Nanlalabo na ang mga mata ni Luna habang naglalakad dahil sa lakas ng ulan na pumapatak sa kaniyang mukha at bukod doon ay walang tigil din ang pagtulo ng luha niya sa kaniyang mga mata.
Hindi niya makalimutan ang mga salitang sinambit ni Dallas at paulit-ulit iyon na bumabalik sa utak niya.
Ang baba talaga ng tingin nito sa sarili niya at talagang pinagdidiinan pa nito na sobrang hina niya at walang laban.
Agad na pinunasan ni Luna ang luha na patuloy na umaagos sa kaniyang mata. Naiinis siya sapagkat nagpapakita siya ng kahinaan sa lalaking iyon. At hindi niya matanggap sa sarili niya kung bakit niya hinahayaan na magpakita siya na naaapektuhan siya sa lahat ng mga ginagawa sa kaniya ni Dallas.
At kahit anong pigil niya ay nasasaktan siya sa bawat salitang binibigkas nito. May kung a
