Lumipas na ang ilang oras ngunit nanatiling tahimik ang dalawa.
Walang nangangahas na magsalita. Napatingin-tingin naman sa paligid si Luna at nililibot niya ang kaniyang tingin.
Nasa isang abandonadong kubo sila nanatili muna at nagpapahinga.
Hindi naman matiyansa ni Luna ang tamang oras para makapagsalita siya sapagkat nawawalan siya ng sa sasabihin at 'di niya mawari kung saan siya mag-uumpisa.
Agad namang nagsalubong ang mga mata nilang dalawa. At halos sabay silang nag-iwas nang tingin.
''Anong ginagawa natin dito? Hindi pa ba tayo maglalakad pa? Baka abutan tayo rito ng kapatid mo,'' pawang natatarantang saad ni Luna.
Si Luna na ang naglakas loob na magsalita. At kahit nauutal siya at matinding kaba ang namayani sa kaniya ay hindi niya ito inintindi bagkos ay nilabanan ni Luna
