Hindi ko mawari kung bakit nawala bigla ang kaba na nararamdaman ko at tila napalitan ito ng pagkahayok kong matamaan ang target.
Halos ramdam ko ang tagaktak na pawis sa aking noo. Ngunit 'di ako nagpatinag, tinuloy ko ito at lalo akong nagfocus sa dapat kong gawin.
''Hindi puwedeng maging katawa-tawa ako sa harapan ng lalaking iyon. Hindi ka kailangan magpatapak sa gano'ng tao Luna. Hindi puwedeng ang magkapatid na iyon ang magpapababa sa dignidad at importansya mo bilang tao. Kailangan mo ng lumaban! Hindi puwedeng habang-buhay magpapadala sa takot at lagi ka na lang magtatago. Hindi! Hindi na puwede!'' asik ko sa aking sarili at sa isang iglap nawala ang panginginig ko at napalitan iyon ng labis na panggigigil.
Napahawak ako nang madiin sa baril at kinasa ko ang gatilyo at agad na
