matang nakamasid. Bahagya akong bumangon at doon ko napansin—wala si Yael sa tabi ko.
Kanina lang, mahigpit niyang hawak ang kamay ko. Ngayon, bakante ang upuan.
Pinilit kong bumaba sa kama, dahan-dahan, kahit nanginginig pa ang tuhod ko. Sinilip ko ang bahagyang bukas na pinto.
At doon ko siya nakita.
Nakatayo si Yael sa hallway, nakatalikod sa akin. May kausap siya sa cellphone. Mahina ang boses niya, pero sapat para marinig ko ang bawat salitang bibitawan niya.
“Kung namatay siya, mas mabuti.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Hindi ko na siya pipigilan,” dagdag niya. “Ginawa na niya ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay niya—dinamay niya ang asawa ko.”
Tahimik sandali.
“Hindi mo kailangang mag-alala,” sabi pa niya, malamig at matalim. “Kung magsalita siya… sisiguraduhin kong hindi na siya muling makakapagsalita.”
Napahawak ako sa dibdib ko.
Hindi ito ang Yael na kilala ko.
Hindi ito ang lalaking yumakap sa akin kanina habang nanginginig sa takot na mawala ako.
Ito ay ibang tao.
Isang Yael na kayang pumatay.
Bigla siyang tumigil magsalita. Para bang may naramdaman siya. Dahan-dahan siyang lumingon.
Nagtagpo ang mga mata namin.
Sa isang iglap, nawala ang lamig sa mukha niya. Napalitan ng gulat… at takot.
“Ariyah—” agad niyang ibinaba ang tawag at mabilis na lumapit sa akin. “Bakit ka bumangon? Bawal ka—”
“Ano ang ibig mong sabihin?” nanginginig kong tanong. “Na mas mabuting mamatay siya?”
Napatigil siya.
Matagal. Napakatagal.
Wala siyang itinanggi.
“Ano ang hindi mo sinasabi sa akin?” diretso kong tanong, kahit nangingilid ang luha ko.
Huminga siya nang malalim. Parang may binubuhat siyang mabigat na kasalanan sa balikat niya.
“Hindi na kita kayang lokohin pa,” mababang sabi niya. “At ayokong marinig mo pa ito sa ibang tao.”
Hinawakan niya ang mukha ko. Maingat. Parang babasagin ako.
“Ang lalaking iyon—si Felan—hindi lang siya basta kaaway.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Siya ang dahilan kung bakit may dugo ang mga kamay ko noon,” dugtong niya. “At kung bakit may mga bagay akong itinago kahit sa’yo.”
Parang may humigpit sa lalamunan ko.
“Anong mga bagay?” halos pabulong kong tanong.
“Krimen,” sagot niya nang walang paligoy. “Mga taong nawala. Mga kasunduang nilabag. At isang kasalanang kailanman ay hindi na mabubura.”
Napaatras ako ng isang hakbang.
“Ariyah,” agad niyang sabi, hinawakan ako sa braso. “Ginawa ko lahat iyon para mabuhay. Para protektahan ang pamilya ko.”
“Kasama ba ako roon?” tanong ko, umiiyak na.
Tumitig siya sa akin, seryoso, halos desperado.
“Ikaw ang dahilan kung bakit gusto kong itigil lahat,” sagot niya. “Pero may mga taong ayaw akong pakawalan.”
Bumalik sa isip ko ang sinabi ni Felan.
Did you find out what your husband’s been hiding all along?
Ngayon, alam ko na.
At mas nakakatakot pa sa iniisip ko.
“Kung ganoon,” mahina kong sabi, hawak ang tiyan ko, “delikado rin ang anak natin.”
Nanigas siya.
“Hindi ko hahayaan,” mariin niyang sagot. “Kahit kapalit pa ang buhay ko.”
Sa sandaling iyon, may biglang kumatok sa dulo ng hallway. Isang lalaki—naka-itim—ang lumapit. Isa sa mga tauhan niya.
“Boss,” mahinang sabi nito. “May gumagalaw. Hindi lang si Felan.”
Sumikip ang panga ni Yael.
“Simulan na ang paglilinis,” utos niya. “Walang makakalapit sa asawa ko.”
Napatitig ako sa kanya.
Ito na pala ang mundong pinasok ko.
At habang muling bumubulong ang dilim sa paligid namin, isang bagay ang malinaw sa akin.
Hindi na ako simpleng asawa lang.
Isa na akong target.
- Writer
