Malakas na hangin at pag-anggi ng ulan ang nagpagising kay Ethan kinabukasan. Tumayo siya at isinara ang pinto palabas ng balkonahe. Masama ang panahon dahil may bagyo. Tinitigan niya ang salamin ng sliding door na tinatamaan ng ulan ngunit wala doon ang diwa. It's been more than twenty four hours but traces of Marga are still vague. Habang tumatagal ay gusto niya nang mawalan ng pag-asa.
Tinungo niya ang banyo at naligo. Pagkababa ay sa komedor ang tuloy niya at humigop ng kape. Naroon ang Daddy at Mommy niya na hindi rin siya iniwan mula nang magsimula ang paghahanap kay Marga.
"Kumain ka naman kahit kaunti, Ethan. Tila anumang oras ay bibigay na ang katawan mo," puna ng ina sa kanya. Alam niyang kahit ang mga ito'y nahihirapan sa kalagayan niya. But no matter how he tried,
